De Drenthe 200

      Geen reacties op De Drenthe 200

Niet veel vaker is het om 05:30 uur in de morgen zo druk in het centrum van Roden. Ja, alleen tijdens de Rodermarktweek. En wellicht een incidentele zondagmorgen als het de zaterdag daarvoor erg gezellig in Roden is geweest. Maar op een doordeweekse woensdagmorgen zoals afgelopen woensdag? Nee.

Drenthe 200
De Brink in Roden, het decor van de Drenthe 200! Een ‘fietstochtje’ van 200 kilometer op de mountainbike door de bossen en heidevelden van het mooie Drenthe. Een fietstochtje voor de echte bikkels, voor de doorzetters, voor de dames en heren met karakter. Dit jaar vond tweede editie plaats en daarbij kreeg de Drenthe 200 direct ook een zusje. De Ultratrail Drenthe, een hardloop wedstrijd over een afstand van ‘slechts’ 56 kilometer. Kortom de Brink stond afgelopen woensdag vol met afgetrainde mannen en vrouwen in hardloop- of wielerpakjes, bepakt met camelback en voorzien van heel veel licht. Want als je ’s morgensvroeg om 06:00 uur de bossen betreed is een lampje op de voorhoofd of stuur geen overbodige luxe.

Namens Volksvermaken werden we door de organisatie Bike Life Travel & Events uitgenodigd om dit spektakel mee te maken. Met koffie en gebak werden we hartelijk ontvangen bij de Winsinghhof om vervolgens naar de start de kijken van de Ultratrail Drenthe, de hardloopwedstrijd over 56 kilometer en de start van de Drenthe 200 met daarbij bekende namen als Gert Jakobs, Bart Voskamp en Maarten den Bakker. Precies om 06:00 uur schoot burgemeester Klaas Smid een cordon aan verlichting en een vermogen aan fietsen weg. Mountainbikes, crossers en ook fatbikes kwamen voorbij. Voor laatstgenoemde fietsers was de Drenthe 200 ook direct het toneel van de NK Fatbike.

Lachend op de fiets
Na de start gingen we per bus naar de zorgboerderij in Peest waar de route achterlangs liep. In Peest kon je prachtig over de weilanden kijken. Niet dat je veel weiland zag, maar wel één lange streep aan fietsverlichting. Links de witte koplampen, rechts de rode achterlichten. De dames en heren op de fiets waren nog vrolijk. Wensten ons bijna allemaal een goedemorgen en als er even niet geklapt werd, vroegen waar dat applaus bleef. Een ieder zat hier nog lachend op de fiets. Nog wel…

Dat was in de schaapskooi op het Balloërveld al wel anders. Hier en daar zag je al wat verbeten gezichten. En dat terwijl er vanaf dat punt nog 160 kilometer gefietst moest worden. Met de app van de Drenthe 200 keken we of er nog voor ons bekende Roners aan zouden komen zodat we die nog een steuntje in de rug konden geven. Het was gezellig druk in de schaapskooi waar de fietsers dwars door heen moesten en tevens een ravitailleringspunt was. Niet alleen voor de fietsers maar ook voor ons. Ook wij werden prima verzorgd onderweg.

Afgeknipte spijkerbroek
Het begon voorzichtig aan licht te worden en wij gingen verder naar Gieten op 57 kilometer van de route waar wederom een ravitailleringspunt was. Een man in een afgeknipte spijkerbroek kwam voorbij fietsen. Zo te zien had hij er nog wel een fietsbroek of boxershort met zeem onderaan, maar dan nog… Een afgeknipte spijkerbroek? Wtf? Overigens was het niet de enige ‘gek’. Zo zagen we ook nog een man voorbijkomen op een fiets zonder versnellingen. Er werd ons nog verteld dat deze ook in het frame kon zitten, maar gezien de gehele fiets (oud, de kleuren, het stuur) geloofden wij daar niet in. Zo veel kennis van fietsen hebben we nog wel.

Tegen 10:00 uur kwamen we alweer terug in Roden waar net de 15 kilometer hardloopwedstrijd werd weggeschoten. Wij doken de tent in voor de glühwein en daarin waren we niet de enige. De eerste afhaker op de fatbike stond naast ons. Maagproblemen vertelde de deelnemer uit die ergens uit de polder vandaan kwam en bestelde zijn glühweintje. Blijkbaar waren diezelfde maagproblemen bij terugkomst in Roden alweer verdwenen.

Applaus
Na een tussenstop aan huis, de hond moest immers ook nog even uitgelaten worden, ben ik ’s middags weer naar het dorp gegaan om naar de finish te kijken van de helden van de Drenthe 200. De winnaar Bas Peters kwam na 7,5 uur fietsen als eerste over de finish waarna ze één voor één binnen kwamen. Tot de laatste heb ik niet gewacht. Die kwam pas laat in de avond over de finish. Na nog een drankje te hebben gedaan in het café, waar het overigens gezellig druk was, vond ik het wel welletjes. Maar ik heb als toeschouwer genoten van een prachtige dag en een geweldig georganiseerd evenement. Het enige minpuntje van deze dag was het gebrek aan belangstelling van het publiek. Naast de familie en vrienden van de deelnemers kon Roden op weinig toeschouwers rekenen. En na 56 kilometer sjouwen of 200 kilometer trappen is een warm onthaal met veel publiek en een luid applaus toch wel het minste wat je verdient…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reken onder staande som uit. (Sorry... Is ter beveiliging tegen spam...) * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.