Dagje Martini

      Geen reacties op Dagje Martini

Arm in het gips“Meneer Van der Es?” Yes, dat ben ik. Dat valt me nog mee. Ik had immers pas om 13:00 uur een afspraak en het is nu nog maar kwart voor. Maar ach… Het is toch lopende band werk daar bij de röntgen afdeling in het Martini Ziekenhuis. Het komt daar allemaal niet zo nauw. Afgelopen woensdag moest voor de tweede keer mijn hand/pols op de foto. Was vier weken geleden ook al gebeurt nadat ik over de kop ben gevlogen met mijn mountainbike maar destijds was er niks op de foto te zien. Echter de pijn werd, vooral ’s nachts, erger en dus op verzoek van de huisarts toch een tweede foto. De tweede foto bracht de pijn wel aan het licht en dus kwam ik direct in de molen terecht.

Drie uur wachten
“Meneer Van der Es? U mag zich melden bij de spoedeisende hulp.” En daar zat ik dan. In de wachtkamer. “Ik zit nu al drie uur te wachten” hoor ik een vrouw met een vinger in een met bloed doordrenkt verbandje tegen haar man zeggen. Dat beloofd veel goeds. Helemaal omdat op de spoedeisende hulp, je raad het al, de spoed gevallen voorrang krijgen. Met een breuk van vier week die in rust 0,0 pijn veroorzaakt ben ik wel de laatste die geholpen wordt. De man tegenover mij is het wachten ook zat. Hij is naar de spoedeisende hulp gekomen omdat hij erg misselijk was en bang was voor voedselvergiftiging of iets dergelijks. Hij had na lang wachten nog steeds geen uitslag maar dat was niet hetgeen hem het meest zorgen baarde. Nee, hij moest wat eten want hij voelde zich gammel. En dus ging hij verhaal halen bij de balie met z’n buik die onder zijn trui vandaan kwam…

Os Scaphoideum
“Meneer Van der Es, loopt u mee?” Ik liep met een arts mee en hij liet me de foto’s zien. Die zagen er niet zo goed uit maar ze wilden toch wat meer zien en dus moest mijn hand door de scan. Met voorrang. Ik voelde me nog lichtelijk bezwaard ook tegenover al die wachtende mensen. Terug bij de arts kreeg ik te horen dat een operatie onvermijdelijk was. Een breukje in de Os Scaphoideum die met een plaatje en wat schroeven vastgezet moest worden. Dinsdag a.s. 08:00 uur. Ik vond het prima en mocht me bij de opnamebalie melden.

Gips
“Ja, die zit tegenover mij” hoor ik de vriendelijke mevrouw van de opnamebalie zeggen. Nadat ze de telefoon heeft opgehangen verteld ze me dat ik mij nog even moet melden bij de spoedeisende hulp want ik moet tot dinsdag nog in het gips. “Ja, maar ik loop al vier week zonder gips” probeer ik er tegen beter weten in onderuit te komen. Echter een ziekenhuis kan me niet zomaar met een breuk laten gaan en ze moesten me dan ook tot de operatie stabiliseren zoals dat zo mooi heet.

Ik red me wel
Ik melde me weer op de spoedeisende hulp en mocht weer plaats nemen in de wachtkamer. Het duurde vrij lang voordat ik aan de beurt was en de twee ‘gipsers’ verontschuldigden zich. Nergens voor nodig gaf ik aan. Ik snap ook wel dat andere patiënten een hogere prioriteit hebben. Bovendien, vind ik persoonlijk wachten niet erg, zolang ik maar geen paarse krokodillen zie en die kwam ik in het Martini niet tegen. Het gipsen was zo gebeurt maar tegen het einde kregen de gipsers alweer telefoon. Spoedgeval. “Nog twee minuten” zei een van de gipsers door de telefoon en hing op. “Ga maar” zei ik, “Ik red me wel” en weg waren ze.

Naar de Mac
“Ik red me wel” hoor ik mezelf nog zeggen. Oh, hoe dan? Stond ik dan, in een gips kamer, in een t-shirt, arm in het gips, trui over een stoel, jas op de kapstok en papieren op tafel. Trui maar proberen aan te trekken. No way dat dat ging lukken. Dan de jas. Maar ook daar kreeg ik de mouw niet over het gips heen. Die moest dan maar half over mijn schouders heen hangen. Trui en papieren in de hand en na een dik kwartier martelen liep ik na een lange dag het Martini ziekenhuis uit. Lekker naar huis. Maar eerst via de Mac! Met een arm in het gips…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Reken onder staande som uit. (Sorry... Is ter beveiliging tegen spam...) * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.