Dagje Martini #3

      Geen reacties op Dagje Martini #3

Op de kop af vier week na mijn operatie mag het er eindelijk af. Het gips om mijn rechter hand en onderarm. Op het schrijven van boodschappenlijstjes na kon ik het aardig handelen. Het enige grote nadeel was dat het niet nat mocht worden en het het gips met de week smoezeliger en smoezeliger werd. Maar gistermorgen, mocht ik me weer in het Martini Ziekenhuis melden en ben ik bevrijd van het gips.

Goddelijk
Met precisie werd het gips met een tril-zaagmachine losgesneden. Ik vroeg me af wat ik allemaal onder het gips aan zou treffen. De afgelopen vier week een heb ik natuurlijk van alles gedaan en daar weinig tot niets kunnen schoonmaken en wassen. Veel meer dan de nodigde broodkruimels, zaagsel, potgrond, een muntje van 20 eurocent en een staart van een zoute haring kwam er niet uit. Het washandje waarmee de verpleegkundige mijn arm schoonmaakte voelde als een koude kletser na een intensieve fietstocht met ruim 25 graden; goddelijk!

Raar
“U bent hier gebracht neem ik aan?” vroeg de verpleegkundige aan mij.
“Nee, ik ben op de fiets.”
“Op de fiets? En hoe gaat u weer naar huis?”
“Uh… Op diezelfde fiets?”
“Nou, ik weet niet of dat wel de bedoeling is…” en ze liep weg.
Ik bleef achter in het claustrofobische behandelkamertje. Wachtend op een arts die mij blijkbaar nog moest zien voordat ik weer naar huis mocht. Ik begon alvast aan de oefening die in de folder stonden die ik van de verpleegster had gekregen. Het is best raar om na vier week gips weer alles te kunnen bewegen. Of alles? Zo heel soepel ging het allemaal nog niet. Sterker nog, sommige bewegingen kon ik niet eens maken en anderen waren zelfs pijnlijk. Dat kan toch niet de bedoeling zijn van een operatie en vier week gips?

Gekke dingen
Er kwam een arts in opleiding langs. Bekeek mijn hand, liet mij een aantal oefeningen doen, stelde een paar vragen en ging weer weg. Even later kwam hij terug met een ‘echte’ arts die op dezelfde manier mijn hand bekeek, mij een aantal oefeningen liet doen en mij een paar vragen stelde. Het was allemaal goed. Ik mocht gaan. Maar niet voordat ik uitvoerig gewaarschuwd werd om het de komende tijd rustig aan en geen gekke dingen te doen. Of het nog de bedoeling was dat ik op de fiets naar huis ging weet ik overigens nog steeds niet. Ik heb er niemand meer over gehoord…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reken onder staande som uit. (Sorry... Is ter beveiliging tegen spam...) * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.