De Tour is verloren…

      Geen reacties op De Tour is verloren…

Als komende nacht Gluiperige Henkie ons huis binnen komt zonder onze hond wakker te maken, wat op zich al een prestatie is waarvoor hij een lintje zou moeten krijgen, en onze tv meeneemt om die later voor een paar centen te verpatsen op marktplaats, zou het maar zo kunnen gebeuren dat wij daar pas een paar week later achter komen. Want op wat Netflix-series en een incidentele zaterdagmiddag Eigen Huis en Tuin na, wordt onze tv niet gebruikt. Gelukkig maar, want zo word ik onthouden van hoogstaande tv-programma’s als Kerels met een kleintje, Overspel in de Liefde en Bizarre eters. Er zijn echter drie weken in het jaar dat de televisie overuren maakt, en dat is tijdens de Tour de France.

Niks ontging mij
Elk jaar zijn mijn ogen de eerste drie weken van juli niet van het scherm weg te slaan. Aan het werk? Dan staat er een extra afgedankt latopje naast met de livestream. Mooi weer buiten? Slepen we de televisie mee naar buiten. Sociale verplichtingen elders? Kijken we de tour op de televisie. Is de NOS nog niet live? Schakelen we over naar de Belg. Niks maar dan ook helemaal niks van de Tour ontging mij.

Groepsapp
Hoe anders is het dit jaar. Toen op zaterdag 1 juli in Düsseldorf om 15:15 uur, de Franse renner Elie Gesbert als eerste renner vertrok voor een tijdrit over 14 kilometer zat ik op 1000 meter hoogte in Italië. Op zich ook niet vervelend, maar op wat oud nieuws uit een stapel weekbladen na, kreeg ik daar weinig van de grote wereld mee, laat staan van de Tour. Alleen via de groepsapp van onze Tour-poel kwamen af en toe wat berichten en informatie bij mij binnen. Vooral over uitvallers. Valverde, Izagirre, Sagan en en Cavendisch moesten om verschillende redenen al snel de Tour verlaten. Why? Dat werd me pas later duidelijk.

Quatorze Juillet
Er volgde nog een bruiloft, een paar dagen wandelen in de bergen van Oostenrijk, een terugreis, een dag thuis alles weer opruimen en achterstallige mails bijwerken voordat ik er op Quatorze Juillet eens goed voor gingen zitten. De dertiende etappe, een korte bergrit van Saint Girons naar Foix, zou mijn eerste etappe zijn. Bier, chips, worst en kaast stonden klaar. Want nog vakantie. Ik had er zin in, maar kwam er als snel achter dat het me allemaal niet kon bekoren. Ik had er geen gevoel bij. Totaal geen idee hoe de verhoudingen in het peloton lagen en al helemaal geen idee hoe het klassement ervoor stond.

Verloren
Een uurtje later was de bak chips leeg, deels door mij, deels door de hond. Er stond een half flesje lauw bier op tafel, de worst en kaas zaten alweer in een tupperwarebakje in de koelkast en ik… Ik was boven in mijn studeerkamer alweer aan het werk. Met nog zes etappes te gaan zie ik het er niet van komen dat ik de tv nog een keer aan slinger. De Tour van 2017 is verloren… 2017 is verloren…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reken onder staande som uit. (Sorry... Is ter beveiliging tegen spam...) * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.