Italiaans bloed

      Geen reacties op Italiaans bloed

Je hoort weleens verhalen dat ze baby’s op de verloskamer in het ziekenhuis per abuis omwisselen. Lang heb ik gedacht dat dat ook bij mij gebeurd was. Echter ben ik 32, bijna 33, jaar geleden geboren op de Brink in Roden. Ik heb zelf de foto’s gezien. Of zou mijn vader dan niet mijn vader zijn? Ook onmogelijk. Het aantal keer dat men tegen mij heeft gezegd dat ik op mijn vader lijk is ontelbaar. En de mensen die dichterbij mij staan concluderen allemaal dat het eigenwijze bloed van de Van der Es-en door mijn aderen stroomt.

Italiaans bloed
Ik ben er eigenlijk zelf ook van overtuigd een echte Van der Es te zijn, een geboren en getogen Roner, een Nederlander in hart er nieren met zijn roots in het Noorden. Net zoals de roots van mijn ouders en grootouders ook in deze regio ligt. Toch heb ik het gevoel dat er iets niet klopt. Een gevoel dat in het voorjaar van 2012 ontwaakte en sinds deze week weer helemaal naar boven kwam. Ik weet niet hoe het kan, maar ik weet het zeker. Ik heb Italiaans bloed in me.

Privé zwembad
Deze week weer terug in Italië. Het land dat ik pas op 28-jarige leeftijd voor het eerst bezocht en waar ik direct verliefd op ben geworden. En nu ben ik er dus weer. In een huisje op een berg, op 1000 meter hoogte, in de regio Bangi di Lucca in Toscane met privé zwembad en een klim van 40 minuten met de auto via de meest smalle onverharde wegen om er te komen. Even snel terug naar de supermarkt voor een pakje boter of bouillonblokje doe je dus niet zo snel. Of eigenlijk gewoon niet. Wat je wel doet is heerlijk genieten van het prachtige uitzicht, de wandelingen door de mooie bossen, de stilte en rust en natuurlijk het lekkere eten.

Blote bast
En daar ontwaakt de echte Italiaan in mij. Ik was altijd al gek op pasta’s, pizza’s en rode wijn, maar zelfs de beste Italiaanse restaurants in Nederlands vallen in het niet met het eten en drinken in Italië. Alleen de manier waarop is al genot. Niet eten om het eten, maar eten zien als een belevenis die gedeeld moet worden met vrienden en familie. De overheerlijke pasta’s zoals ze alleen in Italië kunnen maken. Kenmerkend door eenvoud, vol van smaak. De kok, die het niet zo nauw neemt met de kledingvoorschriften en gehuld op crocs, in korte broek en blote bast maar mét short en koksmuts (hmm, waar ik heb dat eerder mee gemaakt…) naar buiten komt en vraagt of het eten smaakt.

Italiaan
De goddelijke antipasti, het lekker lang tafelen waar altijd brood, water en rode wijn voorradig is. Het stukje vlees van de secondi, en wat te denken van de dolci’s! Evenals de espresso en de zelfgemaakte limocello’s. Elke maaltijd in Italië is een beleving, een genot. Of het nou de lunch is of het diner, dat maakt niet zoveel uit. En elke keer als ik aan tafel zat te genieten, was ik ervan overtuigd dat ik een Italiaan was! Of misschien wel had moeten wezen…

Dagje Wildlands Adventure Zoo

      Geen reacties op Dagje Wildlands Adventure Zoo

Ze lagen al een tijdje te verpieteren ergens onder in mijn To-do bakje. De vier kaarten voor Wildlands Adventure Zoo in Emmen. Gewonnen bij de Vriendenloterij. Of bij de Bankgiroloterij. Doet er eigenlijk ook niet, toch een pot nat. Ik kwam ze bij toeval weer eens tegen en zag dat ze tot 1 juli a.s. geldig waren en dus gooide ik ze een tijdje terug op de groepsapp van de schoonfamilie met de vraag of er nog iemand belang bij had. Voor verkering en ondergetekende, twee volwassenen met hond, is een dagje Wildlands natuurlijk een stuk minder interessant dan voor de rest van het kabinet; vader en moeder met kids of opa en oma met de kleinkids. Echter de hoop om twee vliegen in een klap te slaan, anderen met de kaarten blij maken en zelf niet heen hoeven te gaan, was al snel vervlogen toen het voorstel kwam om ter ere van Vaderdag met de gehele, voor mij schoon-, familie heen te gaan…

Haasten
Het was prachtig weer en de zon stond al vroeg glorieus aan de hemel toen we met ons golfclubje op zondagmorgen om half acht de baan in gingen. We zochten meer naar onze ballen dan dat we daadwerkelijk aan het golfen waren maar dat is slechts een detail en mocht de pret niet drukken. Even tegen half tien waren we weer terug en in plaats van een drankje in het clubhuis moest ik me haasten om thuis te komen. We zouden namelijk om kwart voor tien opgehaald worden. Snel nog even douchen terwijl verkering het van de zaterdagavond overgebleven stuk stokbrood rijkelijk belegde met de eveneens overgebleven kipkerriesalade. Bij mijn eerste hap lag er al klodder op de grond en ik zag schoonvaders kijken en denken ‘Dat jong neemt toch niet dat broodje mee in mijn mooie nette auto?’ Ik ging er tegen eten, probeerde nog wat tijd te rekken en net voordat ik de auto in stapte drukte ik het laatste, eigenlijk veel te grote, stuk stokbrood in mijn mond. Op naar Wildlands!

Hypocriet
Ik weet niet wat ik moet vinden van dierentuinen. Wilde dieren in hokjes of kooitjes stoppen is niet natuurlijk. Al moet ik zeggen dat van hokjes en kooitjes in Wildlands niet echt sprake is. De natuurlijke omgeving van de dieren is daar zo goed mogelijk nagebootst. Neemt niet weg dat de dieren toch wel erg beperkt zijn en het niet te vergelijken is met het echte wilde dieren leven. Daarom ben ik eigenlijk tegen het gebruik van dieren voor amusement. Of het nou een dansende beer in een Russisch circus is, een olifant in Thailand waar toeristen een ritje op kunnen maken, stierenvechten in Spanje of een dolfijn in het dolfinarium in Harderwijk. Wilde dieren horen thuis in het wild. Het is dan ook enigszins hypocriet van mij om een dergelijk attractie als Wildlands te bezoeken. Want met mijn bezoek steun ik direct en indirect het opsluiten van wilde dieren.

Verder lezen

Tijd voor extra pepers!

      Geen reacties op Tijd voor extra pepers!

De tweede formatiepoging tussen VVD, CDA, D66 en GroenLinks is wederom mislukt, wat betekent dat we nu, drie maand na de Tweede Kamerverkiezingen nog steeds geen nieuw kabinet hebben. En dus keutelt het demissionair kabinet nu al drie maand door en past een beetje op het koninkrijk der Nederlanden zonder dat het echt corrigerend mag optreden. En voor een organisatie die verantwoordelijk is voor 17 miljoen Nederlanders en met een begroting werkt van een schamele 260 miljard is dat eigenlijk best raar. Tijd voor extra pepers in Den Haag!

Stuurloos
Politiek, het blijft een vreemde eend in de bijt. Een aparte wereld. Een wereld die ver van de ‘echte’ wereld afstaat. Zie je het al gebeuren bij bijvoorbeeld een bedrijf als Unilever of Heineken? Twee bedrijven met een omzet van respectievelijk 53 en 20 miljard. Samen slechts een kleine 30% van de BV Nederland. Zouden ze daar het bedrijf ‘even’ drie maand stuurloos achterlaten om gezamenlijk een nieuwe koers te bepalen?

Zakenkabinet
Wat dat betreft is het voorstel van Thierry Baudet niet eens zo heel gek. Je kunt veel over hem zeggen, het met hem eens of oneens zijn, maar zijn voorstel om een zogenoemd zakenkabinet aan te stellen is zo gek nog niet. Capabele mensen met verstand van zaken op de belangrijke posten. Deze personen zouden direct na een verkiezing aangesteld kunnen worden en aan de slag kunnen gaan. Werken aan een beter Nederland, waarbij ze opdrachten krijgen van en gecontroleerd worden door de Tweede Kamer. Nu moeten we wachten tot er een regeerakkoord gevormd wordt en worden de ministerposten verdeeld onder de partijleden van de coalitie. Ook zoiets bijzonders.

Haken en Ogen
Wat als het in het dagelijks leven ook zo werkt. Dat de ziekenhuisdirecteur bij een vacature voor chirurg tegen de medisch specialist zegt ‘Sorry meneer, u beschikt over de beste papieren maar we nemen dit keer meneer Hendriks, sterrenkundige, aan want hij is als vriend verbonden aan ons ziekenhuis en u niet. Zou toch een beetje vreemd zijn? Aan de andere kant is het ook niet zo dat onze ministers en staatssecretarissen onzorgvuldig gekozen worden en het ook echt geen no no’s zijn. Daarnaast zitten er toch nog wel wat haken en ogen aan een zakenkabinet. Zo zal een zakenkabinet geen politiek draagvlak hebben wat nog al lastig is om je plannen door de Kamers te drukken. Bovendien is het de vraag of zij het politieke spel snappen en zich daar aan kunnen conformeren. Politiek is toch echt een vak.

Mensinge
Net als ik Den Haag zouden ook in Noordenveld af en toe wat extra pepers geen overbodige luxe zijn. Hoe lang hebben we op de nieuwe Albertsbaan moeten wachten? Of neem het hoofdpijndossier landgoed Mensinge. Al een aantal jaren wordt er gewaarschuwd dat het niet goed gaat, maar een oplossing komt er maar niet. En nu is de bom helemaal gebarsten. Los van wie er inhoudelijk gelijk heeft is het gebrek aan actie, verantwoordelijkheid nemen en beslissingen durven te nemen hetgeen landgoed Mensinge nu parten speelt. Bang om een foute beslissing te nemen, terwijl een foute beslissing nemen vaak nog beter is dan geen beslissing nemen. Nu moet er eerst weer een onderzoekrapportje komen, duurt een paar weken, die wordt vervolgens weer in de raad besproken, de wethouder krijgt een opdracht mee, twee week later wordt er weer een keer over vergaderd, etcetera, etcetera.  En dat terwijl het schip zinkende is. Bij welk bedrijf dat rode cijfers schrijft zouden ze ook op deze manier te werk gaan?

Amerikaanse praktijken
Politiek en de ‘echte’ wereld, het is appels met peren vergelijken, dus je mag het eigenlijk niet doen. Het is ook geen onwil van deze of gene maar zo werkt het nou eenmaal. Zo is het spelletje, zo is het systeem. En ondanks dat ons democratisch systeem de nodige pepers kan gebruiken mogen we blij zijn dat wij hier blij zijn dat we hier geen Noord-Koreaanse, Turkse of Amerikaanse praktijken hebben. Maar een beetje meer actie en sneller handelen zou het allemaal wel een stuk beter maken.

De Henk Halsema Hal

      Geen reacties op De Henk Halsema Hal

De Henk Halsema Hal.

Vanaf de zijkant had ik perfecte view over alle aanwezigen. Her en der stonden ze er tussen. Er gingen vingers naar de ogen en zakdoeken kwamen uit de broekzakken. Natuurlijk ook bij de familie. Bij andere aanwezigen. Bij vrienden. De Henk Halsema Hal was net geopend. In de nieuwe mede door hunzelf gebouwde loods, die net de naam heeft gekregen van hun eind 2016 overleden penningmeester, aanjager van de loods maar bovenal vriend, stonden negen mannen in een blauw colbertje te midden van alle genodigden met het vocht in de ogen.

Saamhorigheid
De Rodermarktparade. Meer dan een parade met een paar praalwagens en wat publiek. Nee, de Rodermarktparade is niet meer weg te denken uit de samenleving van Roden maar ook Noordenveld. De saamhorigheid die bij het bouwen van een paradewagen komt kijken is groot. En hoewel er soms ook wel eens onenigheid is, verbind het bouwen van een wagen. Wat dat betreft zou een ieder in de wereld samen een paradewagen moet bouwen. Het is dé oplossing voor alle haat en onbegrip naar elkaar in deze moderne wereld.

Voorzitter Lammert Kalfsbeek met zijn openingsspeech

Oplossing
Twee keer veertig duizend toeschouwers staan er op de zaterdag voor de vierde dinsdag van September langs de kanten van de route van de parade. Die toeschouwers willen natuurlijk wel een volwaardige parade zien. Niet acht wagentjes en klaar. Maar daar leek het wel naar toe te gaan wegens een gebrek aan bouwplaatsen. En dus moest er een oplossing komen. Die kwam er in de vorm van een nieuwe loods waar nu al vier bouwgroepen zijn begonnen aan de bouw van wat in september een prachtige praalwagen moet worden. Die loods moest echter nog wel even gebouwd worden en ook, niet geheel onbelangrijk, gefinancierd worden. En dat laatste moest ook nog eens gebeuren zonder dat het ten koste zou gaan van de kwaliteit van alle evenementen die wij organiseren.

Crowdundingsactie
Henk Halsema was een van de grote aanjagers van de nieuwe loods en het was ook zijn idee om met een crowdfundingsactie te beginnen. Hoewel het in het begin niet storm liep zijn er uiteindelijk toch bijna vijftig certificaten verkocht en daarmee was een groot deel van de nieuwe loods gefinancierd. Veel geld was er echter niet te besteden en dus moest de loods low-budget gebouwd worden. En dat gebeurde onder leiding van onze vakman binnen het bestuur Cor van der Steeg. Samen met de rest van het bestuur en vele vrijwilligers werd in een paar maand tijd een weiland met bomen omgetoverd tot een prachtige nieuwe en grote loods. En dat in de vrije avonduurtjes en op de zaterdagen.

Alle genodigden wachten buiten in spanning af tot de naam van de nieuwe loods onthuld wordt.

Vrijwilligers
Het is fantastisch en ik denk haast ook uniek dat wij met de hulp van zovelen deze loods hebben kunnen bouwen. Het is ook iets om heel erg trots op te zijn. Zaterdagen achter elkaar zijn we met het bestuur in touw geweest. Van de fundering tot de afwerking waren we er bij betrokken. Vele vrijwilligers die zelfs op doordeweekse dagen hielpen met het wat specialistischer werk als het neerzetten van de spanten. Hulde! Belangstellenden die regelmatig langs kwamen om even te kijken, voor een praatje, een steuntje in de rug en zelfs ook een kratje pils brachten. Top! Bedrijven die ons goed gezind waren en ons, hielpen, materieel uitleenden, de koffie verzorgden of de lunch kwamen brengen. Geweldig! En natuurlijk de crowdfunders. Dankzij hun financiële steun was het ook heel moeilijk geworden. En het mooiste is, tien procent van de uitgeven certificaten zijn terug gegeven ten bate van de vereniging! Fantastisch!

Opening
Afgelopen vrijdag werd de nieuwe loods geopend. “De opening werd een receptie alsof er een nieuwe hoofdkantoor werd ingewijd” stond er te lezen in het Dagblad van het Noorden. Een opening die wij hebben kunnen organiseren met wederom de steun van enkele bedrijven die ons de drankjes en hapjes aanboden. Een opening voor hem of haar die op wat voor manier had bijgedragen aan de totstandkoming van deze loods. Het werd een mooie opening met mooie en emotionele woorden.

Zes maanden geleden stonden we nog met z’n allen met een borreltje in de hand om zijn bed en namen wij afscheid van Henk Halsema. Afgelopen vrijdag heeft zijn initiatief zijn naam gekregen en heet onze nieuwe loods de Henk Halsema Hal. En ja, daar hoort een lach en een traan bij…

Londen is het nieuwe Tsjetsjenië…

Dinsdag 11 September 2001. Mijn moeder riep me om naar de tv te kijken waar het NOS-journaal in een extra uitzending verslag deed van de aanslagen op de Twin Towers van het World Trade Center in New York. Akelige beelden van vliegtuigen die zich in de twee torens boorden, waar mensen uit pure wanhoop uit sprongen en die later allebei zouden instorten werden op mijn netvlies gebrand.

Aanval op het vrije westen
Nadat alles tot me doorgedrongen was volgde er meteen een sprintje naar de computerkamer waar de Pentium 166 met Windows 98 werd opgestart en ik mij online aanmeldde op MSN. Ik was niet de eerste zag ik. Al mijn msn-vrienden hadden hun naam al aangepast en ik deed daar natuurlijk direct aan mee. Termen als ‘WOIII???’, ‘Een aanval op het vrije westen’ en ‘Het komt nu wel heel dichtbij’ kwamen voorbij.

Ver-van-je-bed-show
Het was destijds nog onrustig in de Balkan op ca 1500 kilometer. In Algerije was het ook niet bepaald prettig op 2800 kilometer. In Tsjetsjenië vonden op de haverklap bomaanslagen en andere gruwelijkheden plaats op 3700 kilometer. Los nog van alle andere plekken op de wereld waar het op z’n zachts gezegd onrustig was. Het kwam weleens voorbij in het nieuws. Het was schokkend om te zien, maar je bleef er niet lang bij stil staan en ging vrij snel over tot de orde van de dag. Het was een ver-van-je-bed-show. Maar die aanslag in New York op 6000 kilometer… Die kwam wel heel dichtbij.

Een dingetje 
We ervoeren het destijds al schokkend dat een land als Amerika, waarmee we ons dus mee identificeerde als ‘vrij westers land’, werd aangevallen door niet-westerse terroristen. We ervoeren het destijds als iets dat dus dichtbij kwam. Terwijl de rest van de wereld al jaren, decennia, eeuwen, eigenlijk altijd al in oorlog is geweest en de geschiedenis boeken vol staan met dood en verderf was Nine-Eleven wel een dingetje.

Vele aanslagen volgden. Met Madrid, Londen, Brussel, Parijs, Nice en Stockholm noem ik maar een paar steden die de afgelopen jaren door verschrikkelijke aanslagen getroffen zijn.

Pushbericht
Zondag 4 Juni 2017. Ik werd wakker met een pushbericht van Nu.nl. Het verbaasde me. Ik dacht dat ik het pushbericht van de Champions League winst van Real Madrid al had weggeswiped. Half slaperig las ik de woorden doden, aanslag en Londen. Ik legde mijn telefoon weer weg, ging douchen, nam een ontbijtje en ging de was opvouwen. Dat pushbericht las ik later wel.

Londen is het nieuwe Tsjetsjenië, de Balkan of Algerije geworden. En dat op maar een kleine 500 kilometer…

De Rodermarktparade

      Geen reacties op De Rodermarktparade

De kop van Drenthe, de stichting die voor de nodige promotie moet zorgen voor, zoals de naam al zegt, de kop van Drenthe, heeft een nieuwe regiogids uitgebracht. In een prachtig 44 pagina’s tellend boekje laten ze zien wat de kop van Drenthe te bieden heeft! En geloof me, dat is erg veel! Je hoeft je hier geen dag te vervelen en raakt niet uitgekeken op de mooie natuur!
Uiteraard worden ook de evenementen van Volksvermaken genoemd, als is dat maar zeer beperk, en daarbij stond ook geschreven dat er in Roden een bloemencorso plaats vond. Ik ben bijna 33 geleden geboren en getogen op de Brink in Roden en heb in Roden nog nooit een bloemencorso voorbij zien komen. Wel de Rodermarktparade. Maar dat, en het is slechts een (mierenneukerig) detail, is toch echt geen bloemencorso…

bloe∙men∙cor∙so (de/het; m en o; meervoud: bloemencorso’s)
1 optocht van met bloemen versierde voertuigen

Alleen gemaakt van hout
Als je het net zoals de dikke Van Dale bekijkt zijn de Rodermarktwagens inderdaad met bloemen versierd en zou je dus kunnen spreken van een bloemencorso. Er is alleen één maar bij. Waar bij “Echte” bloemencorso’s zoals Eelde, Frederiksoord of Zundert het gebruik van bloemen verplicht is, is dat bij de Rodermarktparade niet het geval. Oké, vaak zijn de Rodermarktwagens wel voorzien van bloemen, de dahlia’s, en soms ook wel met enkele tientallen vierkante meters maar het komt ook wel voor dat een wagen helemaal geen bloemen gebruikt. Zo won de school G.B.S. de Rank een aantal jaren geleden de originaliteitsprijs met een Rodermarktwagen die helemaal en alleen gemaakt was van hout.

Alledaagse dingen
De kracht van de Rodermarktparade zit hem juist in het feit dat het geen bloemencorso is. Daardoor zie je dat er heel veel creatieve ideeën naar boven komen drijven. Rodermarktwagens worden versierd met de meeste gekken dingen zoals fietsbanden, cd’s, spijkerbroeken, gekleurde rietjes, videobanden, doppen, petflessen en weet ik veel wat. Juist de combinatie van alledaagse dingen en natuurlijke materialen maakt de Rodermarktparade zo uniek. Echt de moeite waard om te bekijken. En dat kan natuurlijk op zaterdag 23 september a.s. tijdens de parade of een dag later als de Rodermarktwagens opgesteld staan op de Albertsbaan in Roden. Juist daar kun je in alle rust de mooie details bekijken.

Kaal Onderstel
Afgelopen zaterdag mochten de 17 bouwgroepen hun onderstel voor de Rodermarktparade samen met de afvalcontainers en brandblussers ophalen. Ze hebben 19 weken de tijd om van het kale onderstel een prachtige Rodermarktwagen te bouwen. En ik kan je verzekeren, dat gaat lukken! Want dat lukt namelijk altijd! Geloof je me niet?
Kom het dan 23 september zelf maar bekijken in Roden! Of nog beter, kom gewoon van 21 tot en met 27 september de hele week met ons Rodermarkt vieren!

Dagje Martini #3

      Geen reacties op Dagje Martini #3

Op de kop af vier week na mijn operatie mag het er eindelijk af. Het gips om mijn rechter hand en onderarm. Op het schrijven van boodschappenlijstjes na kon ik het aardig handelen. Het enige grote nadeel was dat het niet nat mocht worden en het het gips met de week smoezeliger en smoezeliger werd. Maar gistermorgen, mocht ik me weer in het Martini Ziekenhuis melden en ben ik bevrijd van het gips.

Goddelijk
Met precisie werd het gips met een tril-zaagmachine losgesneden. Ik vroeg me af wat ik allemaal onder het gips aan zou treffen. De afgelopen vier week een heb ik natuurlijk van alles gedaan en daar weinig tot niets kunnen schoonmaken en wassen. Veel meer dan de nodigde broodkruimels, zaagsel, potgrond, een muntje van 20 eurocent en een staart van een zoute haring kwam er niet uit. Het washandje waarmee de verpleegkundige mijn arm schoonmaakte voelde als een koude kletser na een intensieve fietstocht met ruim 25 graden; goddelijk!

Raar
“U bent hier gebracht neem ik aan?” vroeg de verpleegkundige aan mij.
“Nee, ik ben op de fiets.”
“Op de fiets? En hoe gaat u weer naar huis?”
“Uh… Op diezelfde fiets?”
“Nou, ik weet niet of dat wel de bedoeling is…” en ze liep weg.
Ik bleef achter in het claustrofobische behandelkamertje. Wachtend op een arts die mij blijkbaar nog moest zien voordat ik weer naar huis mocht. Ik begon alvast aan de oefening die in de folder stonden die ik van de verpleegster had gekregen. Het is best raar om na vier week gips weer alles te kunnen bewegen. Of alles? Zo heel soepel ging het allemaal nog niet. Sterker nog, sommige bewegingen kon ik niet eens maken en anderen waren zelfs pijnlijk. Dat kan toch niet de bedoeling zijn van een operatie en vier week gips?

Gekke dingen
Er kwam een arts in opleiding langs. Bekeek mijn hand, liet mij een aantal oefeningen doen, stelde een paar vragen en ging weer weg. Even later kwam hij terug met een ‘echte’ arts die op dezelfde manier mijn hand bekeek, mij een aantal oefeningen liet doen en mij een paar vragen stelde. Het was allemaal goed. Ik mocht gaan. Maar niet voordat ik uitvoerig gewaarschuwd werd om het de komende tijd rustig aan en geen gekke dingen te doen. Of het nog de bedoeling was dat ik op de fiets naar huis ging weet ik overigens nog steeds niet. Ik heb er niemand meer over gehoord…

Het bospad. Overdag fijn maar bij nacht…

Het bospad. Het fietspad van Roden, door natuurschoon Nietap naar Leek. Ik fietste er vroeger vaak over naar school. Meestal met mijn toenmalige klasgenoten, maar ook wel eens alleen als ik de groep weer eens had gemist. En vooral in de wintermaanden, als het nog donker was, vond ik dat niet prettig. Het bospad kenmerkt zich namelijk als een pad zonder een enkele straatverlichtingspaal. Dat in combinatie met een vrij smal fietspad en de aanwezigheid van het nodige niet al te pientere schorriemorrie, zowel op fiets als op opgevoerde scootertjes gaf mij destijds als 13 jarige brugpieper niet altijd het gevoel van ‘Joepie, ik mag weer over het bospad’.

Blijkbaar heb ik er destijds een trauma aan overgehouden want vandaag de dag vind ik het bospad nog steeds onguur zodra de avond valt. Maar wellicht is dat ook wel geheel terecht. Hoe mooi en vredig het bospad en zijn aangrenzende bossen overdag is, zo lelijk is hij ’s nachts. Alcohol drinkende Oostblokkers, gure types op fietsen en snorscootertjes en ander gespuis intimideren, schreeuwen, gooien de lege flessen of blikken overal neer of zwerven er doelloos rond. Dat laatste is niet kwalijk maar echt fijn is het ook niet. Bang ben ik nog nooit geweest. Met mijn 1 meter 99 en nodige kilo’s heb ik het idee dat ik niet het prototype slachtoffer ben, maar bij het passeren van dergelijke plebs ben ik altijd wel op mijn hoede.

Sinds deze week heb ik in de strijd tegen mijn steeds groter wordende omvang mijn hardloopschoenen weer onder uit de kast gehaald. Gisteravond trok ik ze weer aan en vertrok voor een rondje over het door mij bij daglicht oh zo geliefde bospad. Naar Nietap en weer terug. Het was echter al wat schemerig. Even voor Nietap kwamen twee jonge meiden mij tegemoet. Ook hardlopend. We groetten elkaar op een manier zoals motorrijders dat ook doen, maar dan hardloop-style. In Nietap ging ik rechtsomkeert. Het was inmiddels dermate donker dat ik mijn verlichting aanzette om goed gezien te worden. Met de tong over de grond slepend sjokte ik weer richting Roden.

Enkele meters verderop zag ik links de twee eerder tegengekomen meiden in de sloot liggen. Zich verstoppend voor, naar bleek, de man op de scooter.

Verder lezen

Festival Roden Proeft

      Geen reacties op Festival Roden Proeft

De wens was er al een tijdje. Een opvolger van het midzomerfestival in het centrum van Roden. Dit festival is vanaf 2010 langzaam doodgebloed en uiteindelijk is besloten om hier de stekker uit te trekken. Een alternatief kwam er maar niet. Tot nu. Want op 1 Juli 2017 staat Festival Roden Proeft op het programma! Een uniek festival met muziek, dans, theater, eten & drink en kunst. En dat allemaal met het sausje van het themajaar van de gemeente Noordenveld erover: Democratie.

 

Democratie
We keken elkaar aan en dachten, wat moeten we daar in godsnaam mee? Hoe bouw je aan een leuk festival met het thema democratie? Denk je aan festival dan is democratie nou niet bepaald het eerste woord dat in je op komt. Onze programmeur was echter wel direct enthousiast. Die kon er wel wat mee. Het thema democratie geeft ruime mogelijkheden voor verdieping zoals lezingen en debatten, een goed voorprogramma in de aanloop naar de dag zelf en ook op het gebied van dans, kunst en muziek zijn er volop kansen vertelde hij ons en hij ging er mee aan de slag. En ik kan niet anders dan zeggen dat hij met een leuk programma komt! De komende maanden gaan we steeds meer bekend maken.

Proeven met je gevoel
Festival Roden Proeft moet een uniek festival worden waarbij we je willen laten proeven met al je zintuigen. Proeven en een lepel als logo doen je vermoeden dat het een culinair- of foodfestival is maar dat gaat het zeker niet worden. Wat dat betreft is er werk aan de winkel op het gebied van marketing en pr. Natuurlijk komt de inwendige mens niet te kort op het festival. Proeven doe je dan ook met je mond en tong. Maar je kunt op nog zoveel meer manieren proeven. Met je oren, met je neus, met je huid, met je ogen en met je gevoel. 

Enthousiaste groep
Stapje voor stapje, steentje voor steentje bouwen we inmiddels aan het festival. Het is leuk om een compleet nieuw festival neer te zetten. Met niks beginnen tot naar wat we hopen een begrip in de noordelijke provincie’s en wellicht daarbuiten. Hard werken is het ook. Het moet er allemaal maar ‘even’ bij gebeuren. Maar gelukkig hebben we een leuke enthousiaste groep met veel ervaring in het organiseren van evenementen dus dat gaat helemaal goed komen. Festival Roden Proeft wordt een leuke aanvulling, iets nieuws, iets ander op de evenementen agenda van Roden. Zaterdag 1 Juli is het zover. Festival Roden Proeft.

Proef jij het al?

Partijbijeenkomsten, ik vind ze maar raar…

Henk KrolEen voor een kwamen ze live voorbij tijdens de uitzending van Nederland Kiest van de NOS. De partijbijeenkomsten die de politieke partijen na afloop van de verkiezingen gisteravond organiseerden. Na een aantal weken van hard werken en campagne voeren doen alle notabelen van de partij en elke zichzelf respecterende beroepspoliticus zich te goed aan pils, chardonnay, vlammetjes en bitterballen.

Raar
In snap het wel hoor. Wekenlang campagne voeren waarna het werk erop zit. Dan wacht alleen de uitslag nog en die wil je natuurlijk niet alleen op de bank te horen krijgen. Nee, op dat moment wil je lekker gezellig met al jou medestrijders samen zijn. Borreltje erbij, schaaltje met nootjes op tafel en een uitzendkracht die rond loopt met de schaal gemengde hapjes. De anekdotes van de campagne strijd uitwisselen en samen in spanning wachten op die oh zo belangrijke uitslag. Pakt die slecht uit, verdrink je je verdriet, pakt die goed uit vier je tot in de late uurtjes feest. Alsof je samen in een café naar het Nederlands Elftal tijdens een EK of WK voetbal kijkt. Alleen vergelijken met een avondje oranje in het café zijn die partijbijeenkomsten toch wel een beetje raar…

Als politicus al niet eens meer tussen zijn eigen partijgenoten kan staan, hoe kan hij dan nog tussen de mensen staan?

Waar komen die lijsttrekkers vandaan?
Het meest tenenkrommend zijn nog wel de lijsttrekkers die met veel bombarie worden aangekondigd, zich een weg door de zaal moeten banen en de partij mogen toespreken. Gevolgd door enkele tientallen camera’s. Waar komen die lijsttrekkers vandaan? Hebben die nou echt de hele avond in een aparte kamer gezeten? Wachtend tot ze hun zorgvuldige en over-doordachte overwinnings- of losersspeech mogen oplepelen? En Waarom staan ze eigenlijk niet bij hun eigen partijgenoten te lollen en te dollen met een glas pils in de hand? Als politicus al niet eens meer tussen zijn eigen partijgenoten kan staan, hoe kan hij dan nog tussen de mensen staan?

Sean Paul
En dan die opkomstem an sich… Mark Rutte die als een soort van Heilige Geest van boven kwam. Emiel Roemer met een compleet leger aan zwakzinnigen dat als decor rond om hem heen moest staan en duidelijk de opdracht had gekregen heel overdreven mee te doen en ja-knikken met Roemer. Jesse Klaver met een zelfde decor,  die zijn verkering op het podium erbij hield en zoende. Alexander Pechtold die op kwam met muziek van Sean Paul. Really? Pechtold met Sean Paul? What was he thinking? En het hoogtepunt dieptepunt van de avond was toch wel het dansje van Henk Krol, hoewel de polonaise lopende CDA’ers er dichtbij zaten.

Niet zo raar doen.
Dansjes en doen en polonaise lopen is niet erg. Ik denk dat wanneer ik een van de CDA-prominenten was ik voorop in de polonaise liep. Maar zorg er dan wel even voor dat die camera’s weg zijn. Organiseer lekker een besloten feest waar iedereen los kan gaan. Waar de lijsttrekkers gewoon tussen de partijleden kunnen staan, waar hij of zij even kort een woordje doen en zich daarna ook kunnen bezatten. Perszaaltje ernaast voor een korte persconferentie en gewoon niet meer zo raar doen…

Echt verbindend zijn ze allemaal niet…

Het valt niet mee om Nederlander te zijn. Om in een land te leven met het bijna beste pensioenstelsel, de beste economie van Europa, het beste zorgstelsel te hebben of gewoon in het op één na beste land van de wereld te leven. Wij Nederlanders zijn niet te benijden. We hebben het zwaar. Gelukkig kunnen we vandaag een eind maken aan al deze positiviteit en kunnen we het kabinet dat deze successen heeft behaald eindelijk wegstemmen voor een stukje ongekende populisme. Vandaag kunnen wij eindelijk de wereld laten zien dat Nederland qua tolerante vrijhaven die we altijd waren, compleet stuk is! Tot op de bodem afgebroken. Dat wij eindelijk alle tolerantie hebben ingeruild voor haat.

Rutte II
Het kabinet Rutte II heeft ons door een moeilijke tijd geloosd waarbij de nodige impopulaire maatregelen zijn genomen. Maatregelen die echter wel nodig waren om Nederland te krijgen waar het nu staat. Namelijk boven aan bijna alle lijstjes met beste landen. Knap werk van de VVD en PVDA en ook van partijen als D66, CU en Groen Links met hun constructieve houding. Natuurlijk gaat niet alles even goed, valt er nog veel te verbeteren en wachten we nog steeds op onze €1000,-. Toch zou het wel eens fijn zijn als we gewoon weer eens simpelweg tevreden konden zijn met wat we hebben.

Alles of iedereen die het niet met hem eens is wordt uit de weg geruimd. In jaren 70 gebeurde zoiets ook in Cambodja.

Dwaas
Het beangstigt mij dat we morgen wakker worden met Kamerleden die zich niet kritisch willen uitlaten over de Turkse president Erdogan en elke vraag over Erdogan omzeilen. Hebben we morgen echte de lange arm uit Ankara in de Kamer zitten? Of zit de heer Kuzu in de spagaat en is hij bang voor de gevolgen voor bijvoorbeeld zijn familie in Turkije bij negatieve uitlatingen over Erdogan. Of is bang dat hij opgepakt wordt zodra hij Turkije betreed. Zo’n dwaas is Erdogan wel. Alles of iedereen die het niet met hem eens is wordt uit de weg geruimd. In jaren 70 gebeurde zoiets ook in Cambodja. Blijkbaar leren we niet van de geschiedenis.

Liefde
het beangstigt mij ook dat we morgen wakker kunnen worden met de PVV als grote winnaar. De man die maar één doel heeft; Nederland Islam-vrij maken. De man die Erdogan veroordeelt om zijn walgelijke uitspraken over een fascistisch na nazi Nederland maar zelf zijn even walgelijke uitspraken onder het kopje vrijheid man meningsuiting schaart. En diezelfde vrijheid van meningsuiting, wat voor hem een groot goed is, ondertussen van een complete bevolkingsgroep in Nederland wil afpakken. Over geschiedenis gesproken… Er is één ding waarin ik Kuzu wel gelijk moet geven en dat is ‘Dat Wilders een beetje liefde nodig heeft’.

Wat is er gebeurt in het leven van Sylvana dat zij van vrolijke en leuke presentatrice is gemuteerd in een chagrijn met hatelijke opvattingen tegen de Nederlandse samenleving?

Gelijkwaardigheid
Liefde waarvan hij zelf overigens ook wel een paar doosjes mag halen bij de Xenos. En misschien kan hij er ook een delen met mevrouw Simons. Wat is er gebeurt in het leven van Sylvana dat zij van vrolijke en leuke presentatrice is gemuteerd in een chagrijn met hatelijke opvattingen tegen de Nederlandse samenleving? Vroeger zo leuk en spontaan, vandaag de dag kan er geen lachje meer af. Aan de andere kant zegt het ook genoeg dat zij een partij moet oprichten met als grootste speerpunt ‘gelijkwaardigheid’. Gelijkwaardigheid moet iets vanzelfsprekend zijn. Dat had allang tot in de volle breedte ingeburgerd moeten wezen. Maar dat is het dus niet en dat is triest. Ik gun Sylvana daarom haar zetel maar niet als ze zo zwaarmoedig blijft. Gelijkwaardigheid bereik je niet met het zuur wijzen naar anderen maar door zelf positief en levenslustig ten strijde te trekken.

Erdogan, Wilders, Kuzu, Sylvana, vergelijken kun je ze totaal niet, maar een overeenkomst hebben ze op dit moment wel: Echt verbindend zijn ze allemaal niet…

Dagje Martini #2

      Geen reacties op Dagje Martini #2

Ik verwachte een dichte deur maar om 06:45 uur is zelfs de zijingang van het Martini Ziekenhuis geopend. Heel erg druk is het er nog niet. Wat op zich niet zo verwonderlijk is. Ik mag me melden bij de balie bij de hoofdingang en vervolgens op afdeling 3H voor de operatie aan mijn rechter hand waar een breukje in zit. Het zou niet veel voorstellen. Een kleine ingreep, drukverbandje erom en een paar uur later weer vrolijk het ziekenhuis uit. Althans, dat dacht ik…

Groene overall
Nynke was de aardige verpleegster die me opving. Ik was de eerste op de afdeling en na een snel checklijstje mocht ik me uitkleden en in bed gaan liggen. Niet lang daarna werd ik met bed en al door het ziekenhuis geduwd, op weg naar de o.k. Ik kwam eerst in een soort van wachtkamer, kreeg nog wat vragen, de temperatuur werd opgemeten en er werd een infuus aangelegd. Meerdere patiënten kwamen onder tussen binnen rollen en lagen te wachten tot ze opgehaald werden voor de daadwerkelijke operatie. Een man in een groene overall kwam binnen en kwam de man tegenover mij ophalen:
“Moi, ik bin Dirkjan van anes-the-sie. Ik kom joe ophol’n veur de operoatie.”

Tandartspraktijk 
Ook ik werd de o.k ingerold en hees mezelf op de operatietafel. De o.k. was een soort van tandartspraktijk maar dan met net even wat andere apparatuur. Een klein leger aan assistenten en specialisten stond om me heen. We spraken nog wat over alledaagse zaken tot de chirurg binnen kwamen. Er volgde een zogeheten timeout en ze dienden mij het narcose goedje toe. “Je zult je nu wel wat duizelig voelen” zei een assistent. “Ik voel nog helemaal niks” antwoordde ik en vervolgens werd ik wakker op de uitslaapkamer…

Verder lezen