Volksvermaker af…

      Geen reacties op Volksvermaker af…

Voor in het café is het volop feest. De tap blijft maar openstaan. Achter in de tussenzaal kijken de dames en heren van de kortebaandraverij tevreden toe. De prijsuitreiking is net geweest en ze praten nog wat na over de verlopen koers. Ik sta aan een statafel naast Lammert. Pilsje in de hand. Proostend op een mooie en goed verlopen Rodermarkt Feestweek. Het pak nog aan. Met daarop het speldje. Het speldje van Volksvermaken. Ik haal het speldje van mijn colbert, ik geef Lammert een hand en geef hem het speldje. Er vloeit een traan en er volgt een stevige omhelzing. Snel een slok bier en dan is het ook tijd mezelf te verwijderen uit de groepsapp. Het is voorbij. Hetgeen waar ik bijna 10 jaar lang al mijn ziel en zaligheid in heb gestopt is voorbij. Ik ben Volksvermaker af.

Trots
Trots was ik, toen ergens in het najaar van 2008 toenmalig voorzitter Pieter van den Bosch mij vroeg of ik er oren naar had om zitting te nemen in het bestuur van Volksvermaken als opvolger van Albertus Hamstra die in maart 2010 het bestuur zou gaan verlaten. Ik was destijds actief bij AV’75 en nog maar 24 jaar. Het was dus nog even wachten op mijn officiële benoeming, maar als een “stageperiode”, zoals het nu vaak gekscherend wordt genoemd, voelde het nimmer. Het is goed dat nieuwe bestuursleden eerst een tijdje meelopen, er komt nogal wat op je af, maar vanaf het eerste moment, toen en nu, draai je volop mee en wordt je nergens in achtergesteld.

Secretariaat
In maart 2010 ben ik door de ledenvergadering benoemd als nieuw bestuurslid. Ik ging me bezig houden met de Sinterklaasintocht, de Weihnachtsmarkt en destijds de Ot & Sien oldtimerrit en het Midzomerfestival. In 2014 kwam daar plotseling een zeer belangrijke taak bij. Door het plotselinge overlijden van onze secretaris Alberts Ananias werd ik doorgeschoven naar deze functie. Een prachtige functie. Midden in de vereniging staan, de zogenoemde spin in het web zijn. Maar ook een vrij drukke functie. Het secretariaat heeft geen pauze en vraagt (bijna) elke dag om aandacht.

Rem
Ik gaf Volksvermaken elke dag die aandacht. De aandacht die het verdiende en misschien nog wel meer. Wie ik geen aandacht gaf, was mezelf. En dat besef kwam begin dit jaar. Ik ben 34 en nu in de leeftijd dat ik mijzelf nog kan en moet ontwikkelen. Ik heb bij Volksvermaken veel fout gedaan, mijzelf meerdere keren aan de zelfde steen gestoten en uiteindelijk ontzettend veel geleerd. Heel veel mensen ontmoet en heel veel ervaringen opgedaan. Maar uiteindelijk stort Volksvermaken geen euro op mijn bankrekening, moet ik mijn kost wel verdienen in het bedrijfsleven en heb ik daar nog minstens een jaartje of 30 in te gaan. Volksvermaken was de rem op mijn persoonlijke ontwikkeling.

Herkozen
Begin dit jaar heb ik dan ook met heel veel pijn in mijn hart besloten te stoppen. Het was de donderdag voor de ledenvergadering waarop ik herkiesbaar zou zijn. Het was een plotseling besluit waar natuurlijk ook mijn medebestuursleden geen rekening mee hadden gehouden. Om de rust te bewaren ben ik tijdens de ledenvergadering alsnog herkozen en heb de dinsdag daarna tijdens de bestuursvergadering mijn ontslag ingediend. Uiteraard heb ik direct aangegeven nooit de hele handel zo over de schutting te gaan gooien, maar een opvolger zou gaan inwerken en blijven ondersteunen.

Topdag
Die opvolger is er uiteindelijk gekomen in de vorm van Wim Oosterhuis. Hij heeft het secretariaat inmiddels al een paar maand overgenomen. Voor mij was het daarna tijd om een streep te gaan trekken. Anders blijf je doormodderen. Die streep was dus afgelopen woensdag na de kortebaan. Na een fantastische Rodermarkt. Na een fantastische dag. De volgende morgen opruimen, was ik er niet meer bij. Ik wil mijn (voorlopig) laatste dag als Volksvermaker herinneren als een topdag en niet als een dag waarin ik brak met een vlaggenmast loop te sjouwen.

Steentje bijdragen
De komende periode zal ik Wim natuurlijk blijven ondersteunen daar waar hij het nodig heeft. Ook ga ik niet onder een steen liggen en zal ik zeker aanwezig zijn bij de evenementen van Volksvermaken en daar waar mogelijk en indien gewenst mijn steentje bijdragen. Echter mijn bestuursperiode zit erop. Voorlopig of voor altijd? Ik weet het niet. Dat is sowieso niet (meer) aan mij en ik zeg maar altijd, wie dan leeft, wie dan zorgt. Heb ik nu de wens om ooit terug te keren? Ja! Want Volksvermaker zijn is het mooiste wat er is! Maar nogmaals, je weet nooit hoe het leven loopt. In het najaar van 2017 gaf ik aan te willen stoppen met het secretariaat van Festival Roden Proeft. Want ook dat deden we erbij. De reden was ook hiervoor het gebrek aan tijd. Ik had mijn laatste vergadering er nog niet op zitten of Gemeentebelangen kwam om de hoek zetten. De rest is geschiedenis, waar ik mee aan wil geven dat je vooraf nog van alles kan plannen en bedenken. Je weet nooit hoe het daadwerkelijk gaat lopen.

Hoogte en dieptepunten
Wat heb ik veel meegemaakt de afgelopen 10 jaar bij Volksvermaken. Wat een fantastische tijd. Een tijd die met geen pen te beschrijven is maar ook voor geen mens te bevatten is. Alleen een Volksvermaker weet wat ik bedoel. Een tijd met eigenlijk alleen maar hoogtepunten. Op twee grote dieptepunten na. Twee dieptepunten die mij voor altijd bij blijven. Twee dieptepunten die eigenlijk, hoe gek en vreemd het ook klinkt, ook weer hoogtepunten werden. De vriendschap, er voor elkaar staan. Totaal verschillende karakters in een team. Een team waar eenieder op kan bouwen. Lachen, gieren, brullen! Maar er staan zodra het moet. Zonder uitzondering. Voor elkaar door het vuur gaan en zonder te ver- of beoordelen taken van elkaar overnemen als daar om gevraagd wordt.

Albertus, Pieter, Albert, Jan, Henk, Albertus, Cor, Lammert, Egbert, Jan Herman, Peter, Jaroen, Roy, Wim, Irwig, In herinnering Albert en Henk, maar ook Gerard (in herinnering) en Bert (al was het maar één vergaderingetje…), heel hartelijk dank voor deze fantastische tijd!!!

Rik van der Es geeft unieke inkijk in de Rodermarkt van Volksvermaken (2)

Voor het derde jaar op rij mag ik de lezers van De Krant meenemen in mijn belevenissen tijdens de Rodermarkt Feestweek. Dit jaar neem ik ze vooral mee in hetgeen niet gezien wordt. Namelijk de voorbereidende werkzaamheden, het opruimen en wat er allemaal nog meer bij komt kijken bij de organisatie van de Rodermarkt Feestweek.

Rik van der Es geeft unieke inkijk in de Rodermarkt van Volksvermaken (2)

Het is maandag morgen en het gros van Roden en omstreken slaapt zijn roes uit. De zondag was met dank aan moedertje natuur, die bakken vol wat over Roden goot, niet de zondag zoals wij de afgelopen jaren gewend waren maar desondanks toch nog erg gezellig en laat. Terwijl Dieneke de koffiemachine van het Wapen van Drenthe aan het werk zet, nemen de marktmeesters van de Roder warenmarkt de laatste wijzigingen door. De voorbereidingen voor deel twee van de Rodermarkt zijn begonnen.

De gehele markt wordt door de good old marktmeesters Jan en Jan samen met Albertus, Peter en Lammert voorzien van een dubbelcheck en de plekken waar de marktkraamverhuurder de marktkramen neer moet zetten worden afgetekend op straat. Tussen door vliegen Lammert en Peter nog even naar de Bloemstraat om daar de straatverlichtingsprijs uit te rijken. Albertus is intussen druk bezig de palen voor de paardenmarkt op te laden, Wim stuurt tussen de bedrijven door nog wat mailtjes rond en Cor is onderweg voor een aanhanger zand. Zo is eenieder op de maandagmorgen al druk bezig met verschillende werkzaamheden.

Die middag is het gehele Volksvermaken bestuur samen met vele vrijwilligers in touw om alles klaar te zetten voor de Paardenmarkt. Palen worden in de grond geplaatst. Peter wordt ondertussen gek gebeld door standhouders die nog een last-minute plekje op de markt willen hebben. Helaas, de markt is al maanden vol. Inmiddels zijn op het kantoor van de Nederlandse Draf en Rensport de paarden voor de kortebaandraverij van woensdag geloot en kan het programma boekje opgemaakt worden. Op het terras van Onder de Linden volgt een laatste controle en kan het boekje naar de drukker. Terwijl de eerste bezoekers de kermis en de beurs weer opzoeken zijn wij tegen het eind van de middag klaar. Laat de dinsdag maar komen.

Maar niet voordat wij eerst allemaal afrijzen naar Lieveren voor de autoöriënteringsrit. Lammert, Jaroen en Peter zijn er al op tijd. Zij zitten bij de inschrijftafel. Cor en ik volgen. Wij staan post. Net als elkaar jaar mogen wij weer verkleumen en vernikkelen ergens in de landerijen rondom Lieveren en de deelnemers een vraag stellen. Gelukkig heeft Cor alles goed voor elkaar met stoelen, een tafeltje en natuurlijk een natje en een droogje. Alleen een tent ontbrak en dat was achteraf geen overbodige luxe want het kwam op een gegeven moment met bakken uit de hemel. Maar het zal mij niet verwonderen als Cor over een aantal jaar de post met een tent heeft ingericht waar zelfs de Jaarbeurs u tegen zegt.

Lammert, Jaroen en Peter hebben inmiddels zitting genomen in de rekenkamer van de oriënteringsrit terwijl Jan Herman (mét sigaar) en Irwig buiten bij de finish staan om alle antwoordformulieren in te nemen. Niet lang daarna beginnen de uitzetters Jan Kemkers en Dick Bathoorn met de uitleg. Een uitleg die zorgt voor veel “oooooooooo’s” en “aaaaaaa’s” vanuit de zaal met af en toe een klein vloekwoordje tussendoor.

Dinsdagmorgen, terwijl de laatste feestvierders letterlijk de weg naar huis zoeken, fietsen uit diverse windrichtingen de marktmeesters van de Roder waren- en paardenmarkt naar het gemeentehuis. Het is nog geen 05:00 uur en de eerste standhouders en paardenhandelaren staan al te wachten voor de hekken. Maar eerst koffie met Drentse stoet op het gemeentehuis. Daar krijgen de verkeersregelaars nog snel de laatste instructies voordat de chaos in het dorp kan losbarsten. De hekken gaan open en van alle kanten rijden handelaren en standhouders elkaar tegemoet totdat ze elkaar vast rijden. Echter lost het zich ook weer vanzelf op en na wat kappen, keren en draaien met de vrachtwagen is de straat ook zo weer leeg. De traditionele persconferentie bij het Wapen van Drenthe volgt en daarna zijn de meeste Volksvermakers, op een tweetal marktmeesters na, vrijaf. Er volgt een prachtige drukke dinsdag die de regenachtige zondag dubbel en dwars goed maakt.

Het is woensdagmorgen 06:00 uur en ik sta te stuiteren op Levels van Avicii. Niet in een feesttent of horecagelegenheid, die zijn op dat tijdstip allemaal dicht, maar op de klanken die uit mijn telefoon komen. Oftewel, de wekker gaat. Een uurtje later kan Dieneke de koffie er niet tegen intappen. Met een ploegje van ruim 20 vrijwilligers gaan we de baan klaar maken voor de Kortebaandraverij. Dranghekken worden geplaatst, onder toeziend oog van zandmeester Cor (De kleine, niet de grote) wordt een perfecte baan neergelegd, vlaggenmasten worden geplaatst, spandoeken worden opgehangen en de tent voor genodigden geplaatst. Het is een gezellige drukte op straat maar iedereen weet wat hij moet doen en binnen no-time hadden we dan ook alles klaar staan. Snel naar huis om te douchen, pak aan en programmaboekjes verkopen.

De Kortebaandraverij verliep goed en we mochten zelfs een nieuw omzetrecord van de totalisator noteren. Na afloop werd alles snel en met man en macht opgeruimd. Echter is niet alles die woensdag avond op te ruimen. Het is te druk op straat om daar met aanhangers en dergelijke doorheen te rijden. En dus stonden de mannen van Volksvermaken de volgende morgen om 11:00 uur weer paraat om alles alsnog op te ruimen en alle spullen terug te brengen naar de Loods van Volksvermaken.

Maar daarmee zijn de heren er nog niet. Na de Rodermarkt staat er nog heel veel op stapel: De bouwgroepen moet de paradewagens afbreken en een week later de onderstellen inleveren. Evenals verkeersregelaarshesjes en containers. De bloemkratten moeten weer terug naar Eelde en Sint Jansklooster. De Loods moet opgeruimd worden. De Henk Halsema Hal moet leeg voor verhuur. De borden bij de invalswegen moeten er weer af. Er moet natuurlijk geëvalueerd worden. En vooral, er moet weer nagedacht worden over het thema van de Rodermarktparade 2019.

De werkzaamheden van de Rodermarkt 2018 zijn nog niet afgesloten, maar de voorbereidingen voor de editie van 2019 zijn alweer begonnen….

Rik van der Es geeft unieke inkijk in de Rodermarkt van Volksvermaken (1)

Voor het derde jaar op rij mag ik de lezers van De Krant meenemen in mijn belevenissen tijdens de Rodermarkt Feestweek. Dit jaar neem ik ze vooral mee in hetgeen niet gezien wordt. Namelijk de voorbereidende werkzaamheden, het opruimen en wat er allemaal nog meer bij komt kijken bij de organisatie van de Rodermarkt Feestweek.

Rik van der Es geeft unieke inkijk in de Rodermarkt van Volksvermaken (1)

‘Derde termijn!’ schreeuwt iemand over de tafel terwijl de rondvraag van de laatste bestuursvergadering voor de Rodermarkt al afgesloten is en Bas ons een welverdiend biertje voorzet. ‘Heeft iemand gedacht aan de verkeersregelaarshesjes voor zaterdag?’ en ‘Dick en Jan (autoörienteringsrit) willen graag nog wat blauwe en groene vlaggen erbij hebben’. ‘Pak ik morgen wel even op’ zeg ik een paar uur nadat mijn collega’s mij een fijne vakantie hebben gewenst. Van vakantie is echter geen sprake…

Woensdagmorgen vliegen diverse Volksvermakers kris kras door Roden en omstreken. Albertus en Egbert maken een rondje over de opbouwende kermis, Lammert tekent een contract met de nieuwe hoofdsponsor RTV Drenthe en ik fiets met een krat verkeersregelaarshesjes en vier bezem, herstel, ragebolstelen voor nieuwe vlaggen door het dorp. Ondertussen stuurt Jan Herman de oudgedienden Henk Cazemier en Albert Komduur met Drentse bollen voor onze vrijwilligers op pad om vervolgens te vragen of ik even wil helpen een pompkar van zolder te halen. ‘Met z’n tweeën? Zo’n ding is loodzwaar’ zeg ik. ‘Ach… Voak bi’j te bange’ komt er op zijn Jan Hermans uit.

Van alle goede en aan verkering beloofde voornemens zoals zwembad opruimen (want nu echt niet meer nodig), huishouden, was doen en hardlopen komt niks meer terecht. Ze worden ingeruild voor tablet voor de jurering van de Rodermarktparade installeren, draaiboek bijwerken, bellen en mailtjes versturen.

Een grote vrachtwagen van Belga vertrekt op donderdagmorgen in alle vroegte naar Sint Janklooster en Vollenhoven. De bloemen voor de paradewagens van de Rodermarktparade moeten namelijk opgehaald worden. Enkele honderden kisten dahlia’s worden door vrijwilligers ingeladen en op de terugweg is er koffie met appelgebak bij café De Moespot in het gelijknamige gehucht. Daar waar de tijd heeft stilgestaan met hertenkoppen aan de muur, vergeelde muren en gordijnen die rechtop gezet kunnen worden omdat ze stijf staan van de teer en nicotine.

Donderdagmiddag worden de bloemen langs de bouwgroepen gebracht en kan het bloemprikken voor hun beginnen. Voor ons is het tijd om naar huis te gaan en na een warme hap en een douche is het tijd om ons klaar te maken voor de officieuze opening van de Rodermarkt met alle betrokkenen zoals standhouders van de beurs, kermis exploitanten, horeca en gemeente.

Bouwheken met spandoeken ‘verboden te parkeren’ op de Albertsbaan plaatsen, de opstelling van de Rodermarktparade aftekenen op de Albertsbaan en kratten en koffers vol materiaal en benodigdheden naar het Wapen van Drenthe, onze uitvalbasis tijdens de Rodermarkt, slepen. Een kleine greep aan de diverse werkzaamheden op de vrijdagmorgen. Ondertussen gaat de telefoon aan een stuk door. Bouwgroepen met de vraag of er nog een kistje bloemen is, standhouders die nog graag op de Roder warenmarkt willen staan en sponsoren met vragen over de reclamekaravaan.

Maar dan is het vrijdagmiddag 15:00 uur en lopen er 11 heren in pak over de Kermis. Het is begonnen. Rodermarkt 2018 is aan. Na een rondje over de kermis volgt de opening van de Jaarbeurs en ’s avonds een rondje langs alle bouwgroepen. Mét chauffeur. Dat dan weer wel. Verkeersregelaarshesjes uitdelen en de laatste vragen beantwoorden. Waar we bij de ene bouwgroep nachtwerk voorspellen zit de andere bouwgroep al aan het bier. Bij de Bomenbuurt en CBS De Parel zorgt Dirk Jan Mollema voor de nodige sfeer. Net op het moment dat hij zou gaan opruimen komen wij binnen en besluit de zanger zijn microfoon er toch weer even bij te pakken voor een paar nummertjes.

Al vroeg gaat op zaterdagmorgen de telefoon. De eerste bouwgroep van de Rodermarktparade is onderweg naar de opstelplaats op de Ceintuurbaan Zuid maar heeft een lekke band. Gelukkig hebben een bandenspecialist in ons midden en was het euvel snel verholpen. Om acht uur fiets ik over de Ceintuurbaan Zuid en sluit deze af met hekken. Niet dat het heel veel zin heeft, want menig automobilist rijd er gewoon omheen. De verkeersregelaars staan op hun posten en dan kan het lange wachten op de paradewagens beginnen. Een voor een komen ze binnen druppelen. Alleen de OBS De Poolster heeft wat extra tijd nodig. De grote van de wagen vroeg om nog wat extra snoeiwerk. Gelukkig waren ze de laatste in rij en stonden rond twaalven alle wagens keurig in de juiste volgorde op de Ceintuurbaan.

De parade gaat van start. Een prachtige parade met kwalitatief hoogstaande wagens. Met vele verkeersregelaars en bestuursleden die met de parade meelopen proberen we de voortgang zo soepel mogelijk laten te verlopen. Tussen de middag en avondparade door moet ‘nog even’ de Albertsbaan in de bouwhekken gezet worden zodat de paradewagens ’s nachts beschermd zijn tegen vernielingen. Voor mij geen sjouwwerk maar jurywerk. Ik zit bij Onder de Linden waar de juryleden langzaam binnen druppelen en de tablets waarop gejureerd wordt inleveren. Snel even een hapje eten om vervolgens langs de wagens te gaan om de prijzen uit te delen. De laatste wagen in de rij krijgt net zijn prijs uitgereikt terwijl vooraan alweer aanstalten gemaakt wordt om te beginnen. Rond negen uur rollen de eerste wagens de Albertsbaan op. Ze worden geparkeerd, de hekken rond de Ceintuurbaan worden weer weggehaald, de collectebussen worden geleegd en de dag zitten er tegen elf uur voor ons op. Een lange dag, maar ook een hele mooie dag met een succesvolle parade en veel, heel veel publiek! Waar bij de een het lampje uitgaat, duikt een ander het feestgedruis in.

Wat er neergezet wordt moet ook weer opgeruimd worden. En dus zwoegen de eerste Volksvermakers, terwijl de horeca nog aan het nazitten is, met bouwhekken. De bouwlampen worden weggebracht, de toiletvoorziening schoongemaakt en de toiletten op de Ceintuurbaan weer opgehaald. De paradewagens kunnen bezichtigd worden maar het weer gooit roet in het eten. Onophoudelijk regent het waardoor de publieke belangstelling ietwat achter blijft. Om vier uur worden de paradewagens weer teruggebracht naar de bouwplaatsen waarna wij het dorp in gaan. Het Oktoberfest bij het Wapen van Drenthe en Mo’s café is in volle gang en vanaf het balkon van Kamer 1 kijken wij tevreden toe. De eerste helft van de Rodermarkt Feestweek zit erop en was gezellig en geslaagd.

Terwijl Otto Lagerfett er nog een Deutsche schlager in gooit besluiten wij om weer naar beneneden te gaan. We doen de deuren dicht maar er zit een verlengkabel tussen. Waarvan zou die toch zijn? Er gaat al een hand naar de stekker om hem uit het stopcontact te trekken. Totdat ik een ingeving krijg: Die stekker kon wel eens van de muziek zijn! Het klopte. Hadden we toch bijna eigenhandig het feest om zeep geholpen….

Ophef!

      Geen reacties op Ophef!

Hugo de Jonge, vicepremier en minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, stuurde gisteren een selfie de wereld in waarin hij het samen met minister van zorg Bruno Bruins, minister-president Mark Rutte en staatssecretaris van defensie Barbara Visser gezellig heeft bij een optreden van Anouk. Ophef! Want hoe kan hij dat nou doen terwijl op datzelfde moment de Armeense kinderen Lili en Howick te horen kregen dat ze Nederland na 10 (!!!!) jaar moeten verlaten.

lees onder de tweet verder

Slechte timing
De timing is op z’n zachts gezegd ongelukkig, maar om hem daarom meteen neer te sabbelen gaat mij te ver. Niets is menselijker dan een euforisch of plezierig moment te delen. Zo deelde een aantal jaar geleden de dochter van een oud werkgever van mij dat ze op vakantie lekker kaviaar zat te eten terwijl op hetzelfde moment het personeel te horen kreeg dat er zoveel procent uit moest. Ook niet handig, slechte timing maar van bewust provoceren of van zout in de wond strooien was absoluut geen sprake. Zo ook niet bij Hugo de Jonge.

Crocks
Los van het feit of je voor of tegen zijn politieke ideeën bent, de beste man werkt hard voor ons mooie land en heeft als minister ook recht op een gezellig uitstapje met zijn collega’s. Ik zou liever in zijn mooie gekleurde schoenen willen staan dan in de crocks van al die zure moraalridders. Je zou maar de hele dag moeten zeiken, zeuren en de gemeente, regering of politici overal de schuld van moeten geven! Daarnaast doen we toch allemaal wel iets plezierigs, leuks en lachen we terwijl elders in de wereld mensen en dieren mishandeld, misbruikt of gedood worden.

Niet humaan
De hele ophef rond Hugo de Jonge had hij natuurlijk zelf kunnen voorkomen. Hij of een der andere kabinetsleden hadden natuurlijk allang moeten zeggen dat Lili en Howick moeten blijven. Het terug sturen van deze twee tieners gaat tegen alle fatsoen en menselijke normen in. Je kunt het gewoon niet maken. Er is geen reden die rechtvaardigt om kinderen die hier al meer dan tien jaar wonen terug te sturen. Regeltjes misschien. Maar die regels hieromtrent zijn gewoon onvolledig of niet humaan.

bureaucratische rompslomp
We leven in een land vol regels. Voor elk wissewasje heeft een overijverige ambtenaar van achter een bureau wel een regeltje bedacht waaraan we ons moeten houden. Maar op het gebied van immigratie laten we mensen soppen, wachten en aan hun lot over. We ontvangen immigranten, stoppen ze in een molen van zinloze en bureaucratische rompslomp, laten ze soms jaren wachten en dan sturen we ze weer terug naar land van herkomst. Iets onmenselijker dan dat bestaat er gewoon niet. En al helemaal niet met kinderen, die hier de taal leren, onderwijs volgen en vriendjes en vriendinnetjes krijgen. Never nooit niet mag je kinderen die hier al jaren wonen terug sturen.

Duidelijkheid en actie
Al deze ellende is gewoon te voorkomen door duidelijkheid en actie. Immigranten bij binnenkomst in Nederland binnen één of hooguit twee maanden laten weten of ze welkom zijn of weer terug moeten naar hun land van herkomst. Mogen ze blijven, dan een duidelijk termijn (en geen jaren) aangeven waarin ze eventueel bij terugkerende vrede of iets dergelijks weer naar huis moeten en na het verstrijken van die termijn gewoon een permanente verblijfsvergunning geven. Zorg ervoor dat alle procedures, inclusief protest aantekenen, hoger beroep en dergelijke zorgvuldig maar met spoed worden be- en afgehandeld. Want juist al dat procederen heeft er voor gezorgd dat er pas na zo’n lange tijd een uitspraak is en dat Lili en Howick weer naar Armenië moeten, terwijl ze al in 2009 te horen kregen dat ze geen verblijfsvergunning kregen.

Hard zijn
Hoe streng de toelatingseisen en hoe lang de termijnen moeten zijn, laat ik in het midden, dat is aan de politiek, maar na twee jaar of langer iemand alsnog weer terug sturen vind ik al niet meer humaan. En al helemaal als het om kinderen gaat. “Hard zijn tegen mensen die het recht op verblijf niet hebben” zoals Mark Rutte het zei vind ik goed, maar menselijk zijn tegen twee tieners die al tien jaar in Nederland verblijven is ook een must!

Goede bagage
Geef immigranten hier direct goed onderwijs, laat ze direct mee doen in onze maatschappij en mochten ze terug moeten organiseer een goede terugreis en geef ze goede bagage, in welke vorm dan ook, mee om daar hun leven weer op te bouwen. Want iedereen hier heen laten komen en houden is natuurlijk ook geen oplossing. Als je heel Senegal hier heen haalt, heb je in Senegal geen armoede meer, maar heb je hier armoede. Als je heel Irak hier heen haalt, heb je de oorlog in Irak opgelost, maar heb je hier oorlog. Verschuiving van het probleem. Zorg ervoor dat de problemen daar worden opgelost. Door vrede, humanitaire hulp, gezondheidszorg en goed onderwijs.

Droge worst
Iedereen kan bij mij binnen stappen. Komt dat niet uit, dag geef ik dat aan. Dan zet ik het bezoek niet eerst op de bank neer, ga niet ze lekker maken door een stukje droge worst af te snijden en ze een flesje bier voor te zetten om ze vervolgens te vertellen dat ze weg moeten gaan. En dat is hetgeen hier in Nederland gebeurt. Het is allemaal niet zo moeilijk. Gewoon kaders stellen, regels maken en vooral actie!

omkoopneukhutten
Ik ben er echter bang voor dat de actie en de regeltjes hierover nog wel even op zich laten wachten. Want vooralsnog hebben we hier in Nederland wel wat belangrijkers te doen. Ons druk maken over foto’s op randen van zwembaden, ministers de maat nemen over uitspraken en omkoopneukhutten dan over de toekomst van twee tieners…

El Tequito

      Geen reacties op El Tequito

Je kent het wel. Een zondagmiddag in augustus, vrienden en familie op bezoek, straf windje, lekker temperatuurtje, het zwembadwater dat door de gevallen regen van de afgelopen dagen ijskoud is geworden, een barbecue die klaar staat om de speklappen zwart te blakeren en een flesje El Tequito-bier, de Lidl-equivalent van Desperados, met een schijfje limoen in de hand. Druk bezig zijnde wordt het flesje op tafel gezet en bij het langs lopen wordt vluchtig een slok genomen.

Prik
Het kriebelt. Het lijkt er wel op of het beweegt. Heb ik dan een stuk limoen erbij opgedronken? Nee, dat is het niet. Bovendien heeft een limoen een hele ander structuur. En het beweegt. En limoenen bewegen niet. Wat kan het dan wezen. Wacht eens… Volgens mij is het… Ja, dat móet het wezen! HET IS EEN WE… *PRIK*

appelazijn
In een fractie van seconde nadat ik een ferme slok van het goudgele vocht nam, kwam mijn verstandelijk vermogen tot de schrikbarende conclusie dat daarmee ook een wesp mijn mond in was gegleden. Ik spuugde snel alles uit, maar het was te laat. Ik voelde de prik in mijn tong. Al snel stond ik voor de spiegel de schade te aanschouwen. De angel was er gelukkig weer uitgegaan en met appelazijn spoelde ik mijn mond. Heerlijk! Moet je een keer doen op een morgen na een avondje stappen. Weet je zeker dat alles weer naar boven komt. Nog een ijsblokje erop en dan zal het allemaal wel meevallen. Ik ben immers niet allergisch. Tien minuten later zat ik bij de dokterspost.

dokterspost
Nooit geweten dat je tong zo dik kan worden. En dat binnen no-time. Zo dik dat fatsoenlijk praten niet meer mogelijk was en dat was toch enigszins beangstigend. Want wat als de zwelling door zou blijven zetten. Dus toch maar een telefoontje naar de doktersdienst. En daar gaan bij een wespensteek in de mond alle alarmbellen rinkelen. “Voel je je duizelig? ben je benauwd? Heb je alleen een zwelling in je tong?” en weet ik veel wat voor vragen volgend elkaar in rap-tempo op gevolgd door de instructies om direct naar de dokterspost te komen. Telefoon mee en niet zelf rijden.

112
“De meneer met de tong? Loop direct maar door”. En daar werd ik meteen onderzocht door de dienstdoende arts. Bloeddruk, zuurstofgehalte en dezelfde vragen. Ik kreeg een injectie in mijn bovenarm en er volgde overleg met het ziekenhuis. “Naar welk ziekenhuis wil je eigen als ik je moet doorsturen” vroeg de arts nog aan mij. Zover is het gelukkig niet gekomen en mocht ik weer naar huis. Wel met de mededeling dat ik bij duizeligheid of misselijkheid 112 moest bellen.

De zwelling in mijn tong zwakte later die avond af en achteraf viel het allemaal wel mee. Toch is een wespensteek in de mond wel een dingetje en zijn ze daar bij de hulpdiensten zeer alert op. Logisch op zich want als een zwelling doorzet blokkeert hij alle luchtwegen. En dan… Dan ben je wel wat verder van huis…

Binnen de lijntjes…

      Geen reacties op Binnen de lijntjes…

Mooi hè? Een man met enige vorm van narcisme laat een naaktfoto van zichzelf op een rand van een zwembad maken, post deze op Instagram en internet ontploft. Grote kans dat het te maken heeft met de functie van desbetreffende persoon, namelijk Tweede Kamerlid en politiek leider van Forum voor Democratie. Want politici moeten hier keurig binnen de lijntjes blijven en wie zijn kop ook maar even boven het maaiveld steekt is hem kwijt. In de politieke arena is dat terecht, maar daarbuiten ook?

Vergrootglas
Als je besluit de politiek in te gaan wordt je publiek bezit. Het argument ‘dat je daar niet voor kiest’ gaat niet op, want het hoort gewoon bij je rol. Net zoals je ook kiest voor zwarte handen als je aan auto’s gaat sleutelen of ook voor een saai, humorloos kantoorleven kiest als je besluit om boekhouder te worden. Zodra je publiek bezit bent heeft iedereen een mening over je en ligt alles wat je doet onder een vergrootglas. Leuk voor degenen die daar op geilen. Een verschrikking voor degenen die daar een hekel aan hebben.

Helemaal los
Thierry Baudet behoort absoluut tot de eerste groep, dat moge na zijn laatste instagrampost duidelijk zijn. Het was voer voor internettend Nederland om er helemaal op los te gaan. Tweets, fotofucks en complete blogposts (waaronder deze…) kwamen voorbij. Daaronder veel reacties die de instagrampost van Baudet afkeurden, want politicus. Maar is er ergens een beschreven wet dat een politicus zoiets niet mag doen? Of is het een ongeschreven regel dat een politicus te alle tijde aan bepaalde fatsoensnormen en gedragsregels moet voldoen?

Geloofwaardigheid
De politiek roept al jaren dichterbij de mensen te willen staan. Diezelfde mensen roepen al jaren dat de politiek te ver van de mensen af staat. Maar zodra een politicus enige vorm van menselijk gedrag vertoond is het land te klein. Pikante selfies, een keer op de kop thuis komen, buitenechtelijke relaties, bizarre hobby’s of een keer te hard rijden door de bebouwde kom: ieder mensen kan zich wel met iets verenigen maar zodra het een politicus betreft is het een grof schandaal. Iets met geloofwaardigheid verliezen zeggen ze dan.

Voorbeeldfunctie
Enige tijd geleden was ik aanwezig bij een thema-avond over integriteit op het gemeentehuis van Noordenveld in Roden. Daar werd volop gediscussieerd over het gewenste gedrag van een raadslid of wethouder. Met alleen maar nuchtere Noordelingen in zaal lagen de opvattingen mijlenver uit elkaar. Waar de een vond dat een (lokaal) politicus vooral een publieke voorbeeldfunctie had en zich hiernaar moest gedragen, was de ander was losser. Ook hier was geloofwaardigheid hét argument.

Wereldvreemd
Ik weet niet wat geloofwaardiger is. Gewoon open en eerlijk wezen als je een keer uit de band gesprongen bent of blijven zwijgen, kappen & draaien om je geloofwaardigheid niet te verliezen. Ik heb liever een politicus die een keer katje lam thuiskomt (en dat is heel wat anders dan wekelijks aan de zwier en de zwaai zijn), een vreemde hobby heeft of naaktfoto’s op Instagram post dan een politicus die wereldvreemd is. En van die laatsten hebben wij er genoeg. En dat zijn nou juist niet de politici die weten wat er in een drop, stad of land speelt.

Het Mensingebos: De kool én de geit sparen

Me neme een bos. Een mooi gevarieerd bos met een vennetje, heide en mooie stukken “echt” bos, met veel bomen en zo. Dat bos ligt aan de rand van een prachtig dorp en vanaf de vele gezellige terrassen in dat dorp loop je zo het bos in. Dat dorp bestaat uit 15.000 inwoners met allemaal verschillende interesses en hobby’s. En al die mensen willen graag gebruik maken van een en  hetzelfde mooie bos. Eenieder op zijn of haar eigen manier en vooral zonder zich te storen aan de hobby’s of gebruik van het bos door een ander. Hoe ga je dat organiseren? Oftewel hoe moeten we dat in het Mensingebos organiseren?

Paardenliefhebbers
De paardenliefhebbers van de nabijgelegen manege willen graag heerlijke buitenritten maken in het mooie bos. Lekker galopperen, wind door de haren, het ultieme gevoel van vrijheid ervaren en dat zonder last te hebben van wandelaars of die het paarden kunnen laten schrikken.

Wandelaars
De wandelaars wil graag lekker relaxed wandelen. De bloemetjes en de bijtjes fotograferen, plotseling stil kunnen staan, bij voorkeur midden op het pad om het gesprek aan te gaan met collega wandelaars, en daarnaast genieten van de rust zonder loslopende honden die tegen ze opspringen.

Hondenliefhebbers
De hondenliefhebbers willen hun trouwe viervoeter de ruimte geven om lekker te snuffelen en te rennen waar ze dat willen. Laten ravotten op de heide, zwemmen in het vennetje en natuurlijk achter een stok aan laten rennen zonder dat ze worden aangereden door een mountainbiker.

Mountainbikers
De mountainbiker wil graag crossen over de bospaden. Heuveltje op, heuveltje af. Dwars door de plas of er behendig omheen manoeuvreren.  En dat allemaal zonder uit te hoeven wijken voor een op hol geslagen paard.

En zo is de cirkel rond…

Natuurliefhebbers
Naast deze collectieve gebruikers zijn er nog duizenden individuele gebruikers van hetzelfde stukje bos die allen een eigen mening hebben over de invulling hiervan. En dan nog de natuurliefhebbers die het liefst zien dat het bos helemaal niet meer toegankelijk is voor recreatie, behalve dan voor de recreatie van natuurliefhebbers.

duizenden meningen 
Vraag maar eens in een gemiddeld gezin wat er ’s avonds gegeten moet worden en er ontstaat een discussie waar je niet uit komt en wat uiteindelijk resulteert in een tafel waarvan één iemand blij is, twee het accepteren en een vierde morrend aan zit. Probeer dan die duizenden meningen over de invulling van het Mensingebos maar eens te stroomlijnen en zowel de kool als de geit te sparen…

Wat doen jullie als een paard op hol slaat?

Kleintje Rodermarkt komt er weer aan en dat betekent naast kermis, livemuziek en heel veel tapbiertjes ook drie dagen paardensport op het evenemententerrein aan de Norgerweg in Roden. Het betekent ook dat de vergunningverstrekkers en adviesorganen weer de nodige vragen hebben over hoe wij als Volksvermaken de veiligheid van deelnemers en bezoekers waarborgen. Waaronder de vraag, wat doen jullie als een paard op hol slaat?

Niks
Niks. Wat wil je doen? Het paard tegenhouden? Ga er maar voor staan. Ik doe het niet. Nee, het beste is gewoon niks doen. Laat maar uitrazen. Een paard is ook niet helemaal gek. Die loopt echt zomaar uit zichzelf tegen een boom, vrachtwagen of muur aan. Echter ‘niks’ is vaak niet het gewenste antwoord van de adviesorganen zoals de politie en brandweer die de vraag hebben gesteld. In regeltjes- en in alle-risico’s-uitsluitend Nederland moet achter elke vraag een antwoord staan. “Wat zouden jullie doen? Jullie zijn immers de professionals.” vraag ik dan. Het antwoord daarop blijven ze mij iedere keer schuldig.

Stopteken
Het internet staat vol met kolderige filmpjes van politie agenten die proberen een op hol geslagen paard tot stilstand te brengen. Het lukt ze niet. Omdat een paard zich simpelweg niet laat tegenhouden door een stopteken of iets dergelijks. Als hij gaat, dan gaat hij. En negen van de tien keer raast het gewoon terug naar zijn trailer of stal.

Klein hoekje
En met alles is het zo, een ongelukje zit in een klein hoekje en is nooit 100% te voorkomen. Al is dat hier in Nederland wel de wens. En natuurlijk het liefst wel met zoveel mogelijk regeltjes. Maar regeltjes voorkomen geen ongelukken. De enige manier om een ongeluk met een paard te voorkomen is door het paard thuis te laten. Net zoals je een je bedrijfsongeval alleen maar kan voorkomen door niet meer te gaan werken en zal je niet meer van de fiets af stuiteren als je vanaf heden alleen maar gaat lopen.

Draaiboek vol voorzorgsmaatregelen
Het enige wat wij als Volksvermaken kunnen doen wanneer een paard op hol slaat is zorgen dat áls het gebeurt, wij de kans op (persoonlijke) ongelukken tot het minimum hebben weten te beperken. En mocht er dan alsnog iets gebeuren, dat wij adequaat kunnen reageren. Gelukkig hebben we daar een draaiboek vol met (voorzorgs)maatregelen voor!

Busje komt niet…

      Geen reacties op Busje komt niet…

Hoera. De buschauffeurs in ons land gaan staken. Maandag en dinsdag leggen ze het werk neer. In de mei-vakantie om de overlast voor de reiziger zoveel mogelijk te beperken. Lees, om de overlast voor de scholieren te beperken want de mei-vakantie is geen verplichte week vrij voor de werkende Nederlander. En dus moet menigeen, waaronder ondergetekende op zoek naar een alternatief vervoersmiddel om maandag en dinsdag op de werkvloer te kunnen verschijnen.

Ideaal
Dagelijks maak ik een ritje met lijn 4 vanaf Roden naar Groningen en weer terug. Ideaal. Met de bushalte op een tweetal minuten lopen van huis, mijn werk in de Groninger binnenstad en een lijndienst die ’s morgens met de inzet van extra bussen om de vijf minuten gaat kan ik me geen beter vervoersmiddel wensen. Ja, met de fiets door de prachtige Onlanden, maar dat heeft wat bezwaren met betrekking tot met een licht klotsende oksel aankomen en daar vervolgens de rest van de dag in moeten zitten. Diezelfde fiets is sowieso geen alternatief voor de komende twee dagen want de weergoden hebben aangekondigd het nodigde water vanuit de hemel over ons landje te gaan sproeien. En er is een ding wat minstens net zo erg is als licht klotsende oksels; Sjompe nat je dag op kantoor door moeten brengen.

Gelukkige omstandigheden
Gelukkig verkeer ik in de gelukkige omstandigheden dat ik vele mogelijkheden heb om met iemand mee te rijden of in het uiterste geval, bij gebrek aan een tweede auto bij ons op de dam, een auto kan regelen en voorzie ik dan ook geen problemen om in Groningen te komen. Maar hoeveel mensen zijn er veel meer dan ik afhankelijk de bussen? Die niet de mogelijkheid hebben om met iemand mee te rijden of een auto kunnen regelen of wellicht helemaal geen rijbewijs hebben? Voor wie de afstand woon-werk helemaal niet te fietsen is? Die mensen zitten maandag en dinsdag dan met een groot probleem. Die zijn de dupe van de staking van de buschauffeurs.

Dupe
Laat ik vooropstellen dat ik geen standpunt heb in het conflict tussen de vervoersbedrijven en de chauffeurs en ik alle chauffeurs en eigenlijk wie dan ook altijd en overal ter wereld een eerlijk salaris en fatsoenlijke werkomstandigheden gun. Maar waar ik meer moeite mee heb is dat buitenstaanders de dupe van de stakingsacties worden. Enkele jaren geleden zorgde de politie al voor de nodige overlast door snelwegen te blokkeren om hun gelijk te krijgen. Met dit soort acties dupeer je niet alleen onschuldigen, maar het verminderd ook de sympathie voor je strijd voor een beter salaris en betere arbeidsomstandigheden.

Publieksonvriendelijk
Waarom bonden dan altijd naar deze publieksonvriendelijke vormen van actie voeren is mij dan ook een groot raadsel. Mijn inziens zijn er voldoende manieren om actie te voeren waarbij je de werkgevers kan laten voelen dat het menens is zonder daar anderen bij te duperen. Denk bijvoorbeeld aan het niet laten inchecken van reizigers of boetes uitdelen. Daarmee plezier je juist je medemens en voer je alsnog actie tegen je werkgever. En wellicht hou je er zelf ook nog wat aan over, want zonder stakingen kan de contributie van de bond ook naar beneden!

Tendens
Helaas is het een tendens in Nederland dat wanneer ik het niet goed heb, een ander daar op z’n minst ook een beetje onder moet lijden. En volgens mij kunnen we dat beter gaan omdraaien. Want wat is er nou mooier om én je eigen gelijk te krijgen én ook je medemens ook een pleziertje te gunnen.

9 Zetels!

      Geen reacties op 9 Zetels!

Man man man… Wat was dat mooi!!! Na maandenlang hard werken en prachtige campagne te hebben neergezet kwam gisteravond de welverdiende beloning; Negen zetels!!! Een winst van maar liefst twee zetels en daarmee is Gemeentebelangen Noordenveld veruit de grootste partij van Noordenveld. De twee zetels werden afgesnoept van D66, die landelijk de wind nogal tegen had, en LGN.

Uitslagen
In het gemeentehuis van Noordenveld kwamen gisteravond alle politieke partijen en belangstellenden bij elkaar voor de uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen. Ik wist van het bestaan van deze avond af, maar was er nog nooit geweest. Ik zat altijd thuis op de bank met Herman de Schermman die de ene na de andere uitslag voorbij swypete. En zo ging het eigenlijk ook zo ongeveer in het gemeentehuis gisteravond. Stembureau voor stembureau kwamen de uitslagen in het grote gebouw aan de Raadhuisstraat in Roden binnen, werden ze op grote schermen gepresenteerd en door presentatrice Femke Woldhuis gedeeld met alle aanwezigen.

Kers op de taart
Vanaf de eerste uitslag gingen bij ons de handen in de lucht en zaten we in een positieve flow. Stembureau voor stembureau was Gemeentebelangen de grootste en vaak ook veruit! Alleen in Roderesch, het LGN-bolwerk, moesten wij onze meerdere erkennen. De avond vorderde en wij werden steeds enthousiaster bij het binnen komen van de uitslagen. Maar hoe vertaalde die uitslagen zich in zetels? De kers op de taart, de uiteindelijke zetelverdeling werd aan het eind van de avond bekend gemaakt; Negen van drieëntwintig zetels! 39% van alle zetels!

late uurtjes
Euforie, vreugde, emotie alles kwam naar boven. Wat een historisch resultaat! Een resultaat dat nog tot in de late uurtjes gevierd werd. Maar om klokslag 10:00 uur stond iedereen er weer, want er is maar een manier om de kiezer te bedanken: Door keihard aan de slag te gaan voor een nog mooier Noordenveld!