De Rodermarktparade

      Geen reacties op De Rodermarktparade

De kop van Drenthe, de stichting die voor de nodige promotie moet zorgen voor, zoals de naam al zegt, de kop van Drenthe, heeft een nieuwe regiogids uitgebracht. In een prachtig 44 pagina’s tellend boekje laten ze zien wat de kop van Drenthe te bieden heeft! En geloof me, dat is erg veel! Je hoeft je hier geen dag te vervelen en raakt niet uitgekeken op de mooie natuur!
Uiteraard worden ook de evenementen van Volksvermaken genoemd, als is dat maar zeer beperk, en daarbij stond ook geschreven dat er in Roden een bloemencorso plaats vond. Ik ben bijna 33 geleden geboren en getogen op de Brink in Roden en heb in Roden nog nooit een bloemencorso voorbij zien komen. Wel de Rodermarktparade. Maar dat, en het is slechts een (mierenneukerig) detail, is toch echt geen bloemencorso…

bloe∙men∙cor∙so (de/het; m en o; meervoud: bloemencorso’s)
1 optocht van met bloemen versierde voertuigen

Alleen gemaakt van hout
Als je het net zoals de dikke Van Dale bekijkt zijn de Rodermarktwagens inderdaad met bloemen versierd en zou je dus kunnen spreken van een bloemencorso. Er is alleen één maar bij. Waar bij “Echte” bloemencorso’s zoals Eelde, Frederiksoord of Zundert het gebruik van bloemen verplicht is, is dat bij de Rodermarktparade niet het geval. Oké, vaak zijn de Rodermarktwagens wel voorzien van bloemen, de dahlia’s, en soms ook wel met enkele tientallen vierkante meters maar het komt ook wel voor dat een wagen helemaal geen bloemen gebruikt. Zo won de school G.B.S. de Rank een aantal jaren geleden de originaliteitsprijs met een Rodermarktwagen die helemaal en alleen gemaakt was van hout.

Alledaagse dingen
De kracht van de Rodermarktparade zit hem juist in het feit dat het geen bloemencorso is. Daardoor zie je dat er heel veel creatieve ideeën naar boven komen drijven. Rodermarktwagens worden versierd met de meeste gekken dingen zoals fietsbanden, cd’s, spijkerbroeken, gekleurde rietjes, videobanden, doppen, petflessen en weet ik veel wat. Juist de combinatie van alledaagse dingen en natuurlijke materialen maakt de Rodermarktparade zo uniek. Echt de moeite waard om te bekijken. En dat kan natuurlijk op zaterdag 23 september a.s. tijdens de parade of een dag later als de Rodermarktwagens opgesteld staan op de Albertsbaan in Roden. Juist daar kun je in alle rust de mooie details bekijken.

Kaal Onderstel
Afgelopen zaterdag mochten de 17 bouwgroepen hun onderstel voor de Rodermarktparade samen met de afvalcontainers en brandblussers ophalen. Ze hebben 19 weken de tijd om van het kale onderstel een prachtige Rodermarktwagen te bouwen. En ik kan je verzekeren, dat gaat lukken! Want dat lukt namelijk altijd! Geloof je me niet?
Kom het dan 23 september zelf maar bekijken in Roden! Of nog beter, kom gewoon van 21 tot en met 27 september de hele week met ons Rodermarkt vieren!

Dagje Martini #3

      Geen reacties op Dagje Martini #3

Op de kop af vier week na mijn operatie mag het er eindelijk af. Het gips om mijn rechter hand en onderarm. Op het schrijven van boodschappenlijstjes na kon ik het aardig handelen. Het enige grote nadeel was dat het niet nat mocht worden en het het gips met de week smoezeliger en smoezeliger werd. Maar gistermorgen, mocht ik me weer in het Martini Ziekenhuis melden en ben ik bevrijd van het gips.

Goddelijk
Met precisie werd het gips met een tril-zaagmachine losgesneden. Ik vroeg me af wat ik allemaal onder het gips aan zou treffen. De afgelopen vier week een heb ik natuurlijk van alles gedaan en daar weinig tot niets kunnen schoonmaken en wassen. Veel meer dan de nodigde broodkruimels, zaagsel, potgrond, een muntje van 20 eurocent en een staart van een zoute haring kwam er niet uit. Het washandje waarmee de verpleegkundige mijn arm schoonmaakte voelde als een koude kletser na een intensieve fietstocht met ruim 25 graden; goddelijk!

Raar
“U bent hier gebracht neem ik aan?” vroeg de verpleegkundige aan mij.
“Nee, ik ben op de fiets.”
“Op de fiets? En hoe gaat u weer naar huis?”
“Uh… Op diezelfde fiets?”
“Nou, ik weet niet of dat wel de bedoeling is…” en ze liep weg.
Ik bleef achter in het claustrofobische behandelkamertje. Wachtend op een arts die mij blijkbaar nog moest zien voordat ik weer naar huis mocht. Ik begon alvast aan de oefening die in de folder stonden die ik van de verpleegster had gekregen. Het is best raar om na vier week gips weer alles te kunnen bewegen. Of alles? Zo heel soepel ging het allemaal nog niet. Sterker nog, sommige bewegingen kon ik niet eens maken en anderen waren zelfs pijnlijk. Dat kan toch niet de bedoeling zijn van een operatie en vier week gips?

Gekke dingen
Er kwam een arts in opleiding langs. Bekeek mijn hand, liet mij een aantal oefeningen doen, stelde een paar vragen en ging weer weg. Even later kwam hij terug met een ‘echte’ arts die op dezelfde manier mijn hand bekeek, mij een aantal oefeningen liet doen en mij een paar vragen stelde. Het was allemaal goed. Ik mocht gaan. Maar niet voordat ik uitvoerig gewaarschuwd werd om het de komende tijd rustig aan en geen gekke dingen te doen. Of het nog de bedoeling was dat ik op de fiets naar huis ging weet ik overigens nog steeds niet. Ik heb er niemand meer over gehoord…

Het bospad. Overdag fijn maar bij nacht…

Het bospad. Het fietspad van Roden, door natuurschoon Nietap naar Leek. Ik fietste er vroeger vaak over naar school. Meestal met mijn toenmalige klasgenoten, maar ook wel eens alleen als ik de groep weer eens had gemist. En vooral in de wintermaanden, als het nog donker was, vond ik dat niet prettig. Het bospad kenmerkt zich namelijk als een pad zonder een enkele straatverlichtingspaal. Dat in combinatie met een vrij smal fietspad en de aanwezigheid van het nodige niet al te pientere schorriemorrie, zowel op fiets als op opgevoerde scootertjes gaf mij destijds als 13 jarige brugpieper niet altijd het gevoel van ‘Joepie, ik mag weer over het bospad’.

Blijkbaar heb ik er destijds een trauma aan overgehouden want vandaag de dag vind ik het bospad nog steeds onguur zodra de avond valt. Maar wellicht is dat ook wel geheel terecht. Hoe mooi en vredig het bospad en zijn aangrenzende bossen overdag is, zo lelijk is hij ’s nachts. Alcohol drinkende Oostblokkers, gure types op fietsen en snorscootertjes en ander gespuis intimideren, schreeuwen, gooien de lege flessen of blikken overal neer of zwerven er doelloos rond. Dat laatste is niet kwalijk maar echt fijn is het ook niet. Bang ben ik nog nooit geweest. Met mijn 1 meter 99 en nodige kilo’s heb ik het idee dat ik niet het prototype slachtoffer ben, maar bij het passeren van dergelijke plebs ben ik altijd wel op mijn hoede.

Sinds deze week heb ik in de strijd tegen mijn steeds groter wordende omvang mijn hardloopschoenen weer onder uit de kast gehaald. Gisteravond trok ik ze weer aan en vertrok voor een rondje over het door mij bij daglicht oh zo geliefde bospad. Naar Nietap en weer terug. Het was echter al wat schemerig. Even voor Nietap kwamen twee jonge meiden mij tegemoet. Ook hardlopend. We groetten elkaar op een manier zoals motorrijders dat ook doen, maar dan hardloop-style. In Nietap ging ik rechtsomkeert. Het was inmiddels dermate donker dat ik mijn verlichting aanzette om goed gezien te worden. Met de tong over de grond slepend sjokte ik weer richting Roden.

Enkele meters verderop zag ik links de twee eerder tegengekomen meiden in de sloot liggen. Zich verstoppend voor, naar bleek, de man op de scooter.

Verder lezen

Festival Roden Proeft

      Geen reacties op Festival Roden Proeft

De wens was er al een tijdje. Een opvolger van het midzomerfestival in het centrum van Roden. Dit festival is vanaf 2010 langzaam doodgebloed en uiteindelijk is besloten om hier de stekker uit te trekken. Een alternatief kwam er maar niet. Tot nu. Want op 1 Juli 2017 staat Festival Roden Proeft op het programma! Een uniek festival met muziek, dans, theater, eten & drink en kunst. En dat allemaal met het sausje van het themajaar van de gemeente Noordenveld erover: Democratie.

 

Democratie
We keken elkaar aan en dachten, wat moeten we daar in godsnaam mee? Hoe bouw je aan een leuk festival met het thema democratie? Denk je aan festival dan is democratie nou niet bepaald het eerste woord dat in je op komt. Onze programmeur was echter wel direct enthousiast. Die kon er wel wat mee. Het thema democratie geeft ruime mogelijkheden voor verdieping zoals lezingen en debatten, een goed voorprogramma in de aanloop naar de dag zelf en ook op het gebied van dans, kunst en muziek zijn er volop kansen vertelde hij ons en hij ging er mee aan de slag. En ik kan niet anders dan zeggen dat hij met een leuk programma komt! De komende maanden gaan we steeds meer bekend maken.

Proeven met je gevoel
Festival Roden Proeft moet een uniek festival worden waarbij we je willen laten proeven met al je zintuigen. Proeven en een lepel als logo doen je vermoeden dat het een culinair- of foodfestival is maar dat gaat het zeker niet worden. Wat dat betreft is er werk aan de winkel op het gebied van marketing en pr. Natuurlijk komt de inwendige mens niet te kort op het festival. Proeven doe je dan ook met je mond en tong. Maar je kunt op nog zoveel meer manieren proeven. Met je oren, met je neus, met je huid, met je ogen en met je gevoel. 

Enthousiaste groep
Stapje voor stapje, steentje voor steentje bouwen we inmiddels aan het festival. Het is leuk om een compleet nieuw festival neer te zetten. Met niks beginnen tot naar wat we hopen een begrip in de noordelijke provincie’s en wellicht daarbuiten. Hard werken is het ook. Het moet er allemaal maar ‘even’ bij gebeuren. Maar gelukkig hebben we een leuke enthousiaste groep met veel ervaring in het organiseren van evenementen dus dat gaat helemaal goed komen. Festival Roden Proeft wordt een leuke aanvulling, iets nieuws, iets ander op de evenementen agenda van Roden. Zaterdag 1 Juli is het zover. Festival Roden Proeft.

Proef jij het al?

Partijbijeenkomsten, ik vind ze maar raar…

Henk KrolEen voor een kwamen ze live voorbij tijdens de uitzending van Nederland Kiest van de NOS. De partijbijeenkomsten die de politieke partijen na afloop van de verkiezingen gisteravond organiseerden. Na een aantal weken van hard werken en campagne voeren doen alle notabelen van de partij en elke zichzelf respecterende beroepspoliticus zich te goed aan pils, chardonnay, vlammetjes en bitterballen.

Raar
In snap het wel hoor. Wekenlang campagne voeren waarna het werk erop zit. Dan wacht alleen de uitslag nog en die wil je natuurlijk niet alleen op de bank te horen krijgen. Nee, op dat moment wil je lekker gezellig met al jou medestrijders samen zijn. Borreltje erbij, schaaltje met nootjes op tafel en een uitzendkracht die rond loopt met de schaal gemengde hapjes. De anekdotes van de campagne strijd uitwisselen en samen in spanning wachten op die oh zo belangrijke uitslag. Pakt die slecht uit, verdrink je je verdriet, pakt die goed uit vier je tot in de late uurtjes feest. Alsof je samen in een café naar het Nederlands Elftal tijdens een EK of WK voetbal kijkt. Alleen vergelijken met een avondje oranje in het café zijn die partijbijeenkomsten toch wel een beetje raar…

Als politicus al niet eens meer tussen zijn eigen partijgenoten kan staan, hoe kan hij dan nog tussen de mensen staan?

Waar komen die lijsttrekkers vandaan?
Het meest tenenkrommend zijn nog wel de lijsttrekkers die met veel bombarie worden aangekondigd, zich een weg door de zaal moeten banen en de partij mogen toespreken. Gevolgd door enkele tientallen camera’s. Waar komen die lijsttrekkers vandaan? Hebben die nou echt de hele avond in een aparte kamer gezeten? Wachtend tot ze hun zorgvuldige en over-doordachte overwinnings- of losersspeech mogen oplepelen? En Waarom staan ze eigenlijk niet bij hun eigen partijgenoten te lollen en te dollen met een glas pils in de hand? Als politicus al niet eens meer tussen zijn eigen partijgenoten kan staan, hoe kan hij dan nog tussen de mensen staan?

Sean Paul
En dan die opkomstem an sich… Mark Rutte die als een soort van Heilige Geest van boven kwam. Emiel Roemer met een compleet leger aan zwakzinnigen dat als decor rond om hem heen moest staan en duidelijk de opdracht had gekregen heel overdreven mee te doen en ja-knikken met Roemer. Jesse Klaver met een zelfde decor,  die zijn verkering op het podium erbij hield en zoende. Alexander Pechtold die op kwam met muziek van Sean Paul. Really? Pechtold met Sean Paul? What was he thinking? En het hoogtepunt dieptepunt van de avond was toch wel het dansje van Henk Krol, hoewel de polonaise lopende CDA’ers er dichtbij zaten.

Niet zo raar doen.
Dansjes en doen en polonaise lopen is niet erg. Ik denk dat wanneer ik een van de CDA-prominenten was ik voorop in de polonaise liep. Maar zorg er dan wel even voor dat die camera’s weg zijn. Organiseer lekker een besloten feest waar iedereen los kan gaan. Waar de lijsttrekkers gewoon tussen de partijleden kunnen staan, waar hij of zij even kort een woordje doen en zich daarna ook kunnen bezatten. Perszaaltje ernaast voor een korte persconferentie en gewoon niet meer zo raar doen…

Echt verbindend zijn ze allemaal niet…

Het valt niet mee om Nederlander te zijn. Om in een land te leven met het bijna beste pensioenstelsel, de beste economie van Europa, het beste zorgstelsel te hebben of gewoon in het op één na beste land van de wereld te leven. Wij Nederlanders zijn niet te benijden. We hebben het zwaar. Gelukkig kunnen we vandaag een eind maken aan al deze positiviteit en kunnen we het kabinet dat deze successen heeft behaald eindelijk wegstemmen voor een stukje ongekende populisme. Vandaag kunnen wij eindelijk de wereld laten zien dat Nederland qua tolerante vrijhaven die we altijd waren, compleet stuk is! Tot op de bodem afgebroken. Dat wij eindelijk alle tolerantie hebben ingeruild voor haat.

Rutte II
Het kabinet Rutte II heeft ons door een moeilijke tijd geloosd waarbij de nodige impopulaire maatregelen zijn genomen. Maatregelen die echter wel nodig waren om Nederland te krijgen waar het nu staat. Namelijk boven aan bijna alle lijstjes met beste landen. Knap werk van de VVD en PVDA en ook van partijen als D66, CU en Groen Links met hun constructieve houding. Natuurlijk gaat niet alles even goed, valt er nog veel te verbeteren en wachten we nog steeds op onze €1000,-. Toch zou het wel eens fijn zijn als we gewoon weer eens simpelweg tevreden konden zijn met wat we hebben.

Alles of iedereen die het niet met hem eens is wordt uit de weg geruimd. In jaren 70 gebeurde zoiets ook in Cambodja.

Dwaas
Het beangstigt mij dat we morgen wakker worden met Kamerleden die zich niet kritisch willen uitlaten over de Turkse president Erdogan en elke vraag over Erdogan omzeilen. Hebben we morgen echte de lange arm uit Ankara in de Kamer zitten? Of zit de heer Kuzu in de spagaat en is hij bang voor de gevolgen voor bijvoorbeeld zijn familie in Turkije bij negatieve uitlatingen over Erdogan. Of is bang dat hij opgepakt wordt zodra hij Turkije betreed. Zo’n dwaas is Erdogan wel. Alles of iedereen die het niet met hem eens is wordt uit de weg geruimd. In jaren 70 gebeurde zoiets ook in Cambodja. Blijkbaar leren we niet van de geschiedenis.

Liefde
het beangstigt mij ook dat we morgen wakker kunnen worden met de PVV als grote winnaar. De man die maar één doel heeft; Nederland Islam-vrij maken. De man die Erdogan veroordeelt om zijn walgelijke uitspraken over een fascistisch na nazi Nederland maar zelf zijn even walgelijke uitspraken onder het kopje vrijheid man meningsuiting schaart. En diezelfde vrijheid van meningsuiting, wat voor hem een groot goed is, ondertussen van een complete bevolkingsgroep in Nederland wil afpakken. Over geschiedenis gesproken… Er is één ding waarin ik Kuzu wel gelijk moet geven en dat is ‘Dat Wilders een beetje liefde nodig heeft’.

Wat is er gebeurt in het leven van Sylvana dat zij van vrolijke en leuke presentatrice is gemuteerd in een chagrijn met hatelijke opvattingen tegen de Nederlandse samenleving?

Gelijkwaardigheid
Liefde waarvan hij zelf overigens ook wel een paar doosjes mag halen bij de Xenos. En misschien kan hij er ook een delen met mevrouw Simons. Wat is er gebeurt in het leven van Sylvana dat zij van vrolijke en leuke presentatrice is gemuteerd in een chagrijn met hatelijke opvattingen tegen de Nederlandse samenleving? Vroeger zo leuk en spontaan, vandaag de dag kan er geen lachje meer af. Aan de andere kant zegt het ook genoeg dat zij een partij moet oprichten met als grootste speerpunt ‘gelijkwaardigheid’. Gelijkwaardigheid moet iets vanzelfsprekend zijn. Dat had allang tot in de volle breedte ingeburgerd moeten wezen. Maar dat is het dus niet en dat is triest. Ik gun Sylvana daarom haar zetel maar niet als ze zo zwaarmoedig blijft. Gelijkwaardigheid bereik je niet met het zuur wijzen naar anderen maar door zelf positief en levenslustig ten strijde te trekken.

Erdogan, Wilders, Kuzu, Sylvana, vergelijken kun je ze totaal niet, maar een overeenkomst hebben ze op dit moment wel: Echt verbindend zijn ze allemaal niet…

Dagje Martini #2

      Geen reacties op Dagje Martini #2

Ik verwachte een dichte deur maar om 06:45 uur is zelfs de zijingang van het Martini Ziekenhuis geopend. Heel erg druk is het er nog niet. Wat op zich niet zo verwonderlijk is. Ik mag me melden bij de balie bij de hoofdingang en vervolgens op afdeling 3H voor de operatie aan mijn rechter hand waar een breukje in zit. Het zou niet veel voorstellen. Een kleine ingreep, drukverbandje erom en een paar uur later weer vrolijk het ziekenhuis uit. Althans, dat dacht ik…

Groene overall
Nynke was de aardige verpleegster die me opving. Ik was de eerste op de afdeling en na een snel checklijstje mocht ik me uitkleden en in bed gaan liggen. Niet lang daarna werd ik met bed en al door het ziekenhuis geduwd, op weg naar de o.k. Ik kwam eerst in een soort van wachtkamer, kreeg nog wat vragen, de temperatuur werd opgemeten en er werd een infuus aangelegd. Meerdere patiënten kwamen onder tussen binnen rollen en lagen te wachten tot ze opgehaald werden voor de daadwerkelijke operatie. Een man in een groene overall kwam binnen en kwam de man tegenover mij ophalen:
“Moi, ik bin Dirkjan van anes-the-sie. Ik kom joe ophol’n veur de operoatie.”

Tandartspraktijk 
Ook ik werd de o.k ingerold en hees mezelf op de operatietafel. De o.k. was een soort van tandartspraktijk maar dan met net even wat andere apparatuur. Een klein leger aan assistenten en specialisten stond om me heen. We spraken nog wat over alledaagse zaken tot de chirurg binnen kwamen. Er volgde een zogeheten timeout en ze dienden mij het narcose goedje toe. “Je zult je nu wel wat duizelig voelen” zei een assistent. “Ik voel nog helemaal niks” antwoordde ik en vervolgens werd ik wakker op de uitslaapkamer…

Verder lezen

Dagje Martini

      Geen reacties op Dagje Martini

Arm in het gips“Meneer Van der Es?” Yes, dat ben ik. Dat valt me nog mee. Ik had immers pas om 13:00 uur een afspraak en het is nu nog maar kwart voor. Maar ach… Het is toch lopende band werk daar bij de röntgen afdeling in het Martini Ziekenhuis. Het komt daar allemaal niet zo nauw. Afgelopen woensdag moest voor de tweede keer mijn hand/pols op de foto. Was vier weken geleden ook al gebeurt nadat ik over de kop ben gevlogen met mijn mountainbike maar destijds was er niks op de foto te zien. Echter de pijn werd, vooral ’s nachts, erger en dus op verzoek van de huisarts toch een tweede foto. De tweede foto bracht de pijn wel aan het licht en dus kwam ik direct in de molen terecht.

Drie uur wachten
“Meneer Van der Es? U mag zich melden bij de spoedeisende hulp.” En daar zat ik dan. In de wachtkamer. “Ik zit nu al drie uur te wachten” hoor ik een vrouw met een vinger in een met bloed doordrenkt verbandje tegen haar man zeggen. Dat beloofd veel goeds. Helemaal omdat op de spoedeisende hulp, je raad het al, de spoed gevallen voorrang krijgen. Met een breuk van vier week die in rust 0,0 pijn veroorzaakt ben ik wel de laatste die geholpen wordt. De man tegenover mij is het wachten ook zat. Hij is naar de spoedeisende hulp gekomen omdat hij erg misselijk was en bang was voor voedselvergiftiging of iets dergelijks. Hij had na lang wachten nog steeds geen uitslag maar dat was niet hetgeen hem het meest zorgen baarde. Nee, hij moest wat eten want hij voelde zich gammel. En dus ging hij verhaal halen bij de balie met z’n buik die onder zijn trui vandaan kwam…
Verder lezen

Thomas Dekker, mijn gevecht

      Geen reacties op Thomas Dekker, mijn gevecht

Een artikel op de site van het Algemeen Dagblad met de titel ‘Over de tour van 2007 wordt nooit gepraat‘ trok mijn aandacht. 2007? Was dat niet het jaar dat Rasmussen uit de tour werd gehaald? Ach, maakt ook niet uit. Staat er ergens ‘Tour’ in de kop en het heeft sowieso mijn aandacht al en dus begon ik het artikel te lezen. Het was een passage uit het boek ‘Thomas Dekker, mijn gevecht’ geschreven door Thijs Zonneveld. Deze passage ging over de tour van 2007 en inderdaad het moment waarop Rasmussen door de toenmalige Rabo wielerploeg uit de tour werd gehaald terwijl hij het geel stevig om zijn schouders had hangen. Oké, dat boek moest ik lezen!

In twee avonden: Uit
Destijds Sinterklaastijd, dus dat boek kwam met stip bovenaan op mijn verlanglijstje. En de goedheiligman was mij het afgelopen jaar zeer goed gezind want onder het pakpapier zat het boek van Thomas Dekker. Het heeft echter nog wel een paar weer geduurd voordat ik er in begon te lezen. Een aantal weken lag hij op mijn nachtkastje te wachten op het moment ik er in zou beginnen. Afgelopen week was het zover. In twee avonden: Uit.

Diezelfde avond zitten we ons op de kamer te vervelen. We hebben samen een fles wijn opengetrokken, maar dat is niet genoeg vermaak. Drank is leuk, maar vrouwen zijn leuker. En dus ga ik het internet op om een paar escorts te zoeken. Om één uur ’s nachts staan er een paar Oost-Europese hoeren voor de deur van onze kamer.
Passage uit Thomas Dekker, mijn gevecht.

Verder lezen

Beste Amnesty International

      Geen reacties op Beste Amnesty International

Ik ben bang dat jullie mijn briefje aan de Vrienden- en Bankgiroloterij niet hebben gelezen. Logisch natuurlijk, die brief was niet aan jullie gericht en het aantal bezoekers op mijn blog is dermate klein dat de kans dat desbetreffende brief via via bij jullie terecht was gekomen ook vrij klein is. Afijn, ik schreef ik die brief over een aantal zaken die, nu blijkt, ook voor jullie van belang zijn. Ik licht ze graag even toe.

Ton bruto per jaar
Zo schreef ik dat ik  geen machtigingen maar af geef voor incasso’s die automatisch doorlopen tot het moment dat je ze weer opzegt. De reden is hiervoor is heel simpel, ik vergeet ze op te zeggen en voor ik het weet is het bedrag dat er maandelijks van mijn rekening verdwijnt opgelopen tot een aardige som. Geeft op zich niet zo heel veel, want goede doelen. Anderzijds verdien ik niet zoals jullie directeur een ton bruto per jaar en moet ik zo af en toe wel degelijk om mijn persoonlijke boekhouding denken. Helemaal nu, want arme student. Klinkt toch allemaal vrij logisch toch? Het is ook niet zo dat ik geen goede doelen steun. Integendeel. Maar zoals al geschreven, blijft het bij mij bij eenmalige machtigingen, de aankoop van een koek of rol toiletpapier van de plaatselijk muziek- of korfbalvereniging of een gooi in een collectebus.

‘Goedemiddag, zou u mij ook een hand geven als ik homo was?’

Verder lezen

Beste Vrienden loterij en Bankgiro loterij,

Ik spreek jullie allen gemakshalve in één brief aan aangezien jullie toch allebei voor dezelfde baas werken, namelijk de Holding Nationale Goede Doelen Loterijen N.V. Daarnaast zitten jullie ook nog eens gezellig in hetzelfde kantoorpandje aan de Van Eeghenstraat in Amsterdam. Èn daar komt nog eens bij dat jullie werkwijze precies hetzelfde is. En over dat laatste, daar wil ik het graag eens even over hebben.

Fantastische aanbieding
Ik speelde het afgelopen jaar zowel met de Vrienden- als de Bankgiro loterij mee. Gestrikt door één van jullie deur aan deur verkopers met zo’n fantastische aanbieding waar je een maand lang voor niks meespeelde en kans maakte op nog fantastischer prijzen. Je moest echter wel automatisch meespelen. Eenmalig meespelen was geen optie maar ach, opzeggen, dat kan kon op elk moment en dus zat je theoretisch gezien nergens aan vast. Nou ken ik mezelf, zodra ik een machtiging geef voor een automatische incasso, vergeet ik deze altijd en voor ik het weet wordt maandelijks te veel geld van mijn rekening afgeschreven aan goede doelen en loterijen. Ik steun alle goede doelen altijd van harte, maar moet zo af en toe ook om mezelf denken. Daarom heb ik ook voor mezelf besloten geen machtigingen meer te geven voor automatische incasso’s. Hoe goed het doel ook is. Collectanten aan de deur, een eenmalige machtiging, de plaatselijke muziek- of korfbalvereniging die koeken of toiletpapier verkopen, allemaal geen probleem. Ze krijgen bij mij nooit nul op het rekest. Maar een automatische machtiging afgeven, nee, daar doe ik niet meer aan.

*sarcasm mode on* Hoera, ik kon mijn geluk niet op *sarcasm mode off*

Verder lezen