Dagje Martini #2

      Geen reacties op Dagje Martini #2

Ik verwachte een dichte deur maar om 06:45 uur is zelfs de zijingang van het Martini Ziekenhuis geopend. Heel erg druk is het er nog niet. Wat op zich niet zo verwonderlijk is. Ik mag me melden bij de balie bij de hoofdingang en vervolgens op afdeling 3H voor de operatie aan mijn rechter hand waar een breukje in zit. Het zou niet veel voorstellen. Een kleine ingreep, drukverbandje erom en een paar uur later weer vrolijk het ziekenhuis uit. Althans, dat dacht ik…

Groene overall
Nynke was de aardige verpleegster die me opving. Ik was de eerste op de afdeling en na een snel checklijstje mocht ik me uitkleden en in bed gaan liggen. Niet lang daarna werd ik met bed en al door het ziekenhuis geduwd, op weg naar de o.k. Ik kwam eerst in een soort van wachtkamer, kreeg nog wat vragen, de temperatuur werd opgemeten en er werd een infuus aangelegd. Meerdere patiënten kwamen onder tussen binnen rollen en lagen te wachten tot ze opgehaald werden voor de daadwerkelijke operatie. Een man in een groene overall kwam binnen en kwam de man tegenover mij ophalen:
“Moi, ik bin Dirkjan van anes-the-sie. Ik kom joe ophol’n veur de operoatie.”

Tandartspraktijk 
Ook ik werd de o.k ingerold en hees mezelf op de operatietafel. De o.k. was een soort van tandartspraktijk maar dan met net even wat andere apparatuur. Een klein leger aan assistenten en specialisten stond om me heen. We spraken nog wat over alledaagse zaken tot de chirurg binnen kwamen. Er volgde een zogeheten timeout en ze dienden mij het narcose goedje toe. “Je zult je nu wel wat duizelig voelen” zei een assistent. “Ik voel nog helemaal niks” antwoordde ik en vervolgens werd ik wakker op de uitslaapkamer…

Schroefjes en plaatjesNodige schroefjes en plaatjes
Hand in een drukverband, dikke pleister aan de zijkant van mijn buik en onderbroek aan het eind van mijn bed. Tijdens een twee uur durende operatie hebben ze mijn hand hersteld, daar de nodige schroefjes en plaatjes in gezet en opgevuld met bot uit mijn heup. Het verliep dus allemaal wat stroever dan vooraf gedacht. Ik werd terug gebracht naar de verpleeg afdeling en kreeg wat te eten en te drinken. Ik voelde me vrij goed en had weinig tot geen last. Al snel dook in de kleren en ging er vanuit dat ik weer snel naar huis mocht gaan. Helaas. Ik moest wachten op de arts en dat kon wel tot na vijf uur duren!

Saucijzenbroodje
Ik vroeg of ik naar beneden mocht om daar in het restaurant koffie te gaan drinken. “Maar hier is de koffie gratis meneer Van der Es” zei Nynke tegen mij. “Maar hier lig ik naast een snurkende vrouw en tegenover mij ligt een vrouw die steeds braakt omdat ze misselijk is van de narcose en beneden is tenminste wat vertier. Dan wil ik graag voor een kopje koffie betalen.” antwoordde ik. Lichtelijk verbaasd over hoe snel ik er weer boven op was mocht ik nadat ik mijn 06-nummer had doorgegeven en beloofd had om om 16:00 uur terug te zijn naar beneden voor een kop koffie, een krantje en een saucijzenbroodje. Aan een tafeltje keek ik naar de vele mensen die passeerden. Alsof je op een mooie zomerdag op een terrasje in de binnenstad zit. Een oude man duwt liefdevol zijn vrouw in een rolstoel door het ziekenhuis. Ook zij willen graag even zitten voor een kopje koffie. Met veel precisie stuurt de oude man de rolstoel naar het nog vrije tafeltje. Niet in de gaten hebbend dat hij inmiddels vijf stoelen omver heeft gekegeld…

Rolstoel
“Zou je wel terug willen komen want je moet in het gips?” vraagt Nynke aan de andere kant van de lijn. Ik loop direct naar de afdeling waar een andere zuster mij naar de gips afdeling moet brengen. Ze beginnen nog over een rolstoel. Iets met protocollen na een narcose, maar ik maak ze snel duidelijk dat ik net toch echt de nodige meters door het ziekenhuis heb gelopen en me topfit voel. Ik hoef niet in een rolstoel en mag zelfs in mijn eentje terug lopen als het gips erom zit! Wow!

Drie maand buitenspel
“Als u geopereerd wordt hoeft u zeer waarschijnlijk geen gips meneer Van der Es” werd mij vorige week verteld op de spoedeisende hulp. En nu krijg ik weer gips. Baal ik wel van, want het beperkt nogal. Nadat ik voorzien ben van een nieuwe gipslaag ga ik terug naar de afdeling waar ik het laatste uurtje wacht op de arts die mij geopereerd heeft. Hij brengt foto’s mee en verteld wat hij heeft gedaan. En hij verteld ook wat mij nog staat te wachten. Minimaal vier week gips en drie maand niet zwaar belasten. Hij is fijn. Een breukje in een botje ter grote van een kidneyboon zet mij drie maand buitenspel.

Het is rond zessen als ik het Martine ziekenhuis verlaat. Prima verzorgd en prima geholpen door vriendelijke verpleegsters, assistenten, specialisten en artsen. Over anderhalf week mag ik terug komen voor een nieuw gipsje en over vier week krijg ik te horen hoe het met mijn hand gaat…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reken onder staande som uit. (Sorry... Is ter beveiliging tegen spam...) * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.