Partijbijeenkomsten, ik vind ze maar raar…

Henk KrolEen voor een kwamen ze live voorbij tijdens de uitzending van Nederland Kiest van de NOS. De partijbijeenkomsten die de politieke partijen na afloop van de verkiezingen gisteravond organiseerden. Na een aantal weken van hard werken en campagne voeren doen alle notabelen van de partij en elke zichzelf respecterende beroepspoliticus zich te goed aan pils, chardonnay, vlammetjes en bitterballen.

Raar
In snap het wel hoor. Wekenlang campagne voeren waarna het werk erop zit. Dan wacht alleen de uitslag nog en die wil je natuurlijk niet alleen op de bank te horen krijgen. Nee, op dat moment wil je lekker gezellig met al jou medestrijders samen zijn. Borreltje erbij, schaaltje met nootjes op tafel en een uitzendkracht die rond loopt met de schaal gemengde hapjes. De anekdotes van de campagne strijd uitwisselen en samen in spanning wachten op die oh zo belangrijke uitslag. Pakt die slecht uit, verdrink je je verdriet, pakt die goed uit vier je tot in de late uurtjes feest. Alsof je samen in een café naar het Nederlands Elftal tijdens een EK of WK voetbal kijkt. Alleen vergelijken met een avondje oranje in het café zijn die partijbijeenkomsten toch wel een beetje raar…

Als politicus al niet eens meer tussen zijn eigen partijgenoten kan staan, hoe kan hij dan nog tussen de mensen staan?

Waar komen die lijsttrekkers vandaan?
Het meest tenenkrommend zijn nog wel de lijsttrekkers die met veel bombarie worden aangekondigd, zich een weg door de zaal moeten banen en de partij mogen toespreken. Gevolgd door enkele tientallen camera’s. Waar komen die lijsttrekkers vandaan? Hebben die nou echt de hele avond in een aparte kamer gezeten? Wachtend tot ze hun zorgvuldige en over-doordachte overwinnings- of losersspeech mogen oplepelen? En Waarom staan ze eigenlijk niet bij hun eigen partijgenoten te lollen en te dollen met een glas pils in de hand? Als politicus al niet eens meer tussen zijn eigen partijgenoten kan staan, hoe kan hij dan nog tussen de mensen staan?

Sean Paul
En dan die opkomstem an sich… Mark Rutte die als een soort van Heilige Geest van boven kwam. Emiel Roemer met een compleet leger aan zwakzinnigen dat als decor rond om hem heen moest staan en duidelijk de opdracht had gekregen heel overdreven mee te doen en ja-knikken met Roemer. Jesse Klaver met een zelfde decor,  die zijn verkering op het podium erbij hield en zoende. Alexander Pechtold die op kwam met muziek van Sean Paul. Really? Pechtold met Sean Paul? What was he thinking? En het hoogtepunt dieptepunt van de avond was toch wel het dansje van Henk Krol, hoewel de polonaise lopende CDA’ers er dichtbij zaten.

Niet zo raar doen.
Dansjes en doen en polonaise lopen is niet erg. Ik denk dat wanneer ik een van de CDA-prominenten was ik voorop in de polonaise liep. Maar zorg er dan wel even voor dat die camera’s weg zijn. Organiseer lekker een besloten feest waar iedereen los kan gaan. Waar de lijsttrekkers gewoon tussen de partijleden kunnen staan, waar hij of zij even kort een woordje doen en zich daarna ook kunnen bezatten. Perszaaltje ernaast voor een korte persconferentie en gewoon niet meer zo raar doen…

Echt verbindend zijn ze allemaal niet…

Het valt niet mee om Nederlander te zijn. Om in een land te leven met het bijna beste pensioenstelsel, de beste economie van Europa, het beste zorgstelsel te hebben of gewoon in het op één na beste land van de wereld te leven. Wij Nederlanders zijn niet te benijden. We hebben het zwaar. Gelukkig kunnen we vandaag een eind maken aan al deze positiviteit en kunnen we het kabinet dat deze successen heeft behaald eindelijk wegstemmen voor een stukje ongekende populisme. Vandaag kunnen wij eindelijk de wereld laten zien dat Nederland qua tolerante vrijhaven die we altijd waren, compleet stuk is! Tot op de bodem afgebroken. Dat wij eindelijk alle tolerantie hebben ingeruild voor haat.

Rutte II
Het kabinet Rutte II heeft ons door een moeilijke tijd geloosd waarbij de nodige impopulaire maatregelen zijn genomen. Maatregelen die echter wel nodig waren om Nederland te krijgen waar het nu staat. Namelijk boven aan bijna alle lijstjes met beste landen. Knap werk van de VVD en PVDA en ook van partijen als D66, CU en Groen Links met hun constructieve houding. Natuurlijk gaat niet alles even goed, valt er nog veel te verbeteren en wachten we nog steeds op onze €1000,-. Toch zou het wel eens fijn zijn als we gewoon weer eens simpelweg tevreden konden zijn met wat we hebben.

Alles of iedereen die het niet met hem eens is wordt uit de weg geruimd. In jaren 70 gebeurde zoiets ook in Cambodja.

Dwaas
Het beangstigt mij dat we morgen wakker worden met Kamerleden die zich niet kritisch willen uitlaten over de Turkse president Erdogan en elke vraag over Erdogan omzeilen. Hebben we morgen echte de lange arm uit Ankara in de Kamer zitten? Of zit de heer Kuzu in de spagaat en is hij bang voor de gevolgen voor bijvoorbeeld zijn familie in Turkije bij negatieve uitlatingen over Erdogan. Of is bang dat hij opgepakt wordt zodra hij Turkije betreed. Zo’n dwaas is Erdogan wel. Alles of iedereen die het niet met hem eens is wordt uit de weg geruimd. In jaren 70 gebeurde zoiets ook in Cambodja. Blijkbaar leren we niet van de geschiedenis.

Liefde
het beangstigt mij ook dat we morgen wakker kunnen worden met de PVV als grote winnaar. De man die maar één doel heeft; Nederland Islam-vrij maken. De man die Erdogan veroordeelt om zijn walgelijke uitspraken over een fascistisch na nazi Nederland maar zelf zijn even walgelijke uitspraken onder het kopje vrijheid man meningsuiting schaart. En diezelfde vrijheid van meningsuiting, wat voor hem een groot goed is, ondertussen van een complete bevolkingsgroep in Nederland wil afpakken. Over geschiedenis gesproken… Er is één ding waarin ik Kuzu wel gelijk moet geven en dat is ‘Dat Wilders een beetje liefde nodig heeft’.

Wat is er gebeurt in het leven van Sylvana dat zij van vrolijke en leuke presentatrice is gemuteerd in een chagrijn met hatelijke opvattingen tegen de Nederlandse samenleving?

Gelijkwaardigheid
Liefde waarvan hij zelf overigens ook wel een paar doosjes mag halen bij de Xenos. En misschien kan hij er ook een delen met mevrouw Simons. Wat is er gebeurt in het leven van Sylvana dat zij van vrolijke en leuke presentatrice is gemuteerd in een chagrijn met hatelijke opvattingen tegen de Nederlandse samenleving? Vroeger zo leuk en spontaan, vandaag de dag kan er geen lachje meer af. Aan de andere kant zegt het ook genoeg dat zij een partij moet oprichten met als grootste speerpunt ‘gelijkwaardigheid’. Gelijkwaardigheid moet iets vanzelfsprekend zijn. Dat had allang tot in de volle breedte ingeburgerd moeten wezen. Maar dat is het dus niet en dat is triest. Ik gun Sylvana daarom haar zetel maar niet als ze zo zwaarmoedig blijft. Gelijkwaardigheid bereik je niet met het zuur wijzen naar anderen maar door zelf positief en levenslustig ten strijde te trekken.

Erdogan, Wilders, Kuzu, Sylvana, vergelijken kun je ze totaal niet, maar een overeenkomst hebben ze op dit moment wel: Echt verbindend zijn ze allemaal niet…

Dagje Martini #2

      Geen reacties op Dagje Martini #2

Ik verwachte een dichte deur maar om 06:45 uur is zelfs de zijingang van het Martini Ziekenhuis geopend. Heel erg druk is het er nog niet. Wat op zich niet zo verwonderlijk is. Ik mag me melden bij de balie bij de hoofdingang en vervolgens op afdeling 3H voor de operatie aan mijn rechter hand waar een breukje in zit. Het zou niet veel voorstellen. Een kleine ingreep, drukverbandje erom en een paar uur later weer vrolijk het ziekenhuis uit. Althans, dat dacht ik…

Groene overall
Nynke was de aardige verpleegster die me opving. Ik was de eerste op de afdeling en na een snel checklijstje mocht ik me uitkleden en in bed gaan liggen. Niet lang daarna werd ik met bed en al door het ziekenhuis geduwd, op weg naar de o.k. Ik kwam eerst in een soort van wachtkamer, kreeg nog wat vragen, de temperatuur werd opgemeten en er werd een infuus aangelegd. Meerdere patiënten kwamen onder tussen binnen rollen en lagen te wachten tot ze opgehaald werden voor de daadwerkelijke operatie. Een man in een groene overall kwam binnen en kwam de man tegenover mij ophalen:
“Moi, ik bin Dirkjan van anes-the-sie. Ik kom joe ophol’n veur de operoatie.”

Tandartspraktijk 
Ook ik werd de o.k ingerold en hees mezelf op de operatietafel. De o.k. was een soort van tandartspraktijk maar dan met net even wat andere apparatuur. Een klein leger aan assistenten en specialisten stond om me heen. We spraken nog wat over alledaagse zaken tot de chirurg binnen kwamen. Er volgde een zogeheten timeout en ze dienden mij het narcose goedje toe. “Je zult je nu wel wat duizelig voelen” zei een assistent. “Ik voel nog helemaal niks” antwoordde ik en vervolgens werd ik wakker op de uitslaapkamer…

Verder lezen

Dagje Martini

      Geen reacties op Dagje Martini

Arm in het gips“Meneer Van der Es?” Yes, dat ben ik. Dat valt me nog mee. Ik had immers pas om 13:00 uur een afspraak en het is nu nog maar kwart voor. Maar ach… Het is toch lopende band werk daar bij de röntgen afdeling in het Martini Ziekenhuis. Het komt daar allemaal niet zo nauw. Afgelopen woensdag moest voor de tweede keer mijn hand/pols op de foto. Was vier weken geleden ook al gebeurt nadat ik over de kop ben gevlogen met mijn mountainbike maar destijds was er niks op de foto te zien. Echter de pijn werd, vooral ’s nachts, erger en dus op verzoek van de huisarts toch een tweede foto. De tweede foto bracht de pijn wel aan het licht en dus kwam ik direct in de molen terecht.

Drie uur wachten
“Meneer Van der Es? U mag zich melden bij de spoedeisende hulp.” En daar zat ik dan. In de wachtkamer. “Ik zit nu al drie uur te wachten” hoor ik een vrouw met een vinger in een met bloed doordrenkt verbandje tegen haar man zeggen. Dat beloofd veel goeds. Helemaal omdat op de spoedeisende hulp, je raad het al, de spoed gevallen voorrang krijgen. Met een breuk van vier week die in rust 0,0 pijn veroorzaakt ben ik wel de laatste die geholpen wordt. De man tegenover mij is het wachten ook zat. Hij is naar de spoedeisende hulp gekomen omdat hij erg misselijk was en bang was voor voedselvergiftiging of iets dergelijks. Hij had na lang wachten nog steeds geen uitslag maar dat was niet hetgeen hem het meest zorgen baarde. Nee, hij moest wat eten want hij voelde zich gammel. En dus ging hij verhaal halen bij de balie met z’n buik die onder zijn trui vandaan kwam…
Verder lezen

Thomas Dekker, mijn gevecht

      Geen reacties op Thomas Dekker, mijn gevecht

Een artikel op de site van het Algemeen Dagblad met de titel ‘Over de tour van 2007 wordt nooit gepraat‘ trok mijn aandacht. 2007? Was dat niet het jaar dat Rasmussen uit de tour werd gehaald? Ach, maakt ook niet uit. Staat er ergens ‘Tour’ in de kop en het heeft sowieso mijn aandacht al en dus begon ik het artikel te lezen. Het was een passage uit het boek ‘Thomas Dekker, mijn gevecht’ geschreven door Thijs Zonneveld. Deze passage ging over de tour van 2007 en inderdaad het moment waarop Rasmussen door de toenmalige Rabo wielerploeg uit de tour werd gehaald terwijl hij het geel stevig om zijn schouders had hangen. Oké, dat boek moest ik lezen!

In twee avonden: Uit
Destijds Sinterklaastijd, dus dat boek kwam met stip bovenaan op mijn verlanglijstje. En de goedheiligman was mij het afgelopen jaar zeer goed gezind want onder het pakpapier zat het boek van Thomas Dekker. Het heeft echter nog wel een paar weer geduurd voordat ik er in begon te lezen. Een aantal weken lag hij op mijn nachtkastje te wachten op het moment ik er in zou beginnen. Afgelopen week was het zover. In twee avonden: Uit.

Diezelfde avond zitten we ons op de kamer te vervelen. We hebben samen een fles wijn opengetrokken, maar dat is niet genoeg vermaak. Drank is leuk, maar vrouwen zijn leuker. En dus ga ik het internet op om een paar escorts te zoeken. Om één uur ’s nachts staan er een paar Oost-Europese hoeren voor de deur van onze kamer.
Passage uit Thomas Dekker, mijn gevecht.

Verder lezen

Beste Amnesty International

      Geen reacties op Beste Amnesty International

Ik ben bang dat jullie mijn briefje aan de Vrienden- en Bankgiroloterij niet hebben gelezen. Logisch natuurlijk, die brief was niet aan jullie gericht en het aantal bezoekers op mijn blog is dermate klein dat de kans dat desbetreffende brief via via bij jullie terecht was gekomen ook vrij klein is. Afijn, ik schreef ik die brief over een aantal zaken die, nu blijkt, ook voor jullie van belang zijn. Ik licht ze graag even toe.

Ton bruto per jaar
Zo schreef ik dat ik  geen machtigingen maar af geef voor incasso’s die automatisch doorlopen tot het moment dat je ze weer opzegt. De reden is hiervoor is heel simpel, ik vergeet ze op te zeggen en voor ik het weet is het bedrag dat er maandelijks van mijn rekening verdwijnt opgelopen tot een aardige som. Geeft op zich niet zo heel veel, want goede doelen. Anderzijds verdien ik niet zoals jullie directeur een ton bruto per jaar en moet ik zo af en toe wel degelijk om mijn persoonlijke boekhouding denken. Helemaal nu, want arme student. Klinkt toch allemaal vrij logisch toch? Het is ook niet zo dat ik geen goede doelen steun. Integendeel. Maar zoals al geschreven, blijft het bij mij bij eenmalige machtigingen, de aankoop van een koek of rol toiletpapier van de plaatselijk muziek- of korfbalvereniging of een gooi in een collectebus.

‘Goedemiddag, zou u mij ook een hand geven als ik homo was?’

Verder lezen

Beste Vrienden loterij en Bankgiro loterij,

Ik spreek jullie allen gemakshalve in één brief aan aangezien jullie toch allebei voor dezelfde baas werken, namelijk de Holding Nationale Goede Doelen Loterijen N.V. Daarnaast zitten jullie ook nog eens gezellig in hetzelfde kantoorpandje aan de Van Eeghenstraat in Amsterdam. Èn daar komt nog eens bij dat jullie werkwijze precies hetzelfde is. En over dat laatste, daar wil ik het graag eens even over hebben.

Fantastische aanbieding
Ik speelde het afgelopen jaar zowel met de Vrienden- als de Bankgiro loterij mee. Gestrikt door één van jullie deur aan deur verkopers met zo’n fantastische aanbieding waar je een maand lang voor niks meespeelde en kans maakte op nog fantastischer prijzen. Je moest echter wel automatisch meespelen. Eenmalig meespelen was geen optie maar ach, opzeggen, dat kan kon op elk moment en dus zat je theoretisch gezien nergens aan vast. Nou ken ik mezelf, zodra ik een machtiging geef voor een automatische incasso, vergeet ik deze altijd en voor ik het weet wordt maandelijks te veel geld van mijn rekening afgeschreven aan goede doelen en loterijen. Ik steun alle goede doelen altijd van harte, maar moet zo af en toe ook om mezelf denken. Daarom heb ik ook voor mezelf besloten geen machtigingen meer te geven voor automatische incasso’s. Hoe goed het doel ook is. Collectanten aan de deur, een eenmalige machtiging, de plaatselijke muziek- of korfbalvereniging die koeken of toiletpapier verkopen, allemaal geen probleem. Ze krijgen bij mij nooit nul op het rekest. Maar een automatische machtiging afgeven, nee, daar doe ik niet meer aan.

*sarcasm mode on* Hoera, ik kon mijn geluk niet op *sarcasm mode off*

Verder lezen

De Drenthe 200

      Geen reacties op De Drenthe 200

Niet veel vaker is het om 05:30 uur in de morgen zo druk in het centrum van Roden. Ja, alleen tijdens de Rodermarktweek. En wellicht een incidentele zondagmorgen als het de zaterdag daarvoor erg gezellig in Roden is geweest. Maar op een doordeweekse woensdagmorgen zoals afgelopen woensdag? Nee.

Drenthe 200
De Brink in Roden, het decor van de Drenthe 200! Een ‘fietstochtje’ van 200 kilometer op de mountainbike door de bossen en heidevelden van het mooie Drenthe. Een fietstochtje voor de echte bikkels, voor de doorzetters, voor de dames en heren met karakter. Dit jaar vond tweede editie plaats en daarbij kreeg de Drenthe 200 direct ook een zusje. De Ultratrail Drenthe, een hardloop wedstrijd over een afstand van ‘slechts’ 56 kilometer. Kortom de Brink stond afgelopen woensdag vol met afgetrainde mannen en vrouwen in hardloop- of wielerpakjes, bepakt met camelback en voorzien van heel veel licht. Want als je ’s morgensvroeg om 06:00 uur de bossen betreed is een lampje op de voorhoofd of stuur geen overbodige luxe.

Namens Volksvermaken werden we door de organisatie Bike Life Travel & Events uitgenodigd om dit spektakel mee te maken. Met koffie en gebak werden we hartelijk ontvangen bij de Winsinghhof om vervolgens naar de start de kijken van de Ultratrail Drenthe, de hardloopwedstrijd over 56 kilometer en de start van de Drenthe 200 met daarbij bekende namen als Gert Jakobs, Bart Voskamp en Maarten den Bakker. Precies om 06:00 uur schoot burgemeester Klaas Smid een cordon aan verlichting en een vermogen aan fietsen weg. Mountainbikes, crossers en ook fatbikes kwamen voorbij. Voor laatstgenoemde fietsers was de Drenthe 200 ook direct het toneel van de NK Fatbike.

Verder lezen

Het Kerstdiner

      Geen reacties op Het Kerstdiner

“Dan komen jullie toch allemaal bij ons eten.” Ik hoor het wel maar de woorden dringen niet echt tot me door. Even vraag ik me nog af of deze woorden echt waren gezegd of dat de reclame van Bol.com weer eens op de radio voorbij kwam. “Ja, en dan begint het pas” hoor ik de stem van de radio er nog achteraan zeggen. Echter is het niet de stem van de radio die de eerste woorden uitsprak. Het besef is daar, het is de stem van de verkering…

Dan begint het pas
Die staat dus in de agenda. Eerste kerstdag, acht volwassenen en drie kids komen te eten. Gezellig! Dat zeer zeker, maar de woorden van de Bol.com-meneer blijven me achtervolgen… “Ja, en dan begint het pas…” Allereerst het menu. Dat moet in ieder geval een menu zijn die je vooraf grotendeels kan maken. Niks is ongezelliger dan tijdens het kerstdiner steeds in de keuken te moeten staan, weg bij de rest van het gezelschap. Het menu bedenken gaat ons goed af. Als snel komen we tot een volwaardig zes gangen menu.

Boodschappen
De boodschappenlijst wordt samengesteld en de zondag voorafgaand worden alle houdbare artikelen inclusief kratje bier en vele liters wijn al in huis gehaald. Ik hartje de supermarkten die op zondag open zijn. Het is er dan altijd heerlijk rustig boodschappen doen. Echter moeten er ook nog de nodige verse ingrediënten komen en tja… Die kun je dus pas maar een paar dagen voor tijd halen… Juist op het moment dat de rest van Roden en omstreken ook die laatste boodschappen gaat halen. En dan vergeet je natuurlijk ook nog wat. Ik kan wel honderdduizend boodschappenlijstjes maken en met een arceerstift de supermarkt ingaan, ik vergeet altijd wat. En dan moet je dus op de zaterdag voor de kerst. Let wel, echt de zaterdag voor kerst. De zaterdag van kerstavond. Dan moet je dus die zaterdag nog naar de supermarkt. Ik heb geen hekel aan boodschappen doen, integendeel, maar op deze dag naar een supermarkt te moeten gaan doe je zelfs je ergste vijand niet aan. Ik ga nog liever naar een concert van de toppers.

Logistiek draaiboek 
Maar naast de boodschappen is er nog een heel logistiek draaiboek dat op tafel moet komen. Waar moet iedereen zitten bijvoorbeeld? De tuinset met de nodige groene aanslag wordt naar binnen gehaald. Hebben we borden genoeg? Gelukkig hebben pap en man nog wel het één en ander te leen. Waar moeten we alles kwijt? Extra tafels worden in de keuken bijgeschoven en de garage wordt omgetoverd tot een soort van walk-in-fridge. So far so good.

Net kleedje
En dan moet alles nog even netjes worden. Stofzuiger erdoor, dweilen, doekje eroverheen, kaarsjes aan, tafel indekken, houtkachel aan, vuurkorf buiten aan, stoelen recht, kussentjes op de stoelen, staftafel schoonmaken en dan niet te vergeten, zelf ook nog even onder de pomp, net kleedje aan en lekker roek op.

Kortom om, vrijdag, zaterdag en zondag non-stop bezig geweest voor het kerstdiner. Maar het was het dubbel en dwars waard! Kom volgend jaar maar weer allemaal bij ons eten!

‘Zijn cluppie’

      Geen reacties op ‘Zijn cluppie’

Of wij die avond om 19:00 uur in Dickens kleding langs willen komen. Een berichtje van Henk. Het was de dag voor de Weihnachtsmarkt. Meteen wordt alles geregeld en daar staan we dan op vrijdag avond om 19:00 uur met het hele bestuur van Volksvermaken in Dickens kostuum en met een borrel in de hand rond het bed van Henk. Er valt een lach en een traan. Vele herinneringen en mooie belevenissen van ‘zijn cluppie’ komen naar boven en Henk kan het niet laten om nog even een kleine To-do lijst door te nemen. Er werd geproost en we namen allen onze hoed voor Henk af waarna we één voor één afscheid namen van Henk. Wetende dat hij er de volgende morgen nog zou zijn, wetende dat hij er de rest van de week nog zou zijn, en wetende dat we hem nooit weer zouden spreken.

Onbestendig gevoel
Een dag later staat de Weihnachtsmarkt op het programma. We lopen weer in Dickenskleding. Maar nu om vrolijk te doen. Om leden te werven. Om het volk te vermaken. Want dat gaat altijd door. Dat weten we. Dat doen we.
De rest van de week ging langzaam voorbij. Met een onbestendig gevoel in mijn maag, die naarmate de week vorderde steeds heviger werd. Wachtend op de dag waarvan je wist dat die ging komen.

Donderdagmiddag 15 December. Telefoon. Onze penningmeester, maar vooral man, vader, opa en vriend, is niet meer.

In memoriam 
Henk was vanaf 2002 penningmeester van de Vereniging voor Volksvermaken Roden en heeft daar al zijn ziel en zaligheid in gestopt. Het overdragen van de financiële administratie in de herfstdagen van 2016 deed hem dan ook veel. Alsof hij zijn kind weggaf. Maar niemand meer dan Henk zelf wist dat het noodzakelijk was en dat het belang van de vereniging voorop staat. Van ‘zijn cluppie’ zoals hij dat altijd noemde. Henk had de cijfertjes altijd goed op orde en was dagelijks bezig met de financiën van Volksvermaken en de Kinderboerderij. Een betere penningmeester kun je je als vereniging niet wensen.

Maar naast een geweldige penningmeester voor de vereniging was hij ook een fantastische man! Liefdevol voor zijn omgeving. Recht door zee en met zijn hart op zijn tong. Wat hij dacht dat zei hij. Hij had overal een duidelijk mening over maar zijn wil was nooit wet. Altijd gastvrij. Even snel wat langs brengen was bij Henk niet mogelijk want voor je het wist stond je na een “Ha Rik, kom binnen” al in de woonkamer. Een vraag aan Henk was er nooit een tegen dovemansoren. Henk hielp je. Hij hield van gezelligheid met een hapje en een drankje en had erg leuke humor met een scherp randje.

Henk is 69 jaar geworden.

Eer
Henk had nog een verzoek. Of wij, Volksvermakers, hem wouden dragen tijdens de uitvaart. Gistermiddag was er de herdenkingsdienst in de Pompstee waarna er in besloten kring afscheid van hem werd genomen in De Boskamp in Assen. Het was voor ons een hele eer Henk deze dag  van begin tot eind te mogen dragen. Die dag hebben we afscheid genomen van Henk Halsema. Onze penningmeester maar ook onze vriend.

Henk, heel erg bedank voor de onvergetelijk jaren met jou in het bestuur van jou cluppie, van Volksvermaken, de wijze lessen en de ontelbare momenten dat de tranen me over de wangen biggelden van het lachen. Henk, ik heb ook nog één klein verzoekje aan jou. Wil je Albert de groeten doen?

Henk, rust in vrede.

Kleine aanpassing van een figurant van een kinderfeest

Van De Krant, het Dagblad van het Noorden, het Algemeen Dagblad, schoolprojecten, passanten, bekenden, oud, jong en zelfs van de pieten zelf kreeg ik de afgelopen, dagen, weken, maanden keer op keer weer de vraag wat voor kleur de pieten dit jaar tijdens de intocht in Roden zouden krijgen. Elke weer moest ik weer mijn verhaal doen en mij verdedigen tegen zowel de voor- als tegenstanders van zwarte piet. Ik ben er wel klaar mee.

Medeorganisator
Samen met tientallen vrijwilligers ben ik medeorganisator van de Sinterklaas intocht in mijn woonplaats Roden. Samen met de Sinterklaascommissie, verkeersregelaars, de pieten en Sinterklaas himself zorgen we voor een fantastische dag voor de kinderen in Roden en omstreken met een intocht en ontvangst in het centrum en een Sinterklaasfeest in de Pompstee. Vele vrijwillige uren worden er ingestoken. En het enige wat je daar voor terug krijgt is het gezeur van volwassen mensen over het uiterlijk van de pieten. Ik ben er wel klaar mee.

Dreigende taal
Wat er ook gebeurd met de intocht in Roden en wat voor kleur de pieten in Roden ook krijgen, we gaan het sowieso niet goed doen. Met zwarte pieten ben je racistisch, met witte of gekleurde pieten ben je een landverrader. Iedereen wil graag zijn bindende mening daarover verkondigen. En daarbij wordt regelmatig ook dreigende taal uitgesproken. Ook richting mij persoonlijk. Ik ben er wel klaar mee.

Figurant
Klaar met volwassen mensen die moeilijk doen over een kleine aanpassing van een figurant van een kinderfeest! Een kleine aanpassing van een figurant van een kinderfeest hè! Klein, figurant, kinderfeest. Zoek deze drie woorden eens op in de Dikke van Dale! Denk dan eens goed na, en vraag je zelf af of het het waard is je daar druk om te maken.

Kindervriend
Nee, ik vind zwarte piet niet racistisch, ik ben met hem opgegroeid als kindervriend. Ja, ik begrijp dat argumenten van de tegenstanders van zwarte piet en vind dat ze zeker een punt hebben. Nee, het interesseert me echt geen ene k*t wat voor kleur de pieten hebben of krijgen. En Ja, ik ben voor verandering van zwarte piet.

Ophouden
Een kleine aanpassing in het uiterlijk van een figurant van een kinderfeest om er voor te zorgen dat iedereen weer van dit kinderfeest kan genieten is toch niet zo heel veel gevraagd? En laten we dan in godsnaam ophouden met dat gezeur. Of laten we in ieder geval afspraken dat je mij daar volgend jaar niet meer mee lastig valt?

Laat mij gewoon vrijwillig een kinderfeest organiseren… Oke? Deal!