Gaat de democratie in Nederland echt stuk?

      Geen reacties op Gaat de democratie in Nederland echt stuk?

Jaaa, we mogen weer naar de stembus! En daarmee bedoel ik niet de gemeenteraadsverkiezingen in maart 2018 en nee, ook niet voor nieuwe Tweede Kamerverkiezingen. Na een ruim een half jaar formeren lijkt het er namelijk op dat de VVD, het CDA, D66 en de Christen Uni er toch uit gaan komen. Er worden wat extra ministerpostjes gecreëerd om alle notabelen van deze partijen een plekje te geven in het kabinet en we hebben, na een half jaar stuurloos te hebben rondgedobberd, de komende vier jaar weer een regering. Chapeau.

Referendum
Nee, we gaan binnenkort weer naar de stembus voor een nieuw referendum! Een referendum over de vernieuwde wet op de inlichtingen- en veiligheidsdiensten die ook wel de sleepwet wordt genoemd. Deze wet geeft de veiligheidsdiensten meer mogelijkheden om ons af te luisteren, onze pc’s en telefoons te hacken en een digitale DNA van ons te maken, wat ook nog weer eens gedeeld mag worden met buitenlandse inlichtingendiensten.

Guilty Pleasures
Ik ben niet tegen deze nieuwe wet. Zolang mijn gegevens, en daar ga ik vanuit, alleen bij de overheid blijven zie ik geen probleem. Ik heb immers niets te verbergen. Het enige crimineel gedrag dat ik vertoon is weleens zonder verlichting naar huis fietsen. En zolang mijn fiets nog geen wifi-connectie maakt met mijn smartphone kunnen ze hacken wat ze willen, ze zullen er nooit achter komen. Het wordt gevaarlijker als bijvoorbeeld commerciële bedrijven er met die gegevens de haal gaan. Al weet Google nu al waar mijn interesses liggen en omdat ik mijn dagelijkse boodschappen via de Appie-app scan, weet Albert Heijn precies wat mijn guilty pleasures zijn. Dat is op zich ook niet zo erg. Het wordt wel problematisch als de grootgrutter uit Zaandam deze gegevens gaat delen met mijn zorgverzekeraar. Dat die op een gegeven moment een aantal euro’s premie bij mijn polis opdrukt wegens het overmatig consumptiegebruik van droge worsten en de Lays naturel ribble chips.

GTA-tje gaan spelen
Vandaag de dag gaat alles digitaal en online. De net genoemde Appie-app is daar een voorbeeld van. Waar ik vroeger boodschappen deed en deze contant betaalde zonder de toen nog niet bestaande bonuskaart, log ik bij binnenkomst in op het wifi netwerk van de plaatselijk Albert Heijn, scan mijn boodschappen met mijn telefoon, betaal contactloos en ben weer weg. En niet alleen wij, ook criminelen en terroristen doen alles digitaal. Daarom is het natuurlijk van groot belang dat onze veiligheidsdiensten alle ruimte krijgen om deze verderfzaaiers op te sporen en te pakken. Of gaan we accepteren dat er straks met enige regelmaat witte busjes, want zij zijn vooral het kwaad naar wat ik gelezen heb, in drukke voetgangersgebieden GTA-tje gaan spelen omdat de AIVD het niet kon voorkomen wegen alle beperkingen die zijn opgelegd?

Benieuwd naar
Toch heb ik de petitie voor het referendum getekend. En dat is dus niet omdat ik deze wet wil stoppen. Ik ben meer benieuwd naar het referendum an sich. Is de Nederlander na het verwerpen van het Oekraïne referendum weer uit zijn stoel te krijgen voor een gang naar de stembus? En wat gaat de politiek met de uitslag doen als er wederom een nee uit komt? Wordt er dan weer niks van de stem van het volk aangetrokken en wordt een nee wederom omgetoverd in een ja met inlegvelletje? Daar ben ik wel benieuwd naar. Want als dat gebeurt, dan is de democratie in Nederland echt stuk!

Rodermarkt 2017: Nog 4 weken!!!

      Geen reacties op Rodermarkt 2017: Nog 4 weken!!!

Rondom de vierde dinsdag in september staat Roden in het teken van de Rodermarkt Feestweek. Zes dagen lang vinden er tal van activiteiten, zoals de Rodermarktparade, Jaarbeurs van het Noorden en de Kortebaandraverij, plaats waarbij dagelijks tienduizenden bezoekers de weg naar Roden weten te vinden. Ik neem je mee in de voorbereidingen van al deze festiviteiten en natuurlijk in de Rodermarktweek zelf!

Parade Vlog

Thomas Berge, Lucas & Gea, Rene Karst, Jannes, Bouke, Wesley Klein en Grad Damen. Nee, het zijn niet de artiesten die met Rodermarkt sfeer moeten maken bij de plaatselijke horeca maar het is een kleine greep uit de line-up van de RadioNL Zomertoer a.s. zondag van 12:00 tot 18:00 uur op het evenemententerrein aan de Norgerweg in Roden.

Rustig
Dat is aanstaande zondag, maar over vier weken barst het echte feest der feesten los. En het kan aan mij liggen, maar ik heb er verder nog weinig over gelezen, gehoord of gezien. Geen borden in de regio van de Jaarbeurs van het Noorden. Geen stukjes in De Krant. Nog geen namen van bekende artiesten gehoord die komen optreden en nog weinig posters van de horeca gezien. En ook op Facebook en Twitter is het nog rustig.

Zou dat komen omdat de vakantie dit jaar erg laat valt? De bouwvak loopt pas deze week ten einde en de scholen beginnen nog een week later dunkt me. Of komt het omdat er nog van alles in Roden en omstreken te doen is?  Netgenoemde RadioNL Zometoer, de Liefair in Lieveren, Rockin Roon volgende zondag op de gedempte haven, het Bloemencorso in Eelde. Zijn we door al deze feestelijkheden in ons hoofd nog niet klaar voor de Rodermarkt?

Hollands artiesten en Rock & Billy festival
Hoe dan ook met nog vier week te gaan mag de PR campagne nu toch wel op gang komen, ook bij ons, bij Volksvermaken. Al is dat toch nog wel lastig als je op 27 augustus een Hollands artiesten-festival organiseert en op 3 september meewerkt aan een Rock & Billy festival. Want ook die evenementen verdienden de nodigde aandacht en mogen natuurlijk niet ondersneeuwen bij een overdaad aan Rodermarkt promotie. Daarom is het nu nog rustig qua Rodermarkt, al zal er af en toe wel een berichtje verschijnen.

Vlog
Vanaf 5 september gaat het echt los! Dan verschijnt namelijk elke dinsdag en donderdag op onze Facebookpagina een vlog over de Rodermarktparade. Zes afleveringen lang wordt je meegenomen in de aanloop naar het grootste evenement van Noordenveld. De bouwers komen aan bod maar ook wij, als organisatie, de makers van de stem-app voor de publieksprijs en de horeca.En wie weet, als het een succes is, gaan we tijdens Rodermarkt Feestweek wel gewoon door!

Het echte werk
De opnames van de vlog gaan volgende week beginnen. Dan gaan we onder andere met het bestuur de bouwgroepen van de Rodermarktparade voorzien het nodige gerstenat, wijn maar ook fris. Dan gaan voor ons ook de drukke weken beginnen waarbij we wekelijks een aantal avonden op pad zijn of vergaderingen hebben om de Rodermarkt Feestweek tot een groot succes te maken. Het echte werk gaat nu beginnen!

Ontgroening

      Geen reacties op Ontgroening

Na een weekendje uitwaaien op Terschelling na een periode vol van uiteenlopende gebeurtenissen ben ik begin oktober 2016 fulltime aan de slag gegaan met mijn studie Management Economie en Recht. Van fulltime job en parttime student naar fulltime student. Iets was ik in mijn jeugd heb laten liggen, maar nu op latere leeftijd alsnog oppak.

Bangalijstje
Ik had bedacht om op kamers te gaan in de stad. In zo’n studentenhuis. Lekker ontbijten met bier en een uitgedroogde boterham met schimmeljam en douchen tussen de stukjes omhoog gebrachte shoarma van de vorige stapavond. Doordeweeks lekker los gaan in Groningen en op vrijdagmiddag met de vuile was weer terug naar Roden om in het weekend bij verkering op de bank te zitten. Ik had bedacht om weer stufi aan te vragen. En zodra die op de bankrekening zou staan, direct naar de Blauwe Engel Café ’t Vaatje of Klein Amsterdam om alles uit te geven aan pitchers bier en shotjes tequila. Ik had bedacht om mee te doen aan de Kei-week en om lid te worden van de Vindicat, met als groot voordeel dat je jaarlijks een nieuw bangalijstje toegereikt krijgt.

Fobisch
Ik heb het allemaal niet gedaan. Ik ben namelijk lichtelijk fobisch voor troep en viezigheid en zou met geen mogelijkheid kunnen functioneren in zo’n vies goor studentenhuis. Het gratis geld van vroeger is een lening geworden en ze waarschuwen altijd: Let op, Lenen kost geld! Bovendien zou ik met mijn 33 jaar toch een klein beetje uit de toon vallen tussen de studentjes van 18 of 19 jaar. Maar de grootste reden om het niet te doen is toch wel de ontgroening.

Jan Smit
Met open mond heb ik een aantal jaren geleden naar de BNN serie Feuten gekeken. Kan niet waar zijn dacht ik. Maar een oud-student vertelde mij dat het er écht zo aan toe gaat. Moet ik wel aan toevoegen dat ik negen van de tien van zijn woorden van desbetreffende oud-student niet waar zijn en je het laatste woord met een strooiwagen vol zout moet nemen. Maar toch, al zal er nog maar iets van waar zijn… Van een ander oud-student, een betrouwbare, hoorde ik ooit dat hij door een sloot moest tijgeren waar de ouderen studenten over heen pisten. En deze week was het raak bij Jan Smit voor de deur.

Humorloos
Ik heb het niet zo dat soort taferelen. Ze gaan bij mij door de grens heen, terwijl mijn grens best ver ligt en ik zeker van gekkigheid hou. Maar zodra er ontlasting aan te pas komt, haak ik toch echt af en ik kan er ook niet met mijn verstand bij dat iemand bedenkt dat zoiets leuk is. Eigenlijk moet je medelijden hebben met de bedenker en de uitvoerder van deze Jan Smit-actie. Want dat betekend gewoon dat je 0,0 humor hebt. Dat je niet in staat bent een leuke ontgroeningsgrap te bedenken. En stel je zou 80 worden. Dan moet je dus nog zo’n 60 jaar humorloos door het leven. Dat is een triest vooruitzicht.

Dwars
Als er nog iets is waar ik niet tegen kan en wat mij aan een ontgroening zou weerhouden is het gecommandeer en geschreeuw. Het is daarom maar goed dat de dienstplicht destijds is opgeschort, want ik had zeker weten vast gezeten. Niet dat ik te beroerd ben om iets te doen of niet wil luisteren naar meerderen. Integendeel, maar dat kan wel op een normale manier gevraagd worden. Gebeurd dat op gebiedende wijs, wordt ik enigszins dwars. En al helemaal als dat ook nog eens schreeuwend gebeurd.

Rodermarkt 2017: Nog 5 weken!!!

      Geen reacties op Rodermarkt 2017: Nog 5 weken!!!

Rondom de vierde dinsdag in september staat Roden in het teken van de Rodermarkt Feestweek. Zes dagen lang vinden er tal van activiteiten, zoals de Rodermarktparade, Jaarbeurs van het Noorden en de Kortebaandraverij, plaats waarbij dagelijks tienduizenden bezoekers de weg naar Roden weten te vinden. Ik neem je mee in de voorbereidingen van al deze festiviteiten en natuurlijk in de Rodermarktweek zelf!

De Roder waren- en paardenmarkt

De Rodermarkt Feestweek is ontstaan rond de 4e dinsdag van september. De dag waarop sinds 1729 een grote paarden en vee markt in Roden werd georganiseerd. Destijds met enkele honderden misschien wel duizenden stukken vee en van groot belang voor de boeren, arbeiders en handel. Vandaag de dag staan er een stuk of 200 paarden en pony’s en eigenlijk alleen nog maar voor de show, omdat het traditie is.

2 Kilometer warenmarkt
Waar het bij de Rodermarkt bij zijn ontstaan, 288 jaar geleden, draaide om de paardjes en de koetjes, draait de markt anno 2017 om de waren. Zo’n 2 kilometer weg wordt afgezet voor ruim 200 standhouders die een ruim en divers aanbod van waren aan de man proberen te brengen. Enkele tienduizenden bezoekers schuifelen over de markt om vervolgens de weg naar de Jaarbeurs van het Noorden, de kermis of de vele kroegen met live muziek te vinden. Met een kamerplant, nieuwe sokken en een zak met droge worsten in de hand. Want die 5 halen 3 betalen actie kon natuurlijk niet zomaar voorbij gelopen worden. Een paar uur later liggen de sokken op een met bier doordrenkt statafeltje, de kamerplant is inmiddels al afgebroken en de worsten zijn op…

Standhouders
De Rodermarkt is niet alleen geliefd van de bezoekers, ook bij de standhouders. Elk jaar weer zitten we met het luxeprobleem van een ruim overschot aan standhouders. En tja, we kunnen de kramen immers niet boven op elkaar zetten, dus we moeten mensen teleurstellen. De markt uitbreiden is ook geen optie, want dat zal alleen maar betekenen dat er nog meer kramen van hetzelfde komen te staan. Dus worden de leuke unieke producten tussen de standhouders eruit gezocht en krijgt de man met wederom riemen en portemonnees of dameskleding een afwijzing.

“Ik schrijf me nu al vijf jaar in en krijg elk jaar een afwijzing” vertelde me een teleurgestelde standhouder aan de telefoon. Ik kan me heel goed voorstellen dat dat frustrerend is, maar als de markt verzadigd is in een bepaalde branche, is het helaas niet anders. We kunnen ook moeilijk tegen een standhouder die er al jaren staat zeggen dat hij een jaartje thuis moet blijven. “Ik heb echt unieke handel, en collega’s vinden dat ik een echte aanwinst ben voor de markt” is ook een veel gehoorde uitspraak bij een afwijzing. Niets is echter minder waar, want als het echt uniek was, hadden ze allang een plaatsje op de markt gekregen.

leugens en lulkoek verhalen
De inschrijving van de Rodermarkt sluit al op 1 mei. Dat lijkt vroeg, maar het gepuzzel met de indeling en het ontvangen van de betalingen neemt de nodige tijd met zich mee. Begin juni is de markt ingedeeld en dan gaan het feest beginnen. Telefoontjes en mailtjes van standhouders die zich graag nog in willen schrijven. Dat kan altijd, maar ze komen dan wel op de reservelijst. Vanaf begin augustus komt er een stijgende lijn in het aantal telefoontjes en veelal is de toon een stuk agressiever gecombineerd met leugens en lulkoek verhalen.

“Hang toch een keer op!” roept verkering dwars door het telefoon gesprek als ze mij voor de zoveelste keer “Meneer, voor de derde keer, de Rodermarkt is inmiddels ingedeeld en vol. U kunt het inschrijfformulier invullen en mailen waarna u op de reservelijst komt te staan en als er een plaatsje vrij komt én u heeft het geluk daar te passen, nemen wij contact met u op” hoort zeggen. “Ik had allang opgehangen”  waren ook de woorden van een collega Volksvermaker die met open mond met een gesprek tussen mij en een potentiële standhouder mee luisterde.

Tot de rand
Kalmte kun u redden is in deze het devies. Al moet ik daar wel aan toevoegen dat de lege emmer van begin augustus tegen het einde van september aardig tot aan de rand vol zit en nog maar weinig druppeltjes kan handlelen. Vooral de laatste dagen, tijdens de Rodermarkt, midden in de drukke werkzaamheden en met een wat beperkter uurtjes slaap ben ik wat minder geduldiger dan begin augustus. En helemaal als ze blijven doordrammen of weer komen met leugens en lulkoek verhalen.

Daarom tel ik ook altijd af naar de 4e dinsdag van september 10:00 uur. Op dat tijdstip staat de markt en begint de persconferentie van de Rodermarkt Feestweek. Na afloop wordt getoast! Getoast op weer een fantastische week! Een welverdiend biertje wacht dan op mij!

Rodermarkt 2017: Nog 6 weken!!!

      Geen reacties op Rodermarkt 2017: Nog 6 weken!!!

Rondom de vierde dinsdag in september staat Roden in het teken van de Rodermarkt Feestweek. Zes dagen lang vinden er tal van activiteiten, zoals de Rodermarktparade, Jaarbeurs van het Noorden en de Kortebaandraverij, plaats waarbij dagelijks tienduizenden bezoekers de weg naar Roden weten te vinden. Ik neem je mee in de voorbereidingen van al deze festiviteiten en natuurlijk in de Rodermarktweek zelf!

Grolsch Beugel

Het is een begrip in Roden en ver, ver daarbuiten. Jaarlijks komen, zes dagen lang, dagelijks tienduizenden bezoekers naar het centrum van Roden en het heeft het etiket van ‘plaatselijke feestweek’ al lang overtroffen. Menig professioneel festival zou jaloers zijn op deze aantallen bezoekers. In Roden staat rondom de vierde dinsdag van september alles in het teken van de Rodermarkt! De Rodermarkt Feestweek!

Beugelavond
Officieel is het nog precies 6 weken en 1 dag. Voor de echte liefhebbers en voor intimi begint de Rodermarkt 2017 vandaag op de kop af over 6 weken! Degene die zes dagen fulltime bier drinken ietwat aan de magere kant vind kan op de donderdag voor Rodermarkt terecht bij Café Onder de Linden en de welbekende beugelavond waarbij het gebruikelijke tapbier wordt vervangen door Grolsch Beugels.

Uniek
In een zaaltje daarachter of in een van de andere horeca gelegenheden, de locatie rouleert elk jaar, hebben de stichting Jaarbeurs van het Noorden en de Vereniging voor Volksvermaken Roden hun eigen feestje. De officieuze opening van de Rodermarkt. Alle betrokken van kermisexploitanten, standhouders, gemeente en horeca ondernemers zijn uitgenodigd om alvast een toost uit te brengen op de Rodermarkt die komen gaat. Een Rodermarkt waar heel wat uurtjes voorbereidend vrijwilligerswerk in heeft gezeten, want hoe groots de Rodermarkt ook is, het wordt gedragen door vrijwilligers! Alleen dat al is uniek!

Spanning
Met nog zes weken te gaan begint de spanning en de druk van de Rodermarkt voorzichtig op te lopen. De grote zaken zijn natuurlijk al lang geregeld maar de de kleine details moeten toch echt elk jaar weer in de laatste weken gebeuren. Het werk zit het nu in veel zaken bestellen, mailen en bellen. Qua vergaderingen en dergelijke zitten we bij Volksvermaken nog in ons ‘zomerreces’ als je daar al van kan spreken. Ook komende week is de agenda nog leeg. Maar dan… Dan zijn de avonden thuis minimaal te noemen. Dan gaan we echt richting de Rodermarkt!

Eerste slok
Ik ben dan ook altijd blij wanneer ik de donderdag voor Rodermarkt mijn eerste slok neem van mijn eerste Grolsch Beugel. Dan weet ik, het werk zit erop, de voorbereidingen zitten erop, en het feest, het grote feest gaat nu losbarsten!

Een hond die blaft, je verwacht het niet…

In de bocht waar de Hofstedenlaan overloopt in de Kastelenlaan in Roden is vorig jaar een hondenspeelweide geopend. Een stukje grasland waar een paar buizen, balken en afgedankte autobanden omringt door een lowbudget hekwerk moeten fungeren als speeltoestellen voor onze trouwe viervoeters. Erg mooi ziet het er allemaal niet uit, maar over smaak valt niet te twisten. Het gaat erom of het functioneel is. En wat blijkt, er wordt gretig van de hondenspeelplaats gebruik gemaakt. Niet alleen kunnen de Dommels, Scooby Do’s en Lassie’s onder ons zich hier van harte lust uitleven, voor de baasjes is de speelweide dé plek om bij elkaar te komen en de sociale contacten te onderhouden.

Totaal onverwacht
Alles koek en ei en iedereen gelukkig zou je zeggen, ware het niet dat er een groot probleem de kop op steekt waar de omwonenden nogal over klagen. Totaal onverwacht en hetgeen waar niemand rekening mee heeft gehouden is gebeurd en gebeurt vandaag de dag nog steeds. De honden schijnen namelijk te blaffen. Nee toch? Echt? Ja toch! Echt! En niet één keer, nee, soms wel twee keer of nog vaker. Een hond die blaft, je verwacht het niet…

Baasjes
En dan hebben we het nog niet eens gehad over de baasjes! Die schijnen met enige regelmaat de honden bij zich te roepen. Nog nooit eerder vertoond maar in Roden gebeurt het. Dat een baasje tegen zijn hond, die een tiental meters verderop druk met zijn vriendjes aan het spelen is, roept ‘Hè Pluto, kom voor’.

Gekker
Maar het kan nog gekker! De baasjes van de honden, die naast elkaar op het speciaal daarvoor neergezette bankje zitten te genieten van de activiteiten van hun blaffer hebben, en nu komt het, die baasjes hebben gesprekken met elkaar! Vlegels zijn het! Zomaar midden op de dag gesprekken met elkaar voeren!

Gesprekken
De wijkbelangenvereniging gaat nu gesprekken voeren met de betrokkenen om het probleem op te lossen. En nobel streven maar wat moet de oplossing zijn? Dat de baasjes alleen nog maar met gebarentaal mogen communiceren? En dat er vooraf tussen baas en hond goede afspraken gemaakt worden om het blaffen tegen te gaan? “Beethoven, wij gaan alleen maar naar de hondenspeelweide als jij belooft niet te blaffen”, waarop Beethoven antwoord “Is goed baas!”.

Gillen en gieren
Een hondenspeelweide waar honden niet mogen blaffen is als een speeltuin waar kinderen niet mogen gillen en gieren. Als een terras waar de gasten niet mogen praten. Als voetbalveld waar de spelers en supporters niet mogen juichen. Of als een muziekkoepel waar men geen muziek ten gehore mag brengen.

Meester Frank Visser, kom er maar in…

Verder lezen

Selectieve rouw

      Geen reacties op Selectieve rouw

Je kon er de afgelopen dagen niet om heen. De column van AD Columniste Hanina Ajarai over Ajax voetballer Nouri en de slachtoffers van MH17. In deze column gaf Hanina aan geen enkele emotie te voelen bij de 298 slachtoffers van de MH17 ramp en des te meer bij de ineenstorting van Abdelhak Nouri. Heel Nederland viel over haar heen, want hoe kon je in vredesnaam verkondigen dat je geen traan hebt gelaten om 298 onschuldige slachtoffers van de MH17! Wat voor harteloos mens moes je dan wel niet zijn?

Politiek correct
Naar de kern van de column keek niemand meer om. Terwijl dat juist het interessante vraagstuk is. Waarom doet de ene gebeurtenis je niks, terwijl een andere gebeurtenis je naar het hart grijpt? Een vraag die iedereen zichzelf kan stellen. Want we doen immers allemaal aan selectieve rouw. Jij, ik, iedereen! Zonder uitzondering. In de hoeveelheid bagger die Hanina over zich heen kreeg zit dan ook de nodige hypocrisie waarbij zelfs de opiniemakers die normaal gesproken een broertje dood hebben aan politiek correctheid zich nu ineens politiek correct opstelden.

smerige trap na
De woorden van Hanina zijn op z’n zachts gezegd erg onzorgvuldig gekozen. Het is een ontzettende smerige trap na aan de nabestaanden van de slachtoffers van de MH17 ramp. Een ramp waar vandaag de dag, ruim drie jaar na dato, de door minister-president Rutte zo beloofde onderste steen nog steeds niet boven is. Een ramp als deze, waar complete gezinnen bij zijn omgekomen, heeft grote impact op de nabestaanden. Het is dan ook ongewenst of misschien wel schofterig te schrijven dat deze ramp je helemaal niks doet.

Hetzelfde laken een pak
Hoe schofterig is dan ook om te schrijven dat je ’s morgens bij het wakker worden een puhsbericht over een aanslag in Londen naast je neer legt en lekker gaat douchen en ontbijten? Het is van hetzelfde laken een pak. En daarbij komen we weer terug bij de kern van Hanina haar column, de vraag waarom het een je aangrijpt en het ander je koud laat. Met die vraag is helemaal niets mis. Had Hanina in haar column niet de slachtoffers van de MH17 ramp maar bijvoorbeeld de ruim 120 doden in Brazilië begin dit jaar genoemd als voorbeeld in haar zoektocht naar haar vraag, was er niemand die ernaar kraaide. Want zeg zelf, heb jij daar even bij stil gestaan? Heb jij daar met je collega’s over gesproken? Heb jij daar ’s avonds met je man of vrouw speciaal het journaal voor opgezet? Wist je het überhaupt wel?

Verbolgen
En daarmee wordt de pleister precies op de zere plek gelegd. Omdat het juist de MH17 ramp is, waar vele Nederlanders bij zijn omgekomen en dichtbij staat, zijn we allemaal verbolgen. Terwijl we naar heel veel doden elders in de wereld niet om kijken. Het geeft aan dat we allemaal aan selectieve rouw doen en dat we op dat punt geen haar beter zijn dan Hanina.

Rouw
Rouw is iets persoonlijks. Om de een treur je meer dan de ander. Het een grijpt je meer aan dan het ander. Hoe dichter iets bij je staat, hoe groter de impact en hoe groter de rouw. Maar daar zijn geen regels voor. En daar zijn ook geen handboeken voor. Je kunt en mag dan ook niemand veroordelen over waar hij of zij wel of niet om rouwt. Ook al ben je het er nog zo niet meer eens. Ruim twaalf jaar geleden heb ik vriend(inn)en vijanden zien worden om ze het niet eens waren met elkaar rouwproces. Ik vond en vind dat bizar. Elkaar beoordelen mag best, maar ga elkaar op dit onmogelijke punt niet veroordelen.

Waar je elkaar wel op kunt veroordelen is wat hij of zij schrijft en publiceert. En als je bij voorbaat weet dat je mensen gaat kwetsen met je column dan mag je daarop veroordeeld worden!

 

De Tour is verloren…

      Geen reacties op De Tour is verloren…

Als komende nacht Gluiperige Henkie ons huis binnen komt zonder onze hond wakker te maken, wat op zich al een prestatie is waarvoor hij een lintje zou moeten krijgen, en onze tv meeneemt om die later voor een paar centen te verpatsen op marktplaats, zou het maar zo kunnen gebeuren dat wij daar pas een paar week later achter komen. Want op wat Netflix-series en een incidentele zaterdagmiddag Eigen Huis en Tuin na, wordt onze tv niet gebruikt. Gelukkig maar, want zo word ik onthouden van hoogstaande tv-programma’s als Kerels met een kleintje, Overspel in de Liefde en Bizarre eters. Er zijn echter drie weken in het jaar dat de televisie overuren maakt, en dat is tijdens de Tour de France.

Niks ontging mij
Elk jaar zijn mijn ogen de eerste drie weken van juli niet van het scherm weg te slaan. Aan het werk? Dan staat er een extra afgedankt latopje naast met de livestream. Mooi weer buiten? Slepen we de televisie mee naar buiten. Sociale verplichtingen elders? Kijken we de tour op de televisie. Is de NOS nog niet live? Schakelen we over naar de Belg. Niks maar dan ook helemaal niks van de Tour ontging mij.

Groepsapp
Hoe anders is het dit jaar. Toen op zaterdag 1 juli in Düsseldorf om 15:15 uur, de Franse renner Elie Gesbert als eerste renner vertrok voor een tijdrit over 14 kilometer zat ik op 1000 meter hoogte in Italië. Op zich ook niet vervelend, maar op wat oud nieuws uit een stapel weekbladen na, kreeg ik daar weinig van de grote wereld mee, laat staan van de Tour. Alleen via de groepsapp van onze Tour-poel kwamen af en toe wat berichten en informatie bij mij binnen. Vooral over uitvallers. Valverde, Izagirre, Sagan en en Cavendisch moesten om verschillende redenen al snel de Tour verlaten. Why? Dat werd me pas later duidelijk.

Quatorze Juillet
Er volgde nog een bruiloft, een paar dagen wandelen in de bergen van Oostenrijk, een terugreis, een dag thuis alles weer opruimen en achterstallige mails bijwerken voordat ik er op Quatorze Juillet eens goed voor gingen zitten. De dertiende etappe, een korte bergrit van Saint Girons naar Foix, zou mijn eerste etappe zijn. Bier, chips, worst en kaast stonden klaar. Want nog vakantie. Ik had er zin in, maar kwam er als snel achter dat het me allemaal niet kon bekoren. Ik had er geen gevoel bij. Totaal geen idee hoe de verhoudingen in het peloton lagen en al helemaal geen idee hoe het klassement ervoor stond.

Verloren
Een uurtje later was de bak chips leeg, deels door mij, deels door de hond. Er stond een half flesje lauw bier op tafel, de worst en kaas zaten alweer in een tupperwarebakje in de koelkast en ik… Ik was boven in mijn studeerkamer alweer aan het werk. Met nog zes etappes te gaan zie ik het er niet van komen dat ik de tv nog een keer aan slinger. De Tour van 2017 is verloren… 2017 is verloren…

Een onvergetelijke ervaring

      Geen reacties op Een onvergetelijke ervaring

De lunch zat nog maar net achter de kiezen en het tweede glas rode wijn van de dag werd nog even achter over geslokt. Om half vier moesten we weer paraat staan! En met paraat, werd ook echt paraat bedoeld. Niet in short, t-shirt en op badslippers zoals je zou verwachten bij 37 graden, maar allemaal netjes in het speciaal voor deze dag aangeschafte outfit!

Limoncello
Met 18 volwassenen, 7 kinderen en 1 hond(je) namen we afgelopen weekend intrek in het prachtige Vittoria Il Graditempo Country House in Rosora. Uitgenodigd door Anne Jan en Ilse omdat zij daar elkaar het Ja-woord gaven. Een gemêleerd gezelschap van vrienden en familie van hem, van haar en hun samen kwamen donderdag en vrijdag een voor een binnen druppelen. En eigenlijk werden we allemaal direct samensmolten tot een grote familie. Of het aan de 37 graden lag of aan de voorafgaande vrijgezellen feesten, het was alsof we al jaren met elkaar gezamenlijk op vakantie gingen. De vrijdag was een dag van aankomst. Van acclimatiseren, en hoewel ik al een week in Italië verbleef was dat wel even nodig! De vrijdag was ook de dag van de duik in het zwembad en de pizza-avond! Al zal een enkeling zich de limoncello beter herinneren dan de pizza’s.

Zakdoekjes
In de schaduw en met een zacht briesje viel het met de warmte boven op een heuvel in De Marken wel mee. Rustig blijven was het devies. Verderop stonden 24 witte trouwstoeltjes klaar voor de gasten en onder een prachtige boog de twee stoeltjes voor het bruidspaar. Het half vier paraat staan werd een Italiaans half viertje. Eerder een halfje vijfje. Maar het was het wachten waard. Het fantastische decor van het glooiende Italiaanse landschap met stadjes, dorpjes, wijn en graanvelden maakte veel goed. Het plaatje werd nog mooier en helemaal compleet toen het bruidspaar daadwerkelijk plaats nam. Hij aangekomen op de trekker, zij gebracht op de Vespa-scooter door haar broertje. De eerste zakdoekjes kwam al te voorschijn.

Felicita
Het was tijd voor het moment waarvoor we naar Italië waren gekomen. Het moment waar we allemaal op zaten te wachten. De burgemeester van Rosora voltrok het huwelijk in het Italiaans maar met de perfecte vertolking van weddingsplanner Jorina was het voor iedereen te begrijpen. Na twee keer een volmondige ‘si’ waren Anne Jan en Ilse getrouwd! Geen Swiersekamp meer, maar meneer en mevrouw De Vries. Er klonk een luid applaus over de Italiaanse heuvels waar rijst door de lucht vloog, Felicita klonk, de flessen bubbels ontkurkt werden en de taart werd aangesneden. Felicitaties gingen over en weer en onder het genot van een hapje en een drankje werd er lang nagepraat.

Kleine uurtjes
Het diner die avond was er ook een om door een ringetje te halen. met de prachtige (hoe vaak heb ik dit woord inmiddels al wel niet gebruikt?) gedekte lange tafel bleef je helemaal in huwelijkse sferen en het diner zelf was al helemaal goddelijk. Het bleef lang gezellig aan tafel. Af en toe vond een enkeling, inclusief het personeel en de eigenaresse van Vittoria Il Graditempo het wel welletjes en ging rustig slapen. De rest vierden het huwelijk nog tot in de kleine uurtjes. Er werd gelachen, gedronken en gedanst!

Uit een sprookjesboek
In vele romantische films komen vaak trouwscenes voorbij, waarbij je je afvraagt of het niet wat ver van de werkelijkheid staat. Na afgelopen weekend kan ik die vraag beantwoorden. Ja, bruiloften in de film staan inderdaad ver af van de werkelijkheid. In ieder geval vergeleken met de werkelijkheid van afgelopen weekend. De werkelijkheid is, dat ik afgelopen weekend genoten heb van een bruiloft die zelfs de allerbeste film overtreft! Een prachtige bruiloft zo uit een sprookjesboek! Om door een ringetje te halen! Het is eigenlijk niet te beschrijven hoe ik afgelopen weekend heb ervaren, maar als je alle positieve woorden uit de dikke Van Dale haalt, deze in de blender gooit en wat daar dan uit komt, dat is het!

Anne Jan, Ilse, heel hartelijk dank voor deze onvergetelijke ervaring en vooral heel veel geluk en liefde toegewenst, al ben ik er van overtuigd dat dat wel goed zit!

Italiaans bloed

      Geen reacties op Italiaans bloed

Je hoort weleens verhalen dat ze baby’s op de verloskamer in het ziekenhuis per abuis omwisselen. Lang heb ik gedacht dat dat ook bij mij gebeurd was. Echter ben ik 32, bijna 33, jaar geleden geboren op de Brink in Roden. Ik heb zelf de foto’s gezien. Of zou mijn vader dan niet mijn vader zijn? Ook onmogelijk. Het aantal keer dat men tegen mij heeft gezegd dat ik op mijn vader lijk is ontelbaar. En de mensen die dichterbij mij staan concluderen allemaal dat het eigenwijze bloed van de Van der Es-en door mijn aderen stroomt.

Italiaans bloed
Ik ben er eigenlijk zelf ook van overtuigd een echte Van der Es te zijn, een geboren en getogen Roner, een Nederlander in hart er nieren met zijn roots in het Noorden. Net zoals de roots van mijn ouders en grootouders ook in deze regio ligt. Toch heb ik het gevoel dat er iets niet klopt. Een gevoel dat in het voorjaar van 2012 ontwaakte en sinds deze week weer helemaal naar boven kwam. Ik weet niet hoe het kan, maar ik weet het zeker. Ik heb Italiaans bloed in me.

Privé zwembad
Deze week weer terug in Italië. Het land dat ik pas op 28-jarige leeftijd voor het eerst bezocht en waar ik direct verliefd op ben geworden. En nu ben ik er dus weer. In een huisje op een berg, op 1000 meter hoogte, in de regio Bangi di Lucca in Toscane met privé zwembad en een klim van 40 minuten met de auto via de meest smalle onverharde wegen om er te komen. Even snel terug naar de supermarkt voor een pakje boter of bouillonblokje doe je dus niet zo snel. Of eigenlijk gewoon niet. Wat je wel doet is heerlijk genieten van het prachtige uitzicht, de wandelingen door de mooie bossen, de stilte en rust en natuurlijk het lekkere eten.

Blote bast
En daar ontwaakt de echte Italiaan in mij. Ik was altijd al gek op pasta’s, pizza’s en rode wijn, maar zelfs de beste Italiaanse restaurants in Nederlands vallen in het niet met het eten en drinken in Italië. Alleen de manier waarop is al genot. Niet eten om het eten, maar eten zien als een belevenis die gedeeld moet worden met vrienden en familie. De overheerlijke pasta’s zoals ze alleen in Italië kunnen maken. Kenmerkend door eenvoud, vol van smaak. De kok, die het niet zo nauw neemt met de kledingvoorschriften en gehuld op crocs, in korte broek en blote bast maar mét short en koksmuts (hmm, waar ik heb dat eerder mee gemaakt…) naar buiten komt en vraagt of het eten smaakt.

Italiaan
De goddelijke antipasti, het lekker lang tafelen waar altijd brood, water en rode wijn voorradig is. Het stukje vlees van de secondi, en wat te denken van de dolci’s! Evenals de espresso en de zelfgemaakte limocello’s. Elke maaltijd in Italië is een beleving, een genot. Of het nou de lunch is of het diner, dat maakt niet zoveel uit. En elke keer als ik aan tafel zat te genieten, was ik ervan overtuigd dat ik een Italiaan was! Of misschien wel had moeten wezen…

Dagje Wildlands Adventure Zoo

      Geen reacties op Dagje Wildlands Adventure Zoo

Ze lagen al een tijdje te verpieteren ergens onder in mijn To-do bakje. De vier kaarten voor Wildlands Adventure Zoo in Emmen. Gewonnen bij de Vriendenloterij. Of bij de Bankgiroloterij. Doet er eigenlijk ook niet, toch een pot nat. Ik kwam ze bij toeval weer eens tegen en zag dat ze tot 1 juli a.s. geldig waren en dus gooide ik ze een tijdje terug op de groepsapp van de schoonfamilie met de vraag of er nog iemand belang bij had. Voor verkering en ondergetekende, twee volwassenen met hond, is een dagje Wildlands natuurlijk een stuk minder interessant dan voor de rest van het kabinet; vader en moeder met kids of opa en oma met de kleinkids. Echter de hoop om twee vliegen in een klap te slaan, anderen met de kaarten blij maken en zelf niet heen hoeven te gaan, was al snel vervlogen toen het voorstel kwam om ter ere van Vaderdag met de gehele, voor mij schoon-, familie heen te gaan…

Haasten
Het was prachtig weer en de zon stond al vroeg glorieus aan de hemel toen we met ons golfclubje op zondagmorgen om half acht de baan in gingen. We zochten meer naar onze ballen dan dat we daadwerkelijk aan het golfen waren maar dat is slechts een detail en mocht de pret niet drukken. Even tegen half tien waren we weer terug en in plaats van een drankje in het clubhuis moest ik me haasten om thuis te komen. We zouden namelijk om kwart voor tien opgehaald worden. Snel nog even douchen terwijl verkering het van de zaterdagavond overgebleven stuk stokbrood rijkelijk belegde met de eveneens overgebleven kipkerriesalade. Bij mijn eerste hap lag er al klodder op de grond en ik zag schoonvaders kijken en denken ‘Dat jong neemt toch niet dat broodje mee in mijn mooie nette auto?’ Ik ging er tegen eten, probeerde nog wat tijd te rekken en net voordat ik de auto in stapte drukte ik het laatste, eigenlijk veel te grote, stuk stokbrood in mijn mond. Op naar Wildlands!

Hypocriet
Ik weet niet wat ik moet vinden van dierentuinen. Wilde dieren in hokjes of kooitjes stoppen is niet natuurlijk. Al moet ik zeggen dat van hokjes en kooitjes in Wildlands niet echt sprake is. De natuurlijke omgeving van de dieren is daar zo goed mogelijk nagebootst. Neemt niet weg dat de dieren toch wel erg beperkt zijn en het niet te vergelijken is met het echte wilde dieren leven. Daarom ben ik eigenlijk tegen het gebruik van dieren voor amusement. Of het nou een dansende beer in een Russisch circus is, een olifant in Thailand waar toeristen een ritje op kunnen maken, stierenvechten in Spanje of een dolfijn in het dolfinarium in Harderwijk. Wilde dieren horen thuis in het wild. Het is dan ook enigszins hypocriet van mij om een dergelijk attractie als Wildlands te bezoeken. Want met mijn bezoek steun ik direct en indirect het opsluiten van wilde dieren.

Verder lezen

Tijd voor extra pepers!

      Geen reacties op Tijd voor extra pepers!

De tweede formatiepoging tussen VVD, CDA, D66 en GroenLinks is wederom mislukt, wat betekent dat we nu, drie maand na de Tweede Kamerverkiezingen nog steeds geen nieuw kabinet hebben. En dus keutelt het demissionair kabinet nu al drie maand door en past een beetje op het koninkrijk der Nederlanden zonder dat het echt corrigerend mag optreden. En voor een organisatie die verantwoordelijk is voor 17 miljoen Nederlanders en met een begroting werkt van een schamele 260 miljard is dat eigenlijk best raar. Tijd voor extra pepers in Den Haag!

Stuurloos
Politiek, het blijft een vreemde eend in de bijt. Een aparte wereld. Een wereld die ver van de ‘echte’ wereld afstaat. Zie je het al gebeuren bij bijvoorbeeld een bedrijf als Unilever of Heineken? Twee bedrijven met een omzet van respectievelijk 53 en 20 miljard. Samen slechts een kleine 30% van de BV Nederland. Zouden ze daar het bedrijf ‘even’ drie maand stuurloos achterlaten om gezamenlijk een nieuwe koers te bepalen?

Zakenkabinet
Wat dat betreft is het voorstel van Thierry Baudet niet eens zo heel gek. Je kunt veel over hem zeggen, het met hem eens of oneens zijn, maar zijn voorstel om een zogenoemd zakenkabinet aan te stellen is zo gek nog niet. Capabele mensen met verstand van zaken op de belangrijke posten. Deze personen zouden direct na een verkiezing aangesteld kunnen worden en aan de slag kunnen gaan. Werken aan een beter Nederland, waarbij ze opdrachten krijgen van en gecontroleerd worden door de Tweede Kamer. Nu moeten we wachten tot er een regeerakkoord gevormd wordt en worden de ministerposten verdeeld onder de partijleden van de coalitie. Ook zoiets bijzonders.

Haken en Ogen
Wat als het in het dagelijks leven ook zo werkt. Dat de ziekenhuisdirecteur bij een vacature voor chirurg tegen de medisch specialist zegt ‘Sorry meneer, u beschikt over de beste papieren maar we nemen dit keer meneer Hendriks, sterrenkundige, aan want hij is als vriend verbonden aan ons ziekenhuis en u niet. Zou toch een beetje vreemd zijn? Aan de andere kant is het ook niet zo dat onze ministers en staatssecretarissen onzorgvuldig gekozen worden en het ook echt geen no no’s zijn. Daarnaast zitten er toch nog wel wat haken en ogen aan een zakenkabinet. Zo zal een zakenkabinet geen politiek draagvlak hebben wat nog al lastig is om je plannen door de Kamers te drukken. Bovendien is het de vraag of zij het politieke spel snappen en zich daar aan kunnen conformeren. Politiek is toch echt een vak.

Mensinge
Net als ik Den Haag zouden ook in Noordenveld af en toe wat extra pepers geen overbodige luxe zijn. Hoe lang hebben we op de nieuwe Albertsbaan moeten wachten? Of neem het hoofdpijndossier landgoed Mensinge. Al een aantal jaren wordt er gewaarschuwd dat het niet goed gaat, maar een oplossing komt er maar niet. En nu is de bom helemaal gebarsten. Los van wie er inhoudelijk gelijk heeft is het gebrek aan actie, verantwoordelijkheid nemen en beslissingen durven te nemen hetgeen landgoed Mensinge nu parten speelt. Bang om een foute beslissing te nemen, terwijl een foute beslissing nemen vaak nog beter is dan geen beslissing nemen. Nu moet er eerst weer een onderzoekrapportje komen, duurt een paar weken, die wordt vervolgens weer in de raad besproken, de wethouder krijgt een opdracht mee, twee week later wordt er weer een keer over vergaderd, etcetera, etcetera.  En dat terwijl het schip zinkende is. Bij welk bedrijf dat rode cijfers schrijft zouden ze ook op deze manier te werk gaan?

Amerikaanse praktijken
Politiek en de ‘echte’ wereld, het is appels met peren vergelijken, dus je mag het eigenlijk niet doen. Het is ook geen onwil van deze of gene maar zo werkt het nou eenmaal. Zo is het spelletje, zo is het systeem. En ondanks dat ons democratisch systeem de nodige pepers kan gebruiken mogen we blij zijn dat wij hier blij zijn dat we hier geen Noord-Koreaanse, Turkse of Amerikaanse praktijken hebben. Maar een beetje meer actie en sneller handelen zou het allemaal wel een stuk beter maken.