El Tequito

      Geen reacties op El Tequito

Je kent het wel. Een zondagmiddag in augustus, vrienden en familie op bezoek, straf windje, lekker temperatuurtje, het zwembadwater dat door de gevallen regen van de afgelopen dagen ijskoud is geworden, een barbecue die klaar staat om de speklappen zwart te blakeren en een flesje El Tequito-bier, de Lidl-equivalent van Desperados, met een schijfje limoen in de hand. Druk bezig zijnde wordt het flesje op tafel gezet en bij het langs lopen wordt vluchtig een slok genomen.

Prik
Het kriebelt. Het lijkt er wel op of het beweegt. Heb ik dan een stuk limoen erbij opgedronken? Nee, dat is het niet. Bovendien heeft een limoen een hele ander structuur. En het beweegt. En limoenen bewegen niet. Wat kan het dan wezen. Wacht eens… Volgens mij is het… Ja, dat móet het wezen! HET IS EEN WE… *PRIK*

appelazijn
In een fractie van seconde nadat ik een ferme slok van het goudgele vocht nam, kwam mijn verstandelijk vermogen tot de schrikbarende conclusie dat daarmee ook een wesp mijn mond in was gegleden. Ik spuugde snel alles uit, maar het was te laat. Ik voelde de prik in mijn tong. Al snel stond ik voor de spiegel de schade te aanschouwen. De angel was er gelukkig weer uitgegaan en met appelazijn spoelde ik mijn mond. Heerlijk! Moet je een keer doen op een morgen na een avondje stappen. Weet je zeker dat alles weer naar boven komt. Nog een ijsblokje erop en dan zal het allemaal wel meevallen. Ik ben immers niet allergisch. Tien minuten later zat ik bij de dokterspost.

dokterspost
Nooit geweten dat je tong zo dik kan worden. En dat binnen no-time. Zo dik dat fatsoenlijk praten niet meer mogelijk was en dat was toch enigszins beangstigend. Want wat als de zwelling door zou blijven zetten. Dus toch maar een telefoontje naar de doktersdienst. En daar gaan bij een wespensteek in de mond alle alarmbellen rinkelen. “Voel je je duizelig? ben je benauwd? Heb je alleen een zwelling in je tong?” en weet ik veel wat voor vragen volgend elkaar in rap-tempo op gevolgd door de instructies om direct naar de dokterspost te komen. Telefoon mee en niet zelf rijden.

112
“De meneer met de tong? Loop direct maar door”. En daar werd ik meteen onderzocht door de dienstdoende arts. Bloeddruk, zuurstofgehalte en dezelfde vragen. Ik kreeg een injectie in mijn bovenarm en er volgde overleg met het ziekenhuis. “Naar welk ziekenhuis wil je eigen als ik je moet doorsturen” vroeg de arts nog aan mij. Zover is het gelukkig niet gekomen en mocht ik weer naar huis. Wel met de mededeling dat ik bij duizeligheid of misselijkheid 112 moest bellen.

De zwelling in mijn tong zwakte later die avond af en achteraf viel het allemaal wel mee. Toch is een wespensteek in de mond wel een dingetje en zijn ze daar bij de hulpdiensten zeer alert op. Logisch op zich want als een zwelling doorzet blokkeert hij alle luchtwegen. En dan… Dan ben je wel wat verder van huis…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reken onder staande som uit. (Sorry... Is ter beveiliging tegen spam...) * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.