Rodermarkt 2017: Nog 6 weken!!!

      Geen reacties op Rodermarkt 2017: Nog 6 weken!!!

Rondom de vierde dinsdag in september staat Roden in het teken van de Rodermarkt Feestweek. Zes dagen lang vinden er tal van activiteiten, zoals de Rodermarktparade, Jaarbeurs van het Noorden en de Kortebaandraverij, plaats waarbij dagelijks tienduizenden bezoekers de weg naar Roden weten te vinden. Ik neem je mee in de voorbereidingen van al deze festiviteiten en natuurlijk in de Rodermarktweek zelf!

Grolsch Beugel

Het is een begrip in Roden en ver, ver daarbuiten. Jaarlijks komen, zes dagen lang, dagelijks tienduizenden bezoekers naar het centrum van Roden en het heeft het etiket van ‘plaatselijke feestweek’ al lang overtroffen. Menig professioneel festival zou jaloers zijn op deze aantallen bezoekers. In Roden staat rondom de vierde dinsdag van september alles in het teken van de Rodermarkt! De Rodermarkt Feestweek!

Beugelavond
Officieel is het nog precies 6 weken en 1 dag. Voor de echte liefhebbers en voor intimi begint de Rodermarkt 2017 vandaag op de kop af over 6 weken! Degene die zes dagen fulltime bier drinken ietwat aan de magere kant vind kan op de donderdag voor Rodermarkt terecht bij Café Onder de Linden en de welbekende beugelavond waarbij het gebruikelijke tapbier wordt vervangen door Grolsch Beugels.

Uniek
In een zaaltje daarachter of in een van de andere horeca gelegenheden, de locatie rouleert elk jaar, hebben de stichting Jaarbeurs van het Noorden en de Vereniging voor Volksvermaken Roden hun eigen feestje. De officieuze opening van de Rodermarkt. Alle betrokken van kermisexploitanten, standhouders, gemeente en horeca ondernemers zijn uitgenodigd om alvast een toost uit te brengen op de Rodermarkt die komen gaat. Een Rodermarkt waar heel wat uurtjes voorbereidend vrijwilligerswerk in heeft gezeten, want hoe groots de Rodermarkt ook is, het wordt gedragen door vrijwilligers! Alleen dat al is uniek!

Spanning
Met nog zes weken te gaan begint de spanning en de druk van de Rodermarkt voorzichtig op te lopen. De grote zaken zijn natuurlijk al lang geregeld maar de de kleine details moeten toch echt elk jaar weer in de laatste weken gebeuren. Het werk zit het nu in veel zaken bestellen, mailen en bellen. Qua vergaderingen en dergelijke zitten we bij Volksvermaken nog in ons ‘zomerreces’ als je daar al van kan spreken. Ook komende week is de agenda nog leeg. Maar dan… Dan zijn de avonden thuis minimaal te noemen. Dan gaan we echt richting de Rodermarkt!

Eerste slok
Ik ben dan ook altijd blij wanneer ik de donderdag voor Rodermarkt mijn eerste slok neem van mijn eerste Grolsch Beugel. Dan weet ik, het werk zit erop, de voorbereidingen zitten erop, en het feest, het grote feest gaat nu losbarsten!

Een hond die blaft, je verwacht het niet…

In de bocht waar de Hofstedenlaan overloopt in de Kastelenlaan in Roden is vorig jaar een hondenspeelweide geopend. Een stukje grasland waar een paar buizen, balken en afgedankte autobanden omringt door een lowbudget hekwerk moeten fungeren als speeltoestellen voor onze trouwe viervoeters. Erg mooi ziet het er allemaal niet uit, maar over smaak valt niet te twisten. Het gaat erom of het functioneel is. En wat blijkt, er wordt gretig van de hondenspeelplaats gebruik gemaakt. Niet alleen kunnen de Dommels, Scooby Do’s en Lassie’s onder ons zich hier van harte lust uitleven, voor de baasjes is de speelweide dé plek om bij elkaar te komen en de sociale contacten te onderhouden.

Totaal onverwacht
Alles koek en ei en iedereen gelukkig zou je zeggen, ware het niet dat er een groot probleem de kop op steekt waar de omwonenden nogal over klagen. Totaal onverwacht en hetgeen waar niemand rekening mee heeft gehouden is gebeurd en gebeurt vandaag de dag nog steeds. De honden schijnen namelijk te blaffen. Nee toch? Echt? Ja toch! Echt! En niet één keer, nee, soms wel twee keer of nog vaker. Een hond die blaft, je verwacht het niet…

Baasjes
En dan hebben we het nog niet eens gehad over de baasjes! Die schijnen met enige regelmaat de honden bij zich te roepen. Nog nooit eerder vertoond maar in Roden gebeurt het. Dat een baasje tegen zijn hond, die een tiental meters verderop druk met zijn vriendjes aan het spelen is, roept ‘Hè Pluto, kom voor’.

Gekker
Maar het kan nog gekker! De baasjes van de honden, die naast elkaar op het speciaal daarvoor neergezette bankje zitten te genieten van de activiteiten van hun blaffer hebben, en nu komt het, die baasjes hebben gesprekken met elkaar! Vlegels zijn het! Zomaar midden op de dag gesprekken met elkaar voeren!

Gesprekken
De wijkbelangenvereniging gaat nu gesprekken voeren met de betrokkenen om het probleem op te lossen. En nobel streven maar wat moet de oplossing zijn? Dat de baasjes alleen nog maar met gebarentaal mogen communiceren? En dat er vooraf tussen baas en hond goede afspraken gemaakt worden om het blaffen tegen te gaan? “Beethoven, wij gaan alleen maar naar de hondenspeelweide als jij belooft niet te blaffen”, waarop Beethoven antwoord “Is goed baas!”.

Gillen en gieren
Een hondenspeelweide waar honden niet mogen blaffen is als een speeltuin waar kinderen niet mogen gillen en gieren. Als een terras waar de gasten niet mogen praten. Als voetbalveld waar de spelers en supporters niet mogen juichen. Of als een muziekkoepel waar men geen muziek ten gehore mag brengen.

Meester Frank Visser, kom er maar in…

Verder lezen

Selectieve rouw

      Geen reacties op Selectieve rouw

Je kon er de afgelopen dagen niet om heen. De column van AD Columniste Hanina Ajarai over Ajax voetballer Nouri en de slachtoffers van MH17. In deze column gaf Hanina aan geen enkele emotie te voelen bij de 298 slachtoffers van de MH17 ramp en des te meer bij de ineenstorting van Abdelhak Nouri. Heel Nederland viel over haar heen, want hoe kon je in vredesnaam verkondigen dat je geen traan hebt gelaten om 298 onschuldige slachtoffers van de MH17! Wat voor harteloos mens moes je dan wel niet zijn?

Politiek correct
Naar de kern van de column keek niemand meer om. Terwijl dat juist het interessante vraagstuk is. Waarom doet de ene gebeurtenis je niks, terwijl een andere gebeurtenis je naar het hart grijpt? Een vraag die iedereen zichzelf kan stellen. Want we doen immers allemaal aan selectieve rouw. Jij, ik, iedereen! Zonder uitzondering. In de hoeveelheid bagger die Hanina over zich heen kreeg zit dan ook de nodige hypocrisie waarbij zelfs de opiniemakers die normaal gesproken een broertje dood hebben aan politiek correctheid zich nu ineens politiek correct opstelden.

smerige trap na
De woorden van Hanina zijn op z’n zachts gezegd erg onzorgvuldig gekozen. Het is een ontzettende smerige trap na aan de nabestaanden van de slachtoffers van de MH17 ramp. Een ramp waar vandaag de dag, ruim drie jaar na dato, de door minister-president Rutte zo beloofde onderste steen nog steeds niet boven is. Een ramp als deze, waar complete gezinnen bij zijn omgekomen, heeft grote impact op de nabestaanden. Het is dan ook ongewenst of misschien wel schofterig te schrijven dat deze ramp je helemaal niks doet.

Hetzelfde laken een pak
Hoe schofterig is dan ook om te schrijven dat je ’s morgens bij het wakker worden een puhsbericht over een aanslag in Londen naast je neer legt en lekker gaat douchen en ontbijten? Het is van hetzelfde laken een pak. En daarbij komen we weer terug bij de kern van Hanina haar column, de vraag waarom het een je aangrijpt en het ander je koud laat. Met die vraag is helemaal niets mis. Had Hanina in haar column niet de slachtoffers van de MH17 ramp maar bijvoorbeeld de ruim 120 doden in Brazilië begin dit jaar genoemd als voorbeeld in haar zoektocht naar haar vraag, was er niemand die ernaar kraaide. Want zeg zelf, heb jij daar even bij stil gestaan? Heb jij daar met je collega’s over gesproken? Heb jij daar ’s avonds met je man of vrouw speciaal het journaal voor opgezet? Wist je het überhaupt wel?

Verbolgen
En daarmee wordt de pleister precies op de zere plek gelegd. Omdat het juist de MH17 ramp is, waar vele Nederlanders bij zijn omgekomen en dichtbij staat, zijn we allemaal verbolgen. Terwijl we naar heel veel doden elders in de wereld niet om kijken. Het geeft aan dat we allemaal aan selectieve rouw doen en dat we op dat punt geen haar beter zijn dan Hanina.

Rouw
Rouw is iets persoonlijks. Om de een treur je meer dan de ander. Het een grijpt je meer aan dan het ander. Hoe dichter iets bij je staat, hoe groter de impact en hoe groter de rouw. Maar daar zijn geen regels voor. En daar zijn ook geen handboeken voor. Je kunt en mag dan ook niemand veroordelen over waar hij of zij wel of niet om rouwt. Ook al ben je het er nog zo niet meer eens. Ruim twaalf jaar geleden heb ik vriend(inn)en vijanden zien worden om ze het niet eens waren met elkaar rouwproces. Ik vond en vind dat bizar. Elkaar beoordelen mag best, maar ga elkaar op dit onmogelijke punt niet veroordelen.

Waar je elkaar wel op kunt veroordelen is wat hij of zij schrijft en publiceert. En als je bij voorbaat weet dat je mensen gaat kwetsen met je column dan mag je daarop veroordeeld worden!

 

De Tour is verloren…

      Geen reacties op De Tour is verloren…

Als komende nacht Gluiperige Henkie ons huis binnen komt zonder onze hond wakker te maken, wat op zich al een prestatie is waarvoor hij een lintje zou moeten krijgen, en onze tv meeneemt om die later voor een paar centen te verpatsen op marktplaats, zou het maar zo kunnen gebeuren dat wij daar pas een paar week later achter komen. Want op wat Netflix-series en een incidentele zaterdagmiddag Eigen Huis en Tuin na, wordt onze tv niet gebruikt. Gelukkig maar, want zo word ik onthouden van hoogstaande tv-programma’s als Kerels met een kleintje, Overspel in de Liefde en Bizarre eters. Er zijn echter drie weken in het jaar dat de televisie overuren maakt, en dat is tijdens de Tour de France.

Niks ontging mij
Elk jaar zijn mijn ogen de eerste drie weken van juli niet van het scherm weg te slaan. Aan het werk? Dan staat er een extra afgedankt latopje naast met de livestream. Mooi weer buiten? Slepen we de televisie mee naar buiten. Sociale verplichtingen elders? Kijken we de tour op de televisie. Is de NOS nog niet live? Schakelen we over naar de Belg. Niks maar dan ook helemaal niks van de Tour ontging mij.

Groepsapp
Hoe anders is het dit jaar. Toen op zaterdag 1 juli in Düsseldorf om 15:15 uur, de Franse renner Elie Gesbert als eerste renner vertrok voor een tijdrit over 14 kilometer zat ik op 1000 meter hoogte in Italië. Op zich ook niet vervelend, maar op wat oud nieuws uit een stapel weekbladen na, kreeg ik daar weinig van de grote wereld mee, laat staan van de Tour. Alleen via de groepsapp van onze Tour-poel kwamen af en toe wat berichten en informatie bij mij binnen. Vooral over uitvallers. Valverde, Izagirre, Sagan en en Cavendisch moesten om verschillende redenen al snel de Tour verlaten. Why? Dat werd me pas later duidelijk.

Quatorze Juillet
Er volgde nog een bruiloft, een paar dagen wandelen in de bergen van Oostenrijk, een terugreis, een dag thuis alles weer opruimen en achterstallige mails bijwerken voordat ik er op Quatorze Juillet eens goed voor gingen zitten. De dertiende etappe, een korte bergrit van Saint Girons naar Foix, zou mijn eerste etappe zijn. Bier, chips, worst en kaast stonden klaar. Want nog vakantie. Ik had er zin in, maar kwam er als snel achter dat het me allemaal niet kon bekoren. Ik had er geen gevoel bij. Totaal geen idee hoe de verhoudingen in het peloton lagen en al helemaal geen idee hoe het klassement ervoor stond.

Verloren
Een uurtje later was de bak chips leeg, deels door mij, deels door de hond. Er stond een half flesje lauw bier op tafel, de worst en kaas zaten alweer in een tupperwarebakje in de koelkast en ik… Ik was boven in mijn studeerkamer alweer aan het werk. Met nog zes etappes te gaan zie ik het er niet van komen dat ik de tv nog een keer aan slinger. De Tour van 2017 is verloren… 2017 is verloren…

Een onvergetelijke ervaring

      Geen reacties op Een onvergetelijke ervaring

De lunch zat nog maar net achter de kiezen en het tweede glas rode wijn van de dag werd nog even achter over geslokt. Om half vier moesten we weer paraat staan! En met paraat, werd ook echt paraat bedoeld. Niet in short, t-shirt en op badslippers zoals je zou verwachten bij 37 graden, maar allemaal netjes in het speciaal voor deze dag aangeschafte outfit!

Limoncello
Met 18 volwassenen, 7 kinderen en 1 hond(je) namen we afgelopen weekend intrek in het prachtige Vittoria Il Graditempo Country House in Rosora. Uitgenodigd door Anne Jan en Ilse omdat zij daar elkaar het Ja-woord gaven. Een gemêleerd gezelschap van vrienden en familie van hem, van haar en hun samen kwamen donderdag en vrijdag een voor een binnen druppelen. En eigenlijk werden we allemaal direct samensmolten tot een grote familie. Of het aan de 37 graden lag of aan de voorafgaande vrijgezellen feesten, het was alsof we al jaren met elkaar gezamenlijk op vakantie gingen. De vrijdag was een dag van aankomst. Van acclimatiseren, en hoewel ik al een week in Italië verbleef was dat wel even nodig! De vrijdag was ook de dag van de duik in het zwembad en de pizza-avond! Al zal een enkeling zich de limoncello beter herinneren dan de pizza’s.

Zakdoekjes
In de schaduw en met een zacht briesje viel het met de warmte boven op een heuvel in De Marken wel mee. Rustig blijven was het devies. Verderop stonden 24 witte trouwstoeltjes klaar voor de gasten en onder een prachtige boog de twee stoeltjes voor het bruidspaar. Het half vier paraat staan werd een Italiaans half viertje. Eerder een halfje vijfje. Maar het was het wachten waard. Het fantastische decor van het glooiende Italiaanse landschap met stadjes, dorpjes, wijn en graanvelden maakte veel goed. Het plaatje werd nog mooier en helemaal compleet toen het bruidspaar daadwerkelijk plaats nam. Hij aangekomen op de trekker, zij gebracht op de Vespa-scooter door haar broertje. De eerste zakdoekjes kwam al te voorschijn.

Felicita
Het was tijd voor het moment waarvoor we naar Italië waren gekomen. Het moment waar we allemaal op zaten te wachten. De burgemeester van Rosora voltrok het huwelijk in het Italiaans maar met de perfecte vertolking van weddingsplanner Jorina was het voor iedereen te begrijpen. Na twee keer een volmondige ‘si’ waren Anne Jan en Ilse getrouwd! Geen Swiersekamp meer, maar meneer en mevrouw De Vries. Er klonk een luid applaus over de Italiaanse heuvels waar rijst door de lucht vloog, Felicita klonk, de flessen bubbels ontkurkt werden en de taart werd aangesneden. Felicitaties gingen over en weer en onder het genot van een hapje en een drankje werd er lang nagepraat.

Kleine uurtjes
Het diner die avond was er ook een om door een ringetje te halen. met de prachtige (hoe vaak heb ik dit woord inmiddels al wel niet gebruikt?) gedekte lange tafel bleef je helemaal in huwelijkse sferen en het diner zelf was al helemaal goddelijk. Het bleef lang gezellig aan tafel. Af en toe vond een enkeling, inclusief het personeel en de eigenaresse van Vittoria Il Graditempo het wel welletjes en ging rustig slapen. De rest vierden het huwelijk nog tot in de kleine uurtjes. Er werd gelachen, gedronken en gedanst!

Uit een sprookjesboek
In vele romantische films komen vaak trouwscenes voorbij, waarbij je je afvraagt of het niet wat ver van de werkelijkheid staat. Na afgelopen weekend kan ik die vraag beantwoorden. Ja, bruiloften in de film staan inderdaad ver af van de werkelijkheid. In ieder geval vergeleken met de werkelijkheid van afgelopen weekend. De werkelijkheid is, dat ik afgelopen weekend genoten heb van een bruiloft die zelfs de allerbeste film overtreft! Een prachtige bruiloft zo uit een sprookjesboek! Om door een ringetje te halen! Het is eigenlijk niet te beschrijven hoe ik afgelopen weekend heb ervaren, maar als je alle positieve woorden uit de dikke Van Dale haalt, deze in de blender gooit en wat daar dan uit komt, dat is het!

Anne Jan, Ilse, heel hartelijk dank voor deze onvergetelijke ervaring en vooral heel veel geluk en liefde toegewenst, al ben ik er van overtuigd dat dat wel goed zit!

Italiaans bloed

      Geen reacties op Italiaans bloed

Je hoort weleens verhalen dat ze baby’s op de verloskamer in het ziekenhuis per abuis omwisselen. Lang heb ik gedacht dat dat ook bij mij gebeurd was. Echter ben ik 32, bijna 33, jaar geleden geboren op de Brink in Roden. Ik heb zelf de foto’s gezien. Of zou mijn vader dan niet mijn vader zijn? Ook onmogelijk. Het aantal keer dat men tegen mij heeft gezegd dat ik op mijn vader lijk is ontelbaar. En de mensen die dichterbij mij staan concluderen allemaal dat het eigenwijze bloed van de Van der Es-en door mijn aderen stroomt.

Italiaans bloed
Ik ben er eigenlijk zelf ook van overtuigd een echte Van der Es te zijn, een geboren en getogen Roner, een Nederlander in hart er nieren met zijn roots in het Noorden. Net zoals de roots van mijn ouders en grootouders ook in deze regio ligt. Toch heb ik het gevoel dat er iets niet klopt. Een gevoel dat in het voorjaar van 2012 ontwaakte en sinds deze week weer helemaal naar boven kwam. Ik weet niet hoe het kan, maar ik weet het zeker. Ik heb Italiaans bloed in me.

Privé zwembad
Deze week weer terug in Italië. Het land dat ik pas op 28-jarige leeftijd voor het eerst bezocht en waar ik direct verliefd op ben geworden. En nu ben ik er dus weer. In een huisje op een berg, op 1000 meter hoogte, in de regio Bangi di Lucca in Toscane met privé zwembad en een klim van 40 minuten met de auto via de meest smalle onverharde wegen om er te komen. Even snel terug naar de supermarkt voor een pakje boter of bouillonblokje doe je dus niet zo snel. Of eigenlijk gewoon niet. Wat je wel doet is heerlijk genieten van het prachtige uitzicht, de wandelingen door de mooie bossen, de stilte en rust en natuurlijk het lekkere eten.

Blote bast
En daar ontwaakt de echte Italiaan in mij. Ik was altijd al gek op pasta’s, pizza’s en rode wijn, maar zelfs de beste Italiaanse restaurants in Nederlands vallen in het niet met het eten en drinken in Italië. Alleen de manier waarop is al genot. Niet eten om het eten, maar eten zien als een belevenis die gedeeld moet worden met vrienden en familie. De overheerlijke pasta’s zoals ze alleen in Italië kunnen maken. Kenmerkend door eenvoud, vol van smaak. De kok, die het niet zo nauw neemt met de kledingvoorschriften en gehuld op crocs, in korte broek en blote bast maar mét short en koksmuts (hmm, waar ik heb dat eerder mee gemaakt…) naar buiten komt en vraagt of het eten smaakt.

Italiaan
De goddelijke antipasti, het lekker lang tafelen waar altijd brood, water en rode wijn voorradig is. Het stukje vlees van de secondi, en wat te denken van de dolci’s! Evenals de espresso en de zelfgemaakte limocello’s. Elke maaltijd in Italië is een beleving, een genot. Of het nou de lunch is of het diner, dat maakt niet zoveel uit. En elke keer als ik aan tafel zat te genieten, was ik ervan overtuigd dat ik een Italiaan was! Of misschien wel had moeten wezen…

Dagje Wildlands Adventure Zoo

      Geen reacties op Dagje Wildlands Adventure Zoo

Ze lagen al een tijdje te verpieteren ergens onder in mijn To-do bakje. De vier kaarten voor Wildlands Adventure Zoo in Emmen. Gewonnen bij de Vriendenloterij. Of bij de Bankgiroloterij. Doet er eigenlijk ook niet, toch een pot nat. Ik kwam ze bij toeval weer eens tegen en zag dat ze tot 1 juli a.s. geldig waren en dus gooide ik ze een tijdje terug op de groepsapp van de schoonfamilie met de vraag of er nog iemand belang bij had. Voor verkering en ondergetekende, twee volwassenen met hond, is een dagje Wildlands natuurlijk een stuk minder interessant dan voor de rest van het kabinet; vader en moeder met kids of opa en oma met de kleinkids. Echter de hoop om twee vliegen in een klap te slaan, anderen met de kaarten blij maken en zelf niet heen hoeven te gaan, was al snel vervlogen toen het voorstel kwam om ter ere van Vaderdag met de gehele, voor mij schoon-, familie heen te gaan…

Haasten
Het was prachtig weer en de zon stond al vroeg glorieus aan de hemel toen we met ons golfclubje op zondagmorgen om half acht de baan in gingen. We zochten meer naar onze ballen dan dat we daadwerkelijk aan het golfen waren maar dat is slechts een detail en mocht de pret niet drukken. Even tegen half tien waren we weer terug en in plaats van een drankje in het clubhuis moest ik me haasten om thuis te komen. We zouden namelijk om kwart voor tien opgehaald worden. Snel nog even douchen terwijl verkering het van de zaterdagavond overgebleven stuk stokbrood rijkelijk belegde met de eveneens overgebleven kipkerriesalade. Bij mijn eerste hap lag er al klodder op de grond en ik zag schoonvaders kijken en denken ‘Dat jong neemt toch niet dat broodje mee in mijn mooie nette auto?’ Ik ging er tegen eten, probeerde nog wat tijd te rekken en net voordat ik de auto in stapte drukte ik het laatste, eigenlijk veel te grote, stuk stokbrood in mijn mond. Op naar Wildlands!

Hypocriet
Ik weet niet wat ik moet vinden van dierentuinen. Wilde dieren in hokjes of kooitjes stoppen is niet natuurlijk. Al moet ik zeggen dat van hokjes en kooitjes in Wildlands niet echt sprake is. De natuurlijke omgeving van de dieren is daar zo goed mogelijk nagebootst. Neemt niet weg dat de dieren toch wel erg beperkt zijn en het niet te vergelijken is met het echte wilde dieren leven. Daarom ben ik eigenlijk tegen het gebruik van dieren voor amusement. Of het nou een dansende beer in een Russisch circus is, een olifant in Thailand waar toeristen een ritje op kunnen maken, stierenvechten in Spanje of een dolfijn in het dolfinarium in Harderwijk. Wilde dieren horen thuis in het wild. Het is dan ook enigszins hypocriet van mij om een dergelijk attractie als Wildlands te bezoeken. Want met mijn bezoek steun ik direct en indirect het opsluiten van wilde dieren.

Verder lezen

Tijd voor extra pepers!

      Geen reacties op Tijd voor extra pepers!

De tweede formatiepoging tussen VVD, CDA, D66 en GroenLinks is wederom mislukt, wat betekent dat we nu, drie maand na de Tweede Kamerverkiezingen nog steeds geen nieuw kabinet hebben. En dus keutelt het demissionair kabinet nu al drie maand door en past een beetje op het koninkrijk der Nederlanden zonder dat het echt corrigerend mag optreden. En voor een organisatie die verantwoordelijk is voor 17 miljoen Nederlanders en met een begroting werkt van een schamele 260 miljard is dat eigenlijk best raar. Tijd voor extra pepers in Den Haag!

Stuurloos
Politiek, het blijft een vreemde eend in de bijt. Een aparte wereld. Een wereld die ver van de ‘echte’ wereld afstaat. Zie je het al gebeuren bij bijvoorbeeld een bedrijf als Unilever of Heineken? Twee bedrijven met een omzet van respectievelijk 53 en 20 miljard. Samen slechts een kleine 30% van de BV Nederland. Zouden ze daar het bedrijf ‘even’ drie maand stuurloos achterlaten om gezamenlijk een nieuwe koers te bepalen?

Zakenkabinet
Wat dat betreft is het voorstel van Thierry Baudet niet eens zo heel gek. Je kunt veel over hem zeggen, het met hem eens of oneens zijn, maar zijn voorstel om een zogenoemd zakenkabinet aan te stellen is zo gek nog niet. Capabele mensen met verstand van zaken op de belangrijke posten. Deze personen zouden direct na een verkiezing aangesteld kunnen worden en aan de slag kunnen gaan. Werken aan een beter Nederland, waarbij ze opdrachten krijgen van en gecontroleerd worden door de Tweede Kamer. Nu moeten we wachten tot er een regeerakkoord gevormd wordt en worden de ministerposten verdeeld onder de partijleden van de coalitie. Ook zoiets bijzonders.

Haken en Ogen
Wat als het in het dagelijks leven ook zo werkt. Dat de ziekenhuisdirecteur bij een vacature voor chirurg tegen de medisch specialist zegt ‘Sorry meneer, u beschikt over de beste papieren maar we nemen dit keer meneer Hendriks, sterrenkundige, aan want hij is als vriend verbonden aan ons ziekenhuis en u niet. Zou toch een beetje vreemd zijn? Aan de andere kant is het ook niet zo dat onze ministers en staatssecretarissen onzorgvuldig gekozen worden en het ook echt geen no no’s zijn. Daarnaast zitten er toch nog wel wat haken en ogen aan een zakenkabinet. Zo zal een zakenkabinet geen politiek draagvlak hebben wat nog al lastig is om je plannen door de Kamers te drukken. Bovendien is het de vraag of zij het politieke spel snappen en zich daar aan kunnen conformeren. Politiek is toch echt een vak.

Mensinge
Net als ik Den Haag zouden ook in Noordenveld af en toe wat extra pepers geen overbodige luxe zijn. Hoe lang hebben we op de nieuwe Albertsbaan moeten wachten? Of neem het hoofdpijndossier landgoed Mensinge. Al een aantal jaren wordt er gewaarschuwd dat het niet goed gaat, maar een oplossing komt er maar niet. En nu is de bom helemaal gebarsten. Los van wie er inhoudelijk gelijk heeft is het gebrek aan actie, verantwoordelijkheid nemen en beslissingen durven te nemen hetgeen landgoed Mensinge nu parten speelt. Bang om een foute beslissing te nemen, terwijl een foute beslissing nemen vaak nog beter is dan geen beslissing nemen. Nu moet er eerst weer een onderzoekrapportje komen, duurt een paar weken, die wordt vervolgens weer in de raad besproken, de wethouder krijgt een opdracht mee, twee week later wordt er weer een keer over vergaderd, etcetera, etcetera.  En dat terwijl het schip zinkende is. Bij welk bedrijf dat rode cijfers schrijft zouden ze ook op deze manier te werk gaan?

Amerikaanse praktijken
Politiek en de ‘echte’ wereld, het is appels met peren vergelijken, dus je mag het eigenlijk niet doen. Het is ook geen onwil van deze of gene maar zo werkt het nou eenmaal. Zo is het spelletje, zo is het systeem. En ondanks dat ons democratisch systeem de nodige pepers kan gebruiken mogen we blij zijn dat wij hier blij zijn dat we hier geen Noord-Koreaanse, Turkse of Amerikaanse praktijken hebben. Maar een beetje meer actie en sneller handelen zou het allemaal wel een stuk beter maken.

De Henk Halsema Hal

      Geen reacties op De Henk Halsema Hal

De Henk Halsema Hal.

Vanaf de zijkant had ik perfecte view over alle aanwezigen. Her en der stonden ze er tussen. Er gingen vingers naar de ogen en zakdoeken kwamen uit de broekzakken. Natuurlijk ook bij de familie. Bij andere aanwezigen. Bij vrienden. De Henk Halsema Hal was net geopend. In de nieuwe mede door hunzelf gebouwde loods, die net de naam heeft gekregen van hun eind 2016 overleden penningmeester, aanjager van de loods maar bovenal vriend, stonden negen mannen in een blauw colbertje te midden van alle genodigden met het vocht in de ogen.

Saamhorigheid
De Rodermarktparade. Meer dan een parade met een paar praalwagens en wat publiek. Nee, de Rodermarktparade is niet meer weg te denken uit de samenleving van Roden maar ook Noordenveld. De saamhorigheid die bij het bouwen van een paradewagen komt kijken is groot. En hoewel er soms ook wel eens onenigheid is, verbind het bouwen van een wagen. Wat dat betreft zou een ieder in de wereld samen een paradewagen moet bouwen. Het is dé oplossing voor alle haat en onbegrip naar elkaar in deze moderne wereld.

Voorzitter Lammert Kalfsbeek met zijn openingsspeech

Oplossing
Twee keer veertig duizend toeschouwers staan er op de zaterdag voor de vierde dinsdag van September langs de kanten van de route van de parade. Die toeschouwers willen natuurlijk wel een volwaardige parade zien. Niet acht wagentjes en klaar. Maar daar leek het wel naar toe te gaan wegens een gebrek aan bouwplaatsen. En dus moest er een oplossing komen. Die kwam er in de vorm van een nieuwe loods waar nu al vier bouwgroepen zijn begonnen aan de bouw van wat in september een prachtige praalwagen moet worden. Die loods moest echter nog wel even gebouwd worden en ook, niet geheel onbelangrijk, gefinancierd worden. En dat laatste moest ook nog eens gebeuren zonder dat het ten koste zou gaan van de kwaliteit van alle evenementen die wij organiseren.

Crowdundingsactie
Henk Halsema was een van de grote aanjagers van de nieuwe loods en het was ook zijn idee om met een crowdfundingsactie te beginnen. Hoewel het in het begin niet storm liep zijn er uiteindelijk toch bijna vijftig certificaten verkocht en daarmee was een groot deel van de nieuwe loods gefinancierd. Veel geld was er echter niet te besteden en dus moest de loods low-budget gebouwd worden. En dat gebeurde onder leiding van onze vakman binnen het bestuur Cor van der Steeg. Samen met de rest van het bestuur en vele vrijwilligers werd in een paar maand tijd een weiland met bomen omgetoverd tot een prachtige nieuwe en grote loods. En dat in de vrije avonduurtjes en op de zaterdagen.

Alle genodigden wachten buiten in spanning af tot de naam van de nieuwe loods onthuld wordt.

Vrijwilligers
Het is fantastisch en ik denk haast ook uniek dat wij met de hulp van zovelen deze loods hebben kunnen bouwen. Het is ook iets om heel erg trots op te zijn. Zaterdagen achter elkaar zijn we met het bestuur in touw geweest. Van de fundering tot de afwerking waren we er bij betrokken. Vele vrijwilligers die zelfs op doordeweekse dagen hielpen met het wat specialistischer werk als het neerzetten van de spanten. Hulde! Belangstellenden die regelmatig langs kwamen om even te kijken, voor een praatje, een steuntje in de rug en zelfs ook een kratje pils brachten. Top! Bedrijven die ons goed gezind waren en ons, hielpen, materieel uitleenden, de koffie verzorgden of de lunch kwamen brengen. Geweldig! En natuurlijk de crowdfunders. Dankzij hun financiële steun was het ook heel moeilijk geworden. En het mooiste is, tien procent van de uitgeven certificaten zijn terug gegeven ten bate van de vereniging! Fantastisch!

Opening
Afgelopen vrijdag werd de nieuwe loods geopend. “De opening werd een receptie alsof er een nieuwe hoofdkantoor werd ingewijd” stond er te lezen in het Dagblad van het Noorden. Een opening die wij hebben kunnen organiseren met wederom de steun van enkele bedrijven die ons de drankjes en hapjes aanboden. Een opening voor hem of haar die op wat voor manier had bijgedragen aan de totstandkoming van deze loods. Het werd een mooie opening met mooie en emotionele woorden.

Zes maanden geleden stonden we nog met z’n allen met een borreltje in de hand om zijn bed en namen wij afscheid van Henk Halsema. Afgelopen vrijdag heeft zijn initiatief zijn naam gekregen en heet onze nieuwe loods de Henk Halsema Hal. En ja, daar hoort een lach en een traan bij…

Londen is het nieuwe Tsjetsjenië…

Dinsdag 11 September 2001. Mijn moeder riep me om naar de tv te kijken waar het NOS-journaal in een extra uitzending verslag deed van de aanslagen op de Twin Towers van het World Trade Center in New York. Akelige beelden van vliegtuigen die zich in de twee torens boorden, waar mensen uit pure wanhoop uit sprongen en die later allebei zouden instorten werden op mijn netvlies gebrand.

Aanval op het vrije westen
Nadat alles tot me doorgedrongen was volgde er meteen een sprintje naar de computerkamer waar de Pentium 166 met Windows 98 werd opgestart en ik mij online aanmeldde op MSN. Ik was niet de eerste zag ik. Al mijn msn-vrienden hadden hun naam al aangepast en ik deed daar natuurlijk direct aan mee. Termen als ‘WOIII???’, ‘Een aanval op het vrije westen’ en ‘Het komt nu wel heel dichtbij’ kwamen voorbij.

Ver-van-je-bed-show
Het was destijds nog onrustig in de Balkan op ca 1500 kilometer. In Algerije was het ook niet bepaald prettig op 2800 kilometer. In Tsjetsjenië vonden op de haverklap bomaanslagen en andere gruwelijkheden plaats op 3700 kilometer. Los nog van alle andere plekken op de wereld waar het op z’n zachts gezegd onrustig was. Het kwam weleens voorbij in het nieuws. Het was schokkend om te zien, maar je bleef er niet lang bij stil staan en ging vrij snel over tot de orde van de dag. Het was een ver-van-je-bed-show. Maar die aanslag in New York op 6000 kilometer… Die kwam wel heel dichtbij.

Een dingetje 
We ervoeren het destijds al schokkend dat een land als Amerika, waarmee we ons dus mee identificeerde als ‘vrij westers land’, werd aangevallen door niet-westerse terroristen. We ervoeren het destijds als iets dat dus dichtbij kwam. Terwijl de rest van de wereld al jaren, decennia, eeuwen, eigenlijk altijd al in oorlog is geweest en de geschiedenis boeken vol staan met dood en verderf was Nine-Eleven wel een dingetje.

Vele aanslagen volgden. Met Madrid, Londen, Brussel, Parijs, Nice en Stockholm noem ik maar een paar steden die de afgelopen jaren door verschrikkelijke aanslagen getroffen zijn.

Pushbericht
Zondag 4 Juni 2017. Ik werd wakker met een pushbericht van Nu.nl. Het verbaasde me. Ik dacht dat ik het pushbericht van de Champions League winst van Real Madrid al had weggeswiped. Half slaperig las ik de woorden doden, aanslag en Londen. Ik legde mijn telefoon weer weg, ging douchen, nam een ontbijtje en ging de was opvouwen. Dat pushbericht las ik later wel.

Londen is het nieuwe Tsjetsjenië, de Balkan of Algerije geworden. En dat op maar een kleine 500 kilometer…

De Rodermarktparade

      Geen reacties op De Rodermarktparade

De kop van Drenthe, de stichting die voor de nodige promotie moet zorgen voor, zoals de naam al zegt, de kop van Drenthe, heeft een nieuwe regiogids uitgebracht. In een prachtig 44 pagina’s tellend boekje laten ze zien wat de kop van Drenthe te bieden heeft! En geloof me, dat is erg veel! Je hoeft je hier geen dag te vervelen en raakt niet uitgekeken op de mooie natuur!
Uiteraard worden ook de evenementen van Volksvermaken genoemd, als is dat maar zeer beperk, en daarbij stond ook geschreven dat er in Roden een bloemencorso plaats vond. Ik ben bijna 33 geleden geboren en getogen op de Brink in Roden en heb in Roden nog nooit een bloemencorso voorbij zien komen. Wel de Rodermarktparade. Maar dat, en het is slechts een (mierenneukerig) detail, is toch echt geen bloemencorso…

bloe∙men∙cor∙so (de/het; m en o; meervoud: bloemencorso’s)
1 optocht van met bloemen versierde voertuigen

Alleen gemaakt van hout
Als je het net zoals de dikke Van Dale bekijkt zijn de Rodermarktwagens inderdaad met bloemen versierd en zou je dus kunnen spreken van een bloemencorso. Er is alleen één maar bij. Waar bij “Echte” bloemencorso’s zoals Eelde, Frederiksoord of Zundert het gebruik van bloemen verplicht is, is dat bij de Rodermarktparade niet het geval. Oké, vaak zijn de Rodermarktwagens wel voorzien van bloemen, de dahlia’s, en soms ook wel met enkele tientallen vierkante meters maar het komt ook wel voor dat een wagen helemaal geen bloemen gebruikt. Zo won de school G.B.S. de Rank een aantal jaren geleden de originaliteitsprijs met een Rodermarktwagen die helemaal en alleen gemaakt was van hout.

Alledaagse dingen
De kracht van de Rodermarktparade zit hem juist in het feit dat het geen bloemencorso is. Daardoor zie je dat er heel veel creatieve ideeën naar boven komen drijven. Rodermarktwagens worden versierd met de meeste gekken dingen zoals fietsbanden, cd’s, spijkerbroeken, gekleurde rietjes, videobanden, doppen, petflessen en weet ik veel wat. Juist de combinatie van alledaagse dingen en natuurlijke materialen maakt de Rodermarktparade zo uniek. Echt de moeite waard om te bekijken. En dat kan natuurlijk op zaterdag 23 september a.s. tijdens de parade of een dag later als de Rodermarktwagens opgesteld staan op de Albertsbaan in Roden. Juist daar kun je in alle rust de mooie details bekijken.

Kaal Onderstel
Afgelopen zaterdag mochten de 17 bouwgroepen hun onderstel voor de Rodermarktparade samen met de afvalcontainers en brandblussers ophalen. Ze hebben 19 weken de tijd om van het kale onderstel een prachtige Rodermarktwagen te bouwen. En ik kan je verzekeren, dat gaat lukken! Want dat lukt namelijk altijd! Geloof je me niet?
Kom het dan 23 september zelf maar bekijken in Roden! Of nog beter, kom gewoon van 21 tot en met 27 september de hele week met ons Rodermarkt vieren!

Dagje Martini #3

      Geen reacties op Dagje Martini #3

Op de kop af vier week na mijn operatie mag het er eindelijk af. Het gips om mijn rechter hand en onderarm. Op het schrijven van boodschappenlijstjes na kon ik het aardig handelen. Het enige grote nadeel was dat het niet nat mocht worden en het het gips met de week smoezeliger en smoezeliger werd. Maar gistermorgen, mocht ik me weer in het Martini Ziekenhuis melden en ben ik bevrijd van het gips.

Goddelijk
Met precisie werd het gips met een tril-zaagmachine losgesneden. Ik vroeg me af wat ik allemaal onder het gips aan zou treffen. De afgelopen vier week een heb ik natuurlijk van alles gedaan en daar weinig tot niets kunnen schoonmaken en wassen. Veel meer dan de nodigde broodkruimels, zaagsel, potgrond, een muntje van 20 eurocent en een staart van een zoute haring kwam er niet uit. Het washandje waarmee de verpleegkundige mijn arm schoonmaakte voelde als een koude kletser na een intensieve fietstocht met ruim 25 graden; goddelijk!

Raar
“U bent hier gebracht neem ik aan?” vroeg de verpleegkundige aan mij.
“Nee, ik ben op de fiets.”
“Op de fiets? En hoe gaat u weer naar huis?”
“Uh… Op diezelfde fiets?”
“Nou, ik weet niet of dat wel de bedoeling is…” en ze liep weg.
Ik bleef achter in het claustrofobische behandelkamertje. Wachtend op een arts die mij blijkbaar nog moest zien voordat ik weer naar huis mocht. Ik begon alvast aan de oefening die in de folder stonden die ik van de verpleegster had gekregen. Het is best raar om na vier week gips weer alles te kunnen bewegen. Of alles? Zo heel soepel ging het allemaal nog niet. Sterker nog, sommige bewegingen kon ik niet eens maken en anderen waren zelfs pijnlijk. Dat kan toch niet de bedoeling zijn van een operatie en vier week gips?

Gekke dingen
Er kwam een arts in opleiding langs. Bekeek mijn hand, liet mij een aantal oefeningen doen, stelde een paar vragen en ging weer weg. Even later kwam hij terug met een ‘echte’ arts die op dezelfde manier mijn hand bekeek, mij een aantal oefeningen liet doen en mij een paar vragen stelde. Het was allemaal goed. Ik mocht gaan. Maar niet voordat ik uitvoerig gewaarschuwd werd om het de komende tijd rustig aan en geen gekke dingen te doen. Of het nog de bedoeling was dat ik op de fiets naar huis ging weet ik overigens nog steeds niet. Ik heb er niemand meer over gehoord…