Selectieve rouw

      Geen reacties op Selectieve rouw

Je kon er de afgelopen dagen niet om heen. De column van AD Columniste Hanina Ajarai over Ajax voetballer Nouri en de slachtoffers van MH17. In deze column gaf Hanina aan geen enkele emotie te voelen bij de 298 slachtoffers van de MH17 ramp en des te meer bij de ineenstorting van Abdelhak Nouri. Heel Nederland viel over haar heen, want hoe kon je in vredesnaam verkondigen dat je geen traan hebt gelaten om 298 onschuldige slachtoffers van de MH17! Wat voor harteloos mens moes je dan wel niet zijn?

Politiek correct
Naar de kern van de column keek niemand meer om. Terwijl dat juist het interessante vraagstuk is. Waarom doet de ene gebeurtenis je niks, terwijl een andere gebeurtenis je naar het hart grijpt? Een vraag die iedereen zichzelf kan stellen. Want we doen immers allemaal aan selectieve rouw. Jij, ik, iedereen! Zonder uitzondering. In de hoeveelheid bagger die Hanina over zich heen kreeg zit dan ook de nodige hypocrisie waarbij zelfs de opiniemakers die normaal gesproken een broertje dood hebben aan politiek correctheid zich nu ineens politiek correct opstelden.

smerige trap na
De woorden van Hanina zijn op z’n zachts gezegd erg onzorgvuldig gekozen. Het is een ontzettende smerige trap na aan de nabestaanden van de slachtoffers van de MH17 ramp. Een ramp waar vandaag de dag, ruim drie jaar na dato, de door minister-president Rutte zo beloofde onderste steen nog steeds niet boven is. Een ramp als deze, waar complete gezinnen bij zijn omgekomen, heeft grote impact op de nabestaanden. Het is dan ook ongewenst of misschien wel schofterig te schrijven dat deze ramp je helemaal niks doet.

Hetzelfde laken een pak
Hoe schofterig is dan ook om te schrijven dat je ’s morgens bij het wakker worden een puhsbericht over een aanslag in Londen naast je neer legt en lekker gaat douchen en ontbijten? Het is van hetzelfde laken een pak. En daarbij komen we weer terug bij de kern van Hanina haar column, de vraag waarom het een je aangrijpt en het ander je koud laat. Met die vraag is helemaal niets mis. Had Hanina in haar column niet de slachtoffers van de MH17 ramp maar bijvoorbeeld de ruim 120 doden in Brazilië begin dit jaar genoemd als voorbeeld in haar zoektocht naar haar vraag, was er niemand die ernaar kraaide. Want zeg zelf, heb jij daar even bij stil gestaan? Heb jij daar met je collega’s over gesproken? Heb jij daar ’s avonds met je man of vrouw speciaal het journaal voor opgezet? Wist je het überhaupt wel?

Verbolgen
En daarmee wordt de pleister precies op de zere plek gelegd. Omdat het juist de MH17 ramp is, waar vele Nederlanders bij zijn omgekomen en dichtbij staat, zijn we allemaal verbolgen. Terwijl we naar heel veel doden elders in de wereld niet om kijken. Het geeft aan dat we allemaal aan selectieve rouw doen en dat we op dat punt geen haar beter zijn dan Hanina.

Rouw
Rouw is iets persoonlijks. Om de een treur je meer dan de ander. Het een grijpt je meer aan dan het ander. Hoe dichter iets bij je staat, hoe groter de impact en hoe groter de rouw. Maar daar zijn geen regels voor. En daar zijn ook geen handboeken voor. Je kunt en mag dan ook niemand veroordelen over waar hij of zij wel of niet om rouwt. Ook al ben je het er nog zo niet meer eens. Ruim twaalf jaar geleden heb ik vriend(inn)en vijanden zien worden om ze het niet eens waren met elkaar rouwproces. Ik vond en vind dat bizar. Elkaar beoordelen mag best, maar ga elkaar op dit onmogelijke punt niet veroordelen.

Waar je elkaar wel op kunt veroordelen is wat hij of zij schrijft en publiceert. En als je bij voorbaat weet dat je mensen gaat kwetsen met je column dan mag je daarop veroordeeld worden!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reken onder staande som uit. (Sorry... Is ter beveiliging tegen spam...) * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.