Thomas Dekker, mijn gevecht

      Geen reacties op Thomas Dekker, mijn gevecht

Een artikel op de site van het Algemeen Dagblad met de titel ‘Over de tour van 2007 wordt nooit gepraat‘ trok mijn aandacht. 2007? Was dat niet het jaar dat Rasmussen uit de tour werd gehaald? Ach, maakt ook niet uit. Staat er ergens ‘Tour’ in de kop en het heeft sowieso mijn aandacht al en dus begon ik het artikel te lezen. Het was een passage uit het boek ‘Thomas Dekker, mijn gevecht’ geschreven door Thijs Zonneveld. Deze passage ging over de tour van 2007 en inderdaad het moment waarop Rasmussen door de toenmalige Rabo wielerploeg uit de tour werd gehaald terwijl hij het geel stevig om zijn schouders had hangen. Oké, dat boek moest ik lezen!

In twee avonden: Uit
Destijds Sinterklaastijd, dus dat boek kwam met stip bovenaan op mijn verlanglijstje. En de goedheiligman was mij het afgelopen jaar zeer goed gezind want onder het pakpapier zat het boek van Thomas Dekker. Het heeft echter nog wel een paar weer geduurd voordat ik er in begon te lezen. Een aantal weken lag hij op mijn nachtkastje te wachten op het moment ik er in zou beginnen. Afgelopen week was het zover. In twee avonden: Uit.

Diezelfde avond zitten we ons op de kamer te vervelen. We hebben samen een fles wijn opengetrokken, maar dat is niet genoeg vermaak. Drank is leuk, maar vrouwen zijn leuker. En dus ga ik het internet op om een paar escorts te zoeken. Om één uur ’s nachts staan er een paar Oost-Europese hoeren voor de deur van onze kamer.
Passage uit Thomas Dekker, mijn gevecht.

Drank, dope en sex
Het is een boeiend verhaal die je meeneemt in het leven van een jonge zeer talentvolle profwielrenner in een wereld vol drank, dope en sex. In de tijd dat doping in het wielrennen net zo normaal was als een pot pindakaas in de voorraadkast van ieder Nederlands huishouden. Niet dat er veel schokkende onthullingen in staan. Veel, zo niet alle namen en rugnummers die in het boek zijn benoemd hebben allang hun zonden opgebiecht. Wat dat betreft is het een boek vol met open deuren die worden ingetrapt. Wat het wel schokkend maakt is de manier waarop alles gaat. Het tot diep in de nacht met drank en Oost-Europese hoeren op een hotelkamer zitten vlak voor de start van de tour in 2007 bijvoorbeeld.

Overkill
Schokkend is ook om te lezen hoe ingeburgerd de dope in het wielerpeloton was. Iedereen op een handjevol uitzonderingen na, deden er direct of indirect aan mee. Van ploegleiders en -artsen tot de soigneurs en managers. De renners spraken er open en bloot over op de fiets terwijl ze doodleuk de pak hem beet 4e etappe van de Giro reden. En ja, als men het in het peloton zo normaal vind snap ik wel dat je daar als jong, talentvol wielrenner met een overkill aan druk, aandacht en geld voor zwicht. Bizar is het allemaal wel.

Om zes uur gaat Michael aan de slag met baxters vol water, ik draai me nog een keer om. Als er zoiets bestaat als een normaal leven, dan zijn we er compleet van losgeslagen.
Passage uit Thomas Dekker, mijn gevecht.

Extreem
In Thomas Dekker, mijn gevecht viel ik van de ene in de andere verbazing. Niet dat ik naïef ben en dacht dat dergelijk praktijken niet voorkwamen, maar ik vond het allemaal behoorlijk extreem. In bad liggen en zelf een naald in je aderen proberen te drukken om daar vervolgens een bloedzak op aan te sluiten met bloederige taferelen als gevolg is niet helemaal normaal. Of met de dronken kont een eenzijdig auto ongeluk veroorzaken en deze met leugens verzwijgen aan de politie. Ook niet helemaal normaal.

Rechtszaak
Alles komt er in het boek uit en daarbij wordt niets of niemand gespaard. Of dat allemaal zo netjes is vraag me af. En daar ben ik niet de enige in. Zijn oud-manager Jacques Hanegraaf gaf aan afgeperst te zijn door Thomas Dekker en heeft inmiddels een rechtszaak tegen de uitgever en schrijver aangespannen om een tweede druk te voorkomen. Helaas voor hem heeft hij die rechtszaak verloren en hoeft er in het boek ook niets gerectificeerd te worden. Micheal Boogerd fietste als een rode draad door het boek. De onthullingen over hem zijn niet mals, al noemt hij het zelf ‘pure laster’. En Steven de Jongh reageerde op Twitter met ‘Bedankt voor de hoor en wederhoor. Niet gebeurd’. Dat roept bij mij weer de vraag op of alles niet een beetje overtrokken is? Echter, waar rook is is vuur en ik kan me niet voorstellen dat zulke bizarheden uit een duim zijn gezogen.

Verschil van leven
Al met al een boek dat je vanaf regel één in zijn greep houdt en je dus meeneemt in de bizarre wereld van het wielerpeloton in een tijd dat doping de normaalste zaak van de wereld was. Een boek over het leven van Thomas Dekker, geboren in 1984. In datzelfde jaar kwam ook ik ter wereld. We zijn even oud. Maar wat een verschil van leven. Bizar.
‘Thomas Dekker, mijn gevecht’ is hier bij Bol.com te koop.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reken onder staande som uit. (Sorry... Is ter beveiliging tegen spam...) * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.