The Choeung EK Genocidal center

      Geen reacties op The Choeung EK Genocidal center

imageTweede kerstdag is normaal gesproken een dag dat je naar de woonboulevard gaat of een grote Factory Outlet Shopping om nog meer verneukt te worden met kortingen en aanbiedingen dan op een normale doordeweekse dag. In Cambodja bestaat geen kerst omdat 96% van de bevolking Boeddhist is. Alleen in het toeristische centrum van Phnom Penh zie je nog een verdwaalde kerstboom en serveersters met schattige kerstmutsjes maar dat hebben ze hier te danken aan de commercie die ook hier al is toegeslagen. Wij gingen tweede kerstdag er ook op uit en bezochten iets minder gezelligs en dat is heel erg zacht uitgedrukt. Wij bezochten vandaag The Choeung EK Genocidal center, zo’n 15 km ten zuiden van Phnom Penh.


Pol Pot

Cambodja had al een roerige geschiedenis achter de rug toen in 1975, nog niet eens zo heel lang geleden dus, Pol Pot en zijn Rode Khmer partij aan de macht kwam. Pot was een extreme communist en zijn gedachtegangen waren net zo extreem. Pot stelde het agrarisch socialisme in, wat inhield dat iedere inwoner van Cambodja boer moest worden. Zo opstond er absolute gelijkheid voor iedereen. Steden werden ontruimd en verlaten achter gelaten. Zelfs een stad als Phnom  Penh, die toen der tijd 2 miljoen inwoners had, werd binnen een paar dagen met harde hand schoon geveegd. Eigendommen kon men inleveren en geld werd afgeschaft. En dit alles om Cambodja, destijds door de Rode Khmer omgedoopt in Democratisch Kampuchea, een klasseloze arbeidersmaatschapij te maken.

Killing Fields
Naast dit alles werden er ook vele mensen vermoord. Vermoord omdat ze te veel geld hadden. Vermoord omdat ze van buitenlandse afkomst waren. Vermoord omdat ze monnik waren. Vermoord omdat ze voor het vorige regime hadden gewerkt. Of vermoord omdat ze simpelweg een beetje meer boven de ogen hadden zitten dan een ander. Want intelligente mensen konden wel eens een bedreiging vormen tegen het regime van Pol Pot en dus werden zij preventief geruimd. Inclusief de familie. Leraren, doktoren, ambtenaren, alles. Van de acht miljoen inwoners die Cambodja toen had zijn er drie miljoen omgebracht. Omgebracht in speciale kampen die we nu ‘Killing Fields’ noemen.

image

Ook baby’s moesten dood
We deden een audio tour (in het Nederlands!) over het terrein waar 40 jaar geleden duizenden mensen werden vermoord. Er is echter niks van terug te zien, want nadat de Cambodjanen van de Rode Khmer waren bevrijd hebben ze alles afgebroken en alle bruikbare spullen meegenomen. Maar de gedetailleerde verhalen geven een goed beeld over hoe het er hier vroeger uitzag. Duizenden mensen werden hier naar toe gebracht en in compleet dichte houten schuren gepropt tot ze vermoord werden. Dat moorden deed men niet met kogels, want die waren te duur. En dus werd er gebruikt gemaakt van stokken, een schep of ander gereedschap waarmee de gevangenen op barbaarse manieren werden doodgeslagen en in massagraven werden gegooid. Ook baby’s moesten dood. En dat gebeurde door ze bij de voeten te pakken en tegen een boom dood te slaan. De boom op de foto. Het is niet te bevatten dat dit hier echt gebeurde. Het is met geen pen te beschrijven hoe ziek iemand moet zijn om dat te kunnen doen.

image

Duizenden schedels
Naast de verhalen over hetgeen zich hier afspeelde kwamen er ook enkele overlevenden aan het woord maar ook een oud Rode Khmer wachter vertelde zijn verhaal. Het was zeer, zeer indrukwekkend. En dan te beseffen dat deze gruwelijkheden maar 40 jaar geleden plaats vonden. Aan het eind van de audiotour kwamen we uit bij de gedenkstupa. In dit monument, een hoge toren met grote ramen liggen duizenden schedels van de slachtoffers van de genocide. Gesorteerd op kind/volwassen, man/vrouw. Luguber maar ook indrukwekkend om te zien. Evenals de vele beenderen en kledingstukken die nu nog steeds naar boven komen drijven bij de massagraven. Je word direct geconfronteerd met de de vele mensen die hier op een barbaarse manier de dood vonden. En dan is dit maar één van de vele Killing Fields verspreid over Cambodja.

image

Zooitje pillen
Vandaag tweede kerstdag stond er ook nog een fietstocht op het programma van 84 kilometer naar Takeo en morgen zouden we 101 kilometer fietsen naar Kep. Echter na ondergetekende had nu Lisette last van haar maag en bovendien was ze nog niet goed hersteld van haar val. Fietsen was eigenlijk geen optie en dus pakten wij vandaag een taxi rechsteeks naar Kep waar we dus een dagje eerder aankomen dan gepland. Kep is een rustig plaatsje aan de zee en het hotel ziet er mooi en verzorgd uit. Richard, de Nederlandse eigenaar heette ons welkom en bood aan ons met alles te willen helpen waar mee hij zou kunnen helpen. Na ons verhaal over het buikgriep raadde hij ons aan toch even naar de dokter te gaan, een Franse arts, een paar deurtjes verderop. Beiden hebben we een zooitje pillen gekregen die voor een rustiger maag moeten gaan zorgen en een antibacteriële werking hebben. Hopelijk kunnen we dan overmorgen weer op de fiets!

image

Voor morgen, wacht ons een lekkere lange stranddag! Of wellicht een wandeling door het nationale park van Kep. Afhankelijk van de fitheid van Lisette.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reken onder staande som uit. (Sorry... Is ter beveiliging tegen spam...) * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.