#Treinleven

      Geen reacties op #Treinleven

Op twitter lees ik dat de helden van de openbare werken van de gemeente Noordenveld alweer met de strooiauto’s op pad zijn om de wegen zo goed mogelijk begaanbaar te maken. Voor een enkeling komt de gladheidsbestrijding te laat want ik de verte hoor ik de sirenes van de plaatselijke brandwacht op weg naar in de sloot geleden auto’s. Terwijl Roden nog moet ontwaken stap ook ik de deur uit om bijna direct de straatklinkers van dichtbij te gaan bekijken. Met een flikflak, een dubbele schroef en een halve pirouette weet ik me te redden. Gelukkig maar, want ik heb nog een lange reis te gaan. Een lange reis naar school, naar Leiden.

Het aantal laptops per vierkante meter is in de intercity naar Den Haag op een zaterdagmorgen vele malen hoger dan bij een willekeurige Media Markt. Tegenover mij zit een stel die blijkbaar niet door hebben dat ze in de stiltecoupé zitten. Dat had ik zelf in eerste instantie ook niet, maar met me, myself en I was ik ook niet van plan om hele conversaties te gaan voeren in de trein. Het stel is verliefd. Dat is overduidelijk. Het heeft altijd wel wat aandoenlijks, verliefde stellen, maar met om de vier tellen een giechellach, kus, of streling over de knie is die aandoenlijkheid bij station Euroborg er wel vanaf. In Zwolle stappen ze uit.

Ik zit niet vaak in de trein. De trein ken ik voornamelijk van de hashtag #Treinleven waar menig reiziger zijn of haar ervaringen en/of leed deelt. Tussen de veelal klaagtweets zitten daar af en toe hilarische tweets tussen. Tweets waarvan ik denk, kan niet waar zijn, maar waarbij een foto regelmatig het bewijs levert dat het wel degelijk waar is. Echte hilarische taferelen heb ik niet meegemaakt maar ik voorstellen dat deze manier van reizen naast de nodige ergernis ook vaak een smile op je gezicht tovert. Al is het alleen al om de grote diversiteit aan mensen die in en uit stappen. Een ieder met zijn eigen gewoontes.

De KLM stewardess die de laatste ochtendrituelen als opmaken en ontbijten heeft bewaard voor in de trein. De vrouw die haar boek alleen voor haar houdt als dekmantel en waar ze de gehele reis langs kijkt om haar medereizigers met een grote glimlach te bewonderen. De jongeman die stoïcijns met een heule grote koptelefoon op zijn hoofd naar buiten zit te kijken. En de familie op weg naar een dagje uit de pakjes yogidrink en rolletjes Mentos al voor de klok tien uur slaat soldaat hebben gemaakt.

Ja, ik zal wel beroepstreinreiziger willen worden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reken onder staande som uit. (Sorry... Is ter beveiliging tegen spam...) * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.