Thomas Dekker, mijn gevecht

Een artikel op de site van het Algemeen Dagblad met de titel ‘Over de tour van 2007 wordt nooit gepraat‘ trok mijn aandacht. 2007? Was dat niet het jaar dat Rasmussen uit de tour werd gehaald? Ach, maakt ook niet uit. Staat er ergens ‘Tour’ in de kop en het heeft sowieso mijn aandacht al en dus begon ik het artikel te lezen. Het was een passage uit het boek ‘Thomas Dekker, mijn gevecht’ geschreven door Thijs Zonneveld. Deze passage ging over de tour van 2007 en inderdaad het moment waarop Rasmussen door de toenmalige Rabo wielerploeg uit de tour werd gehaald terwijl hij het geel stevig om zijn schouders had hangen. Oké, dat boek moest ik lezen!

In twee avonden: Uit
Destijds Sinterklaastijd, dus dat boek kwam met stip bovenaan op mijn verlanglijstje. En de goedheiligman was mij het afgelopen jaar zeer goed gezind want onder het pakpapier zat het boek van Thomas Dekker. Het heeft echter nog wel een paar weer geduurd voordat ik er in begon te lezen. Een aantal weken lag hij op mijn nachtkastje te wachten op het moment ik er in zou beginnen. Afgelopen week was het zover. In twee avonden: Uit.

Diezelfde avond zitten we ons op de kamer te vervelen. We hebben samen een fles wijn opengetrokken, maar dat is niet genoeg vermaak. Drank is leuk, maar vrouwen zijn leuker. En dus ga ik het internet op om een paar escorts te zoeken. Om één uur ’s nachts staan er een paar Oost-Europese hoeren voor de deur van onze kamer.
Passage uit Thomas Dekker, mijn gevecht.

Drank, dope en sex
Het is een boeiend verhaal die je meeneemt in het leven van een jonge zeer talentvolle profwielrenner in een wereld vol drank, dope en sex. In de tijd dat doping in het wielrennen net zo normaal was als een pot pindakaas in de voorraadkast van ieder Nederlands huishouden. Niet dat er veel schokkende onthullingen in staan. Veel, zo niet alle namen en rugnummers die in het boek zijn benoemd hebben allang hun zonden opgebiecht. Wat dat betreft is het een boek vol met open deuren die worden ingetrapt. Wat het wel schokkend maakt is de manier waarop alles gaat. Het tot diep in de nacht met drank en Oost-Europese hoeren op een hotelkamer zitten vlak voor de start van de tour in 2007 bijvoorbeeld.

Overkill
Schokkend is ook om te lezen hoe ingeburgerd de dope in het wielerpeloton was. Iedereen op een handjevol uitzonderingen na, deden er direct of indirect aan mee. Van ploegleiders en -artsen tot de soigneurs en managers. De renners spraken er open en bloot over op de fiets terwijl ze doodleuk de pak hem beet 4e etappe van de Giro reden. En ja, als men het in het peloton zo normaal vind snap ik wel dat je daar als jong, talentvol wielrenner met een overkill aan druk, aandacht en geld voor zwicht. Bizar is het allemaal wel.

Om zes uur gaat Michael aan de slag met baxters vol water, ik draai me nog een keer om. Als er zoiets bestaat als een normaal leven, dan zijn we er compleet van losgeslagen.
Passage uit Thomas Dekker, mijn gevecht.

Extreem
In Thomas Dekker, mijn gevecht viel ik van de ene in de andere verbazing. Niet dat ik naïef ben en dacht dat dergelijk praktijken niet voorkwamen, maar ik vond het allemaal behoorlijk extreem. In bad liggen en zelf een naald in je aderen proberen te drukken om daar vervolgens een bloedzak op aan te sluiten met bloederige taferelen als gevolg is niet helemaal normaal. Of met de dronken kont een eenzijdig auto ongeluk veroorzaken en deze met leugens verzwijgen aan de politie. Ook niet helemaal normaal.

Rechtszaak
Alles komt er in het boek uit en daarbij wordt niets of niemand gespaard. Of dat allemaal zo netjes is vraag me af. En daar ben ik niet de enige in. Zijn oud-manager Jacques Hanegraaf gaf aan afgeperst te zijn door Thomas Dekker en heeft inmiddels een rechtszaak tegen de uitgever en schrijver aangespannen om een tweede druk te voorkomen. Helaas voor hem heeft hij die rechtszaak verloren en hoeft er in het boek ook niets gerectificeerd te worden. Micheal Boogerd fietste als een rode draad door het boek. De onthullingen over hem zijn niet mals, al noemt hij het zelf ‘pure laster’. En Steven de Jongh reageerde op Twitter met ‘Bedankt voor de hoor en wederhoor. Niet gebeurd’. Dat roept bij mij weer de vraag op of alles niet een beetje overtrokken is? Echter, waar rook is is vuur en ik kan me niet voorstellen dat zulke bizarheden uit een duim zijn gezogen.

Verschil van leven
Al met al een boek dat je vanaf regel één in zijn greep houdt en je dus meeneemt in de bizarre wereld van het wielerpeloton in een tijd dat doping de normaalste zaak van de wereld was. Een boek over het leven van Thomas Dekker, geboren in 1984. In datzelfde jaar kwam ook ik ter wereld. We zijn even oud. Maar wat een verschil van leven. Bizar.
‘Thomas Dekker, mijn gevecht’ is hier bij Bol.com te koop.

DELEN MAAR!Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInEmail this to someonePrint this page

Beste Amnesty International

Ik ben bang dat jullie mijn briefje aan de Vrienden- en Bankgiroloterij niet hebben gelezen. Logisch natuurlijk, die brief was niet aan jullie gericht en het aantal bezoekers op mijn blog is dermate klein dat de kans dat desbetreffende brief via via bij jullie terecht was gekomen ook vrij klein is. Afijn, ik schreef ik die brief over een aantal zaken die, nu blijkt, ook voor jullie van belang zijn. Ik licht ze graag even toe.

Ton bruto per jaar
Zo schreef ik dat ik  geen machtigingen maar af geef voor incasso’s die automatisch doorlopen tot het moment dat je ze weer opzegt. De reden is hiervoor is heel simpel, ik vergeet ze op te zeggen en voor ik het weet is het bedrag dat er maandelijks van mijn rekening verdwijnt opgelopen tot een aardige som. Geeft op zich niet zo heel veel, want goede doelen. Anderzijds verdien ik niet zoals jullie directeur een ton bruto per jaar en moet ik zo af en toe wel degelijk om mijn persoonlijke boekhouding denken. Helemaal nu, want arme student. Klinkt toch allemaal vrij logisch toch? Het is ook niet zo dat ik geen goede doelen steun. Integendeel. Maar zoals al geschreven, blijft het bij mij bij eenmalige machtigingen, de aankoop van een koek of rol toiletpapier van de plaatselijk muziek- of korfbalvereniging of een gooi in een collectebus.

‘Goedemiddag, zou u mij ook een hand geven als ik homo was?’

Jongeman aan de deur
Afgelopen week kwam er een jongeman bij mij aan de deur. Namens jullie, Amnesty International. Of hij echt voor jullie werkt is een tweede. Vaak worden donateurs voor goede doelen geworven via sales en marketing bedrijfjes. Maar hij kwam wel namens jullie aan mijn deur. ‘Goedemiddag, zou u mij ook een hand geven als ik homo was?’ was zijn openingszin. ‘Maar natuurlijk’ zei ik en hij begon zijn betoog over het leven van homoseksuelen in delen van de wereld waar dat (nog) niet geaccepteerd wordt en dat wij ze met een klein bedrag een beter leven kunnen bieden. En toen kwam natuurlijk de vraag aan mij of ik daar mijn financiële steentje aan bij wou dragen. ‘Uiteraard, heb je een collectebus? Eenmalige machtiging?’ vroeg ik hem. ‘Nee meneer, het is een doorlopende machtiging, maar die kunt u elk moment weer opzeggen hoor. Wij mogen namelijk geen eenmalige machtiging vragen of een termijn met u afspreken’ antwoordde hij.  Mag best hoor Amnesty, vraag de Stichting van het Kind maar. Spraken mij laatst op straat aan, even de gegevens op een ipad ingevuld en een paar week later werd en keurig en éénmalig het door mij ingevulde bedrag van mijn rekening afgeschreven. Had bij jullie ook gekund, maar ik mocht geen eenmalige machtiging geven en ook geen donatie in een collectebus doen. Dus zat er niks anders op dan de jongeman succes te wensen bij de volgende huizen.

Snotbek
Net zoals eerder telefonisch bij de Vrienden- en Bankgiro loterijen kwam ook nu het psychische-oorlogsvoering-protocol naar boven drijven. De snotbek bleef maar door hameren op de rechten van de mensen in delen van de wereld waar alles niet zo vanzelfsprekend is, vond zelfs mijn reden van het weigeren van een doorlopende incasso een kwalijke zaak en vertelde hoe ik alles wel moest doen. Hij ging maar door en gaf me haast het gevoel dat wanneer ik hem alsnog zou weigeren ik een zeer slecht mens zou zijn. Het gevoel dat ik er persoonlijk debet aan ben voor de belabberde omstandigheden elders in de wereld.

In de drank gooien
Beste Amnesty International, ik vind oprecht dat jullie heel veel goed werk doen. En ik snap dat jullie daar heel veel geld voor nodig zijn. En ik wil jullie met alle plezier van de wereld wel eens wat toestoppen, maar als mensenrechten organisatie zouden jullie toch ook moeten weten en respecteren dat ik het recht heb om geen doorlopende machtiging af te geven? Dat ik het recht heb om baas te zijn over mijn eigen portemonnee. Dat ik het recht heb om zelf te beslissen waar ik mijn geld aan uit geef? Al zal ik het allemaal in de drank gooien! Dat mag! Dat recht heb ik! Dat is een recht waar jullie in de hele wereld voor strijden maar mij, hier aan de deur willen afpakken! Kan dat nou niet anders?

Met vriendelijke groet,

Rik van der Es

DELEN MAAR!Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInEmail this to someonePrint this page

Beste Vrienden loterij en Bankgiro loterij,

Ik spreek jullie allen gemakshalve in één brief aan aangezien jullie toch allebei voor dezelfde baas werken, namelijk de Holding Nationale Goede Doelen Loterijen N.V. Daarnaast zitten jullie ook nog eens gezellig in hetzelfde kantoorpandje aan de Van Eeghenstraat in Amsterdam. Èn daar komt nog eens bij dat jullie werkwijze precies hetzelfde is. En over dat laatste, daar wil ik het graag eens even over hebben.

Fantastische aanbieding
Ik speelde het afgelopen jaar zowel met de Vrienden- als de Bankgiro loterij mee. Gestrikt door één van jullie deur aan deur verkopers met zo’n fantastische aanbieding waar je een maand lang voor niks meespeelde en kans maakte op nog fantastischer prijzen. Je moest echter wel automatisch meespelen. Eenmalig meespelen was geen optie maar ach, opzeggen, dat kan kon op elk moment en dus zat je theoretisch gezien nergens aan vast. Nou ken ik mezelf, zodra ik een machtiging geef voor een automatische incasso, vergeet ik deze altijd en voor ik het weet wordt maandelijks te veel geld van mijn rekening afgeschreven aan goede doelen en loterijen. Ik steun alle goede doelen altijd van harte, maar moet zo af en toe ook om mezelf denken. Daarom heb ik ook voor mezelf besloten geen machtigingen meer te geven voor automatische incasso’s. Hoe goed het doel ook is. Collectanten aan de deur, een eenmalige machtiging, de plaatselijke muziek- of korfbalvereniging die koeken of toiletpapier verkopen, allemaal geen probleem. Ze krijgen bij mij nooit nul op het rekest. Maar een automatische machtiging afgeven, nee, daar doe ik niet meer aan.

*sarcasm mode on* Hoera, ik kon mijn geluk niet op *sarcasm mode off*

Vincent van Gogh en Rembrandt van Rijn theedoeken
Toch zijn jullie er tussendoor geglipt. Met dollar tekens in mijn ogen en de hoop op heel veel keiharde euro’s op mijn bankrekening ging ik met jullie in zee. Want ik kon immers elk moment weer opzeggen. Dat opzeggen gebeurde natuurlijk niet en ik had daar ook wel vrede mee. Ondanks dat ik maar niks won. Maar er was nog steeds de hoop om met vervroegd pensioen te mogen gaan. Totdat ik uiteindelijk wèl in de prijzen viel! En wat voor prijzen. Een borrelmessensetje, een dagje uit naar een een pretpark of dierentuin, een setje douchgel en als klap op de vuurpijl een set theedoeken Vincent van Gogh en Rembrandt van Rijn. En dat niet één keer! Nee, binnen drie maand had ik twee van die setjes theedoeken gewonnen. *sarcasm mode on* Hoera, ik kon mijn geluk niet op *sarcasm mode off*

Psychologisch gemarteld
Ik speelde mee voor de euro’s. De duiten, de pegels, de poen, de centen, de munten, de doekoe en de biljetten. Niet voor theedoeken of uitjes naar nietszeggende pretparken waar ik sowieso nooit heen zal gaan. Als ik theedoeken wil hebben, ga ik wel naar de Hema en als ik me een dagje wil ergeren koop ik zelf wel een kaartje Drievliet. Dus zat er maar één ding op en dat was opzeggen. Zowel de Vrienden- de Bankgiroloterij. En dan komt het. Even opzeggen is best simpel. Even bellen. Hoeft ook niet lang te duren. Het daadwerkelijk opzeggen kost hooguit een minuut. Maar voordat het zover is, moet je eerst 10 minuten lang een verhaal aanhoren van de callcentermedewerkster waarom het niet verstandig is om op te zeggen. Je wordt psychologisch compleet gemarteld! Eerst krijg je een veer in de kont dat dankzij jou zoveel goede doelen zijn geholpen, vervolgens wordt je in ziel geraakt als ze je vertellen dat je al die goede doelen in de steek laat als je stopt met meespelen en tot slot vertellen ze je dat juist nu de prijzenpost extra goed gevuld is en dat de kans op winst groter is dan ooit.

Paniek
Bij die laatste woorden raakte in lichtelijk in paniek. Ik begon te hyperventileren. ‘De kans op winst is groter dan ooit’ herhaalde ik stotterend de woorden van de mevrouw aan de andere kant van de lijn. Nog meer kans op nog meer Vincent van Gogh en Rembrandt van Rijn theedoeken… Ik moest stoppen met meespelen en wel NU! Gelukkig werd na 28 keer ‘Nee mevrouw, ik wil toch mijn deelname stop zetten’ mijn deelname dan ook daadwerkelijk stopgezet.

‘Er werd op me ingepraat op een manier waar de CIA zelfs van walgt.’

Verkoopdrift
Beste Vrienden- en bankgiroloterij, het koste mij bijna een half uur of twee loten op te zeggen. Had met gemak in twee minuten gekund ware het niet dat jullie verkoopdrift groter is dan klantvriendelijkheid. Er werd op me ingepraat op een manier waar de CIA zelfs van walgt. Een compleet psychologisch protocol werd op me afgevuurd met als doel mij vast te houden als klant. En ik heb het gevoel dat de goede doelen die jullie steunen slechts een middel is om uiteindelijk alleen de eigen bankrekening te spekken. Dat laatste kan ik verkeerd inschatten, maar met jullie werkwijze duwen jullie mijn gevoel een aardig eind in die richting. Kan dat nou niet anders?

Met vriendelijke groet,

Rik van der Es.

DELEN MAAR!Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInEmail this to someonePrint this page

De Drenthe 200

Niet veel vaker is het om 05:30 uur in de morgen zo druk in het centrum van Roden. Ja, alleen tijdens de Rodermarktweek. En wellicht een incidentele zondagmorgen als het de zaterdag daarvoor erg gezellig in Roden is geweest. Maar op een doordeweekse woensdagmorgen zoals afgelopen woensdag? Nee.

Drenthe 200
De Brink in Roden, het decor van de Drenthe 200! Een ‘fietstochtje’ van 200 kilometer op de mountainbike door de bossen en heidevelden van het mooie Drenthe. Een fietstochtje voor de echte bikkels, voor de doorzetters, voor de dames en heren met karakter. Dit jaar vond tweede editie plaats en daarbij kreeg de Drenthe 200 direct ook een zusje. De Ultratrail Drenthe, een hardloop wedstrijd over een afstand van ‘slechts’ 56 kilometer. Kortom de Brink stond afgelopen woensdag vol met afgetrainde mannen en vrouwen in hardloop- of wielerpakjes, bepakt met camelback en voorzien van heel veel licht. Want als je ’s morgensvroeg om 06:00 uur de bossen betreed is een lampje op de voorhoofd of stuur geen overbodige luxe.

Namens Volksvermaken werden we door de organisatie Bike Life Travel & Events uitgenodigd om dit spektakel mee te maken. Met koffie en gebak werden we hartelijk ontvangen bij de Winsinghhof om vervolgens naar de start de kijken van de Ultratrail Drenthe, de hardloopwedstrijd over 56 kilometer en de start van de Drenthe 200 met daarbij bekende namen als Gert Jakobs, Bart Voskamp en Maarten den Bakker. Precies om 06:00 uur schoot burgemeester Klaas Smid een cordon aan verlichting en een vermogen aan fietsen weg. Mountainbikes, crossers en ook fatbikes kwamen voorbij. Voor laatstgenoemde fietsers was de Drenthe 200 ook direct het toneel van de NK Fatbike.

Lachend op de fiets
Na de start gingen we per bus naar de zorgboerderij in Peest waar de route achterlangs liep. In Peest kon je prachtig over de weilanden kijken. Niet dat je veel weiland zag, maar wel één lange streep aan fietsverlichting. Links de witte koplampen, rechts de rode achterlichten. De dames en heren op de fiets waren nog vrolijk. Wensten ons bijna allemaal een goedemorgen en als er even niet geklapt werd, vroegen waar dat applaus bleef. Een ieder zat hier nog lachend op de fiets. Nog wel…

Dat was in de schaapskooi op het Balloërveld al wel anders. Hier en daar zag je al wat verbeten gezichten. En dat terwijl er vanaf dat punt nog 160 kilometer gefietst moest worden. Met de app van de Drenthe 200 keken we of er nog voor ons bekende Roners aan zouden komen zodat we die nog een steuntje in de rug konden geven. Het was gezellig druk in de schaapskooi waar de fietsers dwars door heen moesten en tevens een ravitailleringspunt was. Niet alleen voor de fietsers maar ook voor ons. Ook wij werden prima verzorgd onderweg.

Afgeknipte spijkerbroek
Het begon voorzichtig aan licht te worden en wij gingen verder naar Gieten op 57 kilometer van de route waar wederom een ravitailleringspunt was. Een man in een afgeknipte spijkerbroek kwam voorbij fietsen. Zo te zien had hij er nog wel een fietsbroek of boxershort met zeem onderaan, maar dan nog… Een afgeknipte spijkerbroek? Wtf? Overigens was het niet de enige ‘gek’. Zo zagen we ook nog een man voorbijkomen op een fiets zonder versnellingen. Er werd ons nog verteld dat deze ook in het frame kon zitten, maar gezien de gehele fiets (oud, de kleuren, het stuur) geloofden wij daar niet in. Zo veel kennis van fietsen hebben we nog wel.

Tegen 10:00 uur kwamen we alweer terug in Roden waar net de 15 kilometer hardloopwedstrijd werd weggeschoten. Wij doken de tent in voor de glühwein en daarin waren we niet de enige. De eerste afhaker op de fatbike stond naast ons. Maagproblemen vertelde de deelnemer uit die ergens uit de polder vandaan kwam en bestelde zijn glühweintje. Blijkbaar waren diezelfde maagproblemen bij terugkomst in Roden alweer verdwenen.

Applaus
Na een tussenstop aan huis, de hond moest immers ook nog even uitgelaten worden, ben ik ’s middags weer naar het dorp gegaan om naar de finish te kijken van de helden van de Drenthe 200. De winnaar Bas Peters kwam na 7,5 uur fietsen als eerste over de finish waarna ze één voor één binnen kwamen. Tot de laatste heb ik niet gewacht. Die kwam pas laat in de avond over de finish. Na nog een drankje te hebben gedaan in het café, waar het overigens gezellig druk was, vond ik het wel welletjes. Maar ik heb als toeschouwer genoten van een prachtige dag en een geweldig georganiseerd evenement. Het enige minpuntje van deze dag was het gebrek aan belangstelling van het publiek. Naast de familie en vrienden van de deelnemers kon Roden op weinig toeschouwers rekenen. En na 56 kilometer sjouwen of 200 kilometer trappen is een warm onthaal met veel publiek en een luid applaus toch wel het minste wat je verdient…

DELEN MAAR!Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInEmail this to someonePrint this page

Het Kerstdiner

“Dan komen jullie toch allemaal bij ons eten.” Ik hoor het wel maar de woorden dringen niet echt tot me door. Even vraag ik me nog af of deze woorden echt waren gezegd of dat de reclame van Bol.com weer eens op de radio voorbij kwam. “Ja, en dan begint het pas” hoor ik de stem van de radio er nog achteraan zeggen. Echter is het niet de stem van de radio die de eerste woorden uitsprak. Het besef is daar, het is de stem van de verkering…

Dan begint het pas
Die staat dus in de agenda. Eerste kerstdag, acht volwassenen en drie kids komen te eten. Gezellig! Dat zeer zeker, maar de woorden van de Bol.com-meneer blijven me achtervolgen… “Ja, en dan begint het pas…” Allereerst het menu. Dat moet in ieder geval een menu zijn die je vooraf grotendeels kan maken. Niks is ongezelliger dan tijdens het kerstdiner steeds in de keuken te moeten staan, weg bij de rest van het gezelschap. Het menu bedenken gaat ons goed af. Als snel komen we tot een volwaardig zes gangen menu.

Boodschappen
De boodschappenlijst wordt samengesteld en de zondag voorafgaand worden alle houdbare artikelen inclusief kratje bier en vele liters wijn al in huis gehaald. Ik hartje de supermarkten die op zondag open zijn. Het is er dan altijd heerlijk rustig boodschappen doen. Echter moeten er ook nog de nodige verse ingrediënten komen en tja… Die kun je dus pas maar een paar dagen voor tijd halen… Juist op het moment dat de rest van Roden en omstreken ook die laatste boodschappen gaat halen. En dan vergeet je natuurlijk ook nog wat. Ik kan wel honderdduizend boodschappenlijstjes maken en met een arceerstift de supermarkt ingaan, ik vergeet altijd wat. En dan moet je dus op de zaterdag voor de kerst. Let wel, echt de zaterdag voor kerst. De zaterdag van kerstavond. Dan moet je dus die zaterdag nog naar de supermarkt. Ik heb geen hekel aan boodschappen doen, integendeel, maar op deze dag naar een supermarkt te moeten gaan doe je zelfs je ergste vijand niet aan. Ik ga nog liever naar een concert van de toppers.

Logistiek draaiboek 
Maar naast de boodschappen is er nog een heel logistiek draaiboek dat op tafel moet komen. Waar moet iedereen zitten bijvoorbeeld? De tuinset met de nodige groene aanslag wordt naar binnen gehaald. Hebben we borden genoeg? Gelukkig hebben pap en man nog wel het één en ander te leen. Waar moeten we alles kwijt? Extra tafels worden in de keuken bijgeschoven en de garage wordt omgetoverd tot een soort van walk-in-fridge. So far so good.

Net kleedje
En dan moet alles nog even netjes worden. Stofzuiger erdoor, dweilen, doekje eroverheen, kaarsjes aan, tafel indekken, houtkachel aan, vuurkorf buiten aan, stoelen recht, kussentjes op de stoelen, staftafel schoonmaken en dan niet te vergeten, zelf ook nog even onder de pomp, net kleedje aan en lekker roek op.

Kortom om, vrijdag, zaterdag en zondag non-stop bezig geweest voor het kerstdiner. Maar het was het dubbel en dwars waard! Kom volgend jaar maar weer allemaal bij ons eten!

DELEN MAAR!Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInEmail this to someonePrint this page

‘Zijn cluppie’

Of wij die avond om 19:00 uur in Dickens kleding langs willen komen. Een berichtje van Henk. Het was de dag voor de Weihnachtsmarkt. Meteen wordt alles geregeld en daar staan we dan op vrijdag avond om 19:00 uur met het hele bestuur van Volksvermaken in Dickens kostuum en met een borrel in de hand rond het bed van Henk. Er valt een lach en een traan. Vele herinneringen en mooie belevenissen van ‘zijn cluppie’ komen naar boven en Henk kan het niet laten om nog even een kleine To-do lijst door te nemen. Er werd geproost en we namen allen onze hoed voor Henk af waarna we één voor één afscheid namen van Henk. Wetende dat hij er de volgende morgen nog zou zijn, wetende dat hij er de rest van de week nog zou zijn, en wetende dat we hem nooit weer zouden spreken.

Onbestendig gevoel
Een dag later staat de Weihnachtsmarkt op het programma. We lopen weer in Dickenskleding. Maar nu om vrolijk te doen. Om leden te werven. Om het volk te vermaken. Want dat gaat altijd door. Dat weten we. Dat doen we.
De rest van de week ging langzaam voorbij. Met een onbestendig gevoel in mijn maag, die naarmate de week vorderde steeds heviger werd. Wachtend op de dag waarvan je wist dat die ging komen.

Donderdagmiddag 15 December. Telefoon. Onze penningmeester, maar vooral man, vader, opa en vriend, is niet meer.

In memoriam 
Henk was vanaf 2002 penningmeester van de Vereniging voor Volksvermaken Roden en heeft daar al zijn ziel en zaligheid in gestopt. Het overdragen van de financiële administratie in de herfstdagen van 2016 deed hem dan ook veel. Alsof hij zijn kind weggaf. Maar niemand meer dan Henk zelf wist dat het noodzakelijk was en dat het belang van de vereniging voorop staat. Van ‘zijn cluppie’ zoals hij dat altijd noemde. Henk had de cijfertjes altijd goed op orde en was dagelijks bezig met de financiën van Volksvermaken en de Kinderboerderij. Een betere penningmeester kun je je als vereniging niet wensen.

Maar naast een geweldige penningmeester voor de vereniging was hij ook een fantastische man! Liefdevol voor zijn omgeving. Recht door zee en met zijn hart op zijn tong. Wat hij dacht dat zei hij. Hij had overal een duidelijk mening over maar zijn wil was nooit wet. Altijd gastvrij. Even snel wat langs brengen was bij Henk niet mogelijk want voor je het wist stond je na een “Ha Rik, kom binnen” al in de woonkamer. Een vraag aan Henk was er nooit een tegen dovemansoren. Henk hielp je. Hij hield van gezelligheid met een hapje en een drankje en had erg leuke humor met een scherp randje.

Henk is 69 jaar geworden.

Eer
Henk had nog een verzoek. Of wij, Volksvermakers, hem wouden dragen tijdens de uitvaart. Gistermiddag was er de herdenkingsdienst in de Pompstee waarna er in besloten kring afscheid van hem werd genomen in De Boskamp in Assen. Het was voor ons een hele eer Henk deze dag  van begin tot eind te mogen dragen. Die dag hebben we afscheid genomen van Henk Halsema. Onze penningmeester maar ook onze vriend.

Henk, heel erg bedank voor de onvergetelijk jaren met jou in het bestuur van jou cluppie, van Volksvermaken, de wijze lessen en de ontelbare momenten dat de tranen me over de wangen biggelden van het lachen. Henk, ik heb ook nog één klein verzoekje aan jou. Wil je Albert de groeten doen?

Henk, rust in vrede.

DELEN MAAR!Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInEmail this to someonePrint this page

Kleine aanpassing van een figurant van een kinderfeest

Van De Krant, het Dagblad van het Noorden, het Algemeen Dagblad, schoolprojecten, passanten, bekenden, oud, jong en zelfs van de pieten zelf kreeg ik de afgelopen, dagen, weken, maanden keer op keer weer de vraag wat voor kleur de pieten dit jaar tijdens de intocht in Roden zouden krijgen. Elke weer moest ik weer mijn verhaal doen en mij verdedigen tegen zowel de voor- als tegenstanders van zwarte piet. Ik ben er wel klaar mee.

Medeorganisator
Samen met tientallen vrijwilligers ben ik medeorganisator van de Sinterklaas intocht in mijn woonplaats Roden. Samen met de Sinterklaascommissie, verkeersregelaars, de pieten en Sinterklaas himself zorgen we voor een fantastische dag voor de kinderen in Roden en omstreken met een intocht en ontvangst in het centrum en een Sinterklaasfeest in de Pompstee. Vele vrijwillige uren worden er ingestoken. En het enige wat je daar voor terug krijgt is het gezeur van volwassen mensen over het uiterlijk van de pieten. Ik ben er wel klaar mee.

Dreigende taal
Wat er ook gebeurd met de intocht in Roden en wat voor kleur de pieten in Roden ook krijgen, we gaan het sowieso niet goed doen. Met zwarte pieten ben je racistisch, met witte of gekleurde pieten ben je een landverrader. Iedereen wil graag zijn bindende mening daarover verkondigen. En daarbij wordt regelmatig ook dreigende taal uitgesproken. Ook richting mij persoonlijk. Ik ben er wel klaar mee.

Figurant
Klaar met volwassen mensen die moeilijk doen over een kleine aanpassing van een figurant van een kinderfeest! Een kleine aanpassing van een figurant van een kinderfeest hè! Klein, figurant, kinderfeest. Zoek deze drie woorden eens op in de Dikke van Dale! Denk dan eens goed na, en vraag je zelf af of het het waard is je daar druk om te maken.

Kindervriend
Nee, ik vind zwarte piet niet racistisch, ik ben met hem opgegroeid als kindervriend. Ja, ik begrijp dat argumenten van de tegenstanders van zwarte piet en vind dat ze zeker een punt hebben. Nee, het interesseert me echt geen ene k*t wat voor kleur de pieten hebben of krijgen. En Ja, ik ben voor verandering van zwarte piet.

Ophouden
Een kleine aanpassing in het uiterlijk van een figurant van een kinderfeest om er voor te zorgen dat iedereen weer van dit kinderfeest kan genieten is toch niet zo heel veel gevraagd? En laten we dan in godsnaam ophouden met dat gezeur. Of laten we in ieder geval afspraken dat je mij daar volgend jaar niet meer mee lastig valt?

Laat mij gewoon vrijwillig een kinderfeest organiseren… Oke? Deal!

DELEN MAAR!Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInEmail this to someonePrint this page

Genieten

20161023_090152.jpgZondagmorgen 07:00 uur. Een tijdstip waarop zelfs de aanbidders van onze lieve Heer zich nog een keer omdraaien. Het is nog donker. Binnen, maar ook buiten. Sowieso opstaan in het donker is het meest deprimerende wat er is. Het druist tegen alle regels en wetten van de natuur in. Dan maar een keertje snoozen. En nog maar een keertje snoozen. Totdat je een stomp van opzij krijgt. Zij hoeft er immers niet uit en dus ook meerdere keren naar het irritante deuntje van je wekker te luisteren. Dan maar douchen. 1 minuut, 2 minuut, 4, 5, 6, 7 minuten… Haar in model, tandenborstel door de mond en met een half bevroren broodje in de mond en de deur uit, op de fiets het donker in…

Het regent. Dat kan helemaal niet. Buienradar zei dat het droog zou zijn. Buienradar nog maar eens checken en wederom zegt buienradar, het is droog! Moedertje natuurlijk heeft blijkbaar geen buienradar of heeft haar dag niet, heeft lak aan buienradar, doet aan een stukje burgerlijke ongehoorzaamheid en zorgt ervoor menig regendruppel zijn weg naar de aarde vind. Het is van die regen waarbij een paraplu te veel van het goede is, maar waarna je na een fietstochtje er doorheen toch kleddernat bent. En zo geschiede dus.

20161023_090858.jpgDriving range
Het is stil. Logisch want het is nog donker. Slecht drie mannen, waaronder ondergetekende, zijn aanwezig. Oh ja, en Corretje! Dat is te horen aan een maaimachine ergens op de baan. Het enige apparaat, wezen of organisme wat op dit vroege tijdstip geluid produceert. Voor de rest is het muisstil. Op de driving range wordt even ingeslagen. Niet dat dat van enige toegevoegde waarde is, maar het gaat om het idee. Ondertussen wordt de vraag ‘Wat doen we hier?’ veelvuldig aan elkaar gesteld. Waar de geslagen ballen eindigen is niet eens te zien. Nog te donker. Elke klap trilt na in je blauw en koud verkleumde handen. Alle botten zijn nog stijf en verlangen net als de rest van je lichaam maar naar één ding. Het begint met een ‘B’ en eindigt op ‘ed’…

20161023_090134.jpgGemartel
Het begint iets lichter te worden. De vlucht van de bal is zichtbaar dus het kan. De baan in. De afslag van de eerste tee gaat met een hele grote bocht naar rechts. “Out of bounds”… Bal weg. Nog maar een keer. Zelfde laken een pak. Nog geen minuut in de baan en al twee ballen weg. Goed begin. En het was direct ook tekenend voor de rest van de negen holes. Gemartel van de bovenste plank. Maar zo zie je wel veel van de baan! Links de bossen in, rechts het lange gras is. De baan waar de mooie herfstkleuren voorzichtig naar voren komen. En als je daar, zo ’s morgens vroeg, in alle rust rondloopt is dat ondanks alle ellende en gemartel met die golfsticks toch wel heel erg genieten!

DELEN MAAR!Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInEmail this to someonePrint this page

Het lopend buffet

Iedereen heeft er wel eens voor in de rij gestaan. Het lopend buffet. De één vind het geweldig, de ander vind het helemaal niks. Ik behoor tot die laatste categorie. Althans, als mijn inwendige ik gevoed moet worden door dat lopend buffet. Sinds kort heb ik er namelijk ook een leuke kant aan ontdekt. En dat is een lopend buffet en haar passanten aanschouwen.

Buffet-loper
Het begint al met het opdienen van het buffet. De koks lopen met schalen vol etenswaren door de hongerige zaal. Want een echte buffet-loper zorgt er wel voor dat hij met een lege maag aankomt. De echte buffet-lopers vis je er ook zo uit. Hij volgt namelijk alle bewegingen van de koks en de bediendes die het buffet opdienen. Zijn oren staan op scherp en wanneer hij het startschot hoort is hij als eerste bij het buffet. Ik maak er een sport van om te raden welke tien personen als eerste met een bord met eten bij het buffet vandaan komen. Laatst had ik er negen goed!

De eerste tien zijn altijd snel. Snel bij het buffet, snel met opscheppen, zijn niet kritisch over wat er op hun bord komt te liggen, als hij maar snel vol is. En met vol wordt dan ook echt vol bedoeld. Maar na de eerste tien begint het pas echt leuk te worden. Dan komt de meute er als echt kluitjesvolk aan zetten met een lange rij tot gevolg. Voorop meestal twee vrouwen van een jaar of zestig, Beatrix-kapsel en parels om de nek. Aan tafel zaten ze in twijfel of ze hun gesprek zouden afmaken of naar het buffet zouden gaan. Dat eindigt dus altijd in een compromis; gewoon bij het buffet het gesprek afmaken. Ondertussen wordt de tijd genomen om de inspecteren wat er allemaal te krijgen is en worden alle gerechten eerst uitvoerig besproken voordat er een keuze gemaakt wordt.
‘Oh nee, dat is mij veel te pittig hoor.’
‘Hier krijg ik altijd zuurbranden van.’
‘Van frietjes krijg ik altijd last van mijn stoelgang maar ze zijn zo lekker. Nou vooruit één dan.’
‘Ik neem maar een klein beetje, ik ben net 3 ons kwijt geraakt.’.

Ondertussen sluit de grappenmaker van het gezelschap achter aan. Hij kon het namelijk niet over zijn hart verkrijgen zijn bierglas halfvol achter te laten, heeft deze eerste leeggedronken en een nieuwe besteld in de hoop dat die gearriveerd is als hij terug komt met zijn maaltijd. Net voordat hij aansluit in de rij schreeuwt hij op joviale toon naar voren ‘Even doorlopen’. Er is één persoon die lacht. Hijzelf.

Hèt bord
In de rij begint het ondertussen wat onrustig te worden. Het oerinstinct van de mens op jacht naar eten komt bij de meesten naar boven. Geduld lijkt in één keer van de aardbomen verdwenen te zijn. Bij een aantal mensen in de rij kun je al een drup kwijl aan de kin zien hangen. En hoe dichter men bij het buffet komt, hoe erger het wordt. Vanaf de vier, vijfde positie in de rij tracht een man van begin veertig met rode broek en een niet matchend groen overhemd een bord te claimen. Hèt bord! Dat is heilig bij een lopend buffet. Zolang je die hebt, ben je safe. Het maakt niet uit hoe groot die stapel borden ook is, een bord moet en zal je al ver van te voren vast in de hand houden.

De arm wordt gerekt. Hè verdomme, desbetreffende man van begin veertig met rode broek en een niet matchend groen overhemd kan er nog niet bij. Acrobatisch vouwt hij zich om de drie wachtenden voor hem heen om maar dat bord te pakken te krijgen. En dan heeft hij hem en staat er vervolgens nog een tijd mee in zijn hand want de rij schiet maar niet op. Een kleine tien later staat hij nog steeds met een leeg bord in zijn handen. De rij is inmiddels wel wat opgeschoven en hij staat nu voor de stapel met borden. De stapel waar hij net zo spastisch naar liep te graaien. Hij kijkt er naar en ziet links een man die  vijf plaatsen achter hem stat wanhopig naar een bord graaien en schud zijn hoofd…

Champignonragout
De sfeer voor het buffet wordt steeds grimmiger. De bodem van de bak met frietjes komt in zicht waardoor er een lichtelijke paniek situatie ontstaat. Dwars door de zaal heen wordt de bediening hier luid en duidelijk op de hoogte van gesteld. Van de eerste tien personen die het bord vol hebben staan er alweer drie in de rij. En dat terwijl er nog mensen zijn die voor de eerste keer heen moeten. Kleine kinderen zitten overal met hun vieze vette vingers in te graaien terwijl opa en/of oma moeite heeft om de volledige inhoud van de opscheplepel ook daadwerkelijk op het bord te krijgen. Het is dan ook eerder regel dan uitzondering dat de er meer champignonragout op het mooie witte buffet laken licht dan op het bord.

Als iedereen zat en voldaan aan tafel zit uit te buiken komen de wijze mannen en vrouwen. Zij hebben gezellig aan de bar een drankje gedaan terwijl de rest zich zat op te fokken aan het buffet. Nu iedereen beroerd is van de grote hoeveelheden die naar binnen zijn geschrokt hebben zij alle tijd om zonder rij en in alle rust een bordje op te scheppen. De kok heeft net alle bakken weer aangevuld met verse frietjes, malse stukjes biefstuk, en overheerlijke groentes. Eet smakelijk.

DELEN MAAR!Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInEmail this to someonePrint this page

Tolerant zijn, dat doe je gewoon!

regenboogvlag-mediumDe media, Twitter en Facebook worden overladen door politici die zichzelf voldaan op de borst kloppen omdat ze bewerkstelligd hebben dat hun gemeente een zogeheten regenbooggemeente gaat worden. Of dat de regenboogvlag op het stadshuis wappert. Comming Out Day wordt met tal van activiteiten door het hele land gevierd. Ik snap dat niet.

Knettergek
Volgens mij is het helemaal niet iets om trots op te wezen of om euforisch over te doen. Volgens mij moeten wij ons de ogen uit de kop schamen dat we vandaag de dag nog steeds niet normaal met elkaar om kunnen gaan. Dat we nu een vlag nodig zijn om acceptatie van elkaar af te dwingen. Het is toch knettergek dat we een speciale dag in het leven moeten roepen om aandacht te vragen voor mensen die graag geaccepteerd willen worden zoals ze zijn.

Pussy Riot
Ik associeer de regenboogvlag met protest optredens van Pussy Riot in Rusland. Of bij anti-homoprotesten van ééncelligen in het conservatieve Amerika. Daar waar je daadwerkelijk aangevallen wordt vanwege het feit dat je op het zelfde geslacht valt. Niet met Nederland. Ik had altijd gedacht dat we in Nederland verder waren. Veel verder. Maar blijkbaar lopen ook wij mijlenver achter en mogen we ons in het rijtje van Rusland en Amerika scharen.

Triest
Ik kan er eigenlijk ook niet over oordelen. Misschien is het wel hard nodig. Misschien is Nederland wel niet zo tolerant als ik had gedacht. Of misschien wordt het alleen maar erger. Hoe dan ook, ik vind het triest genoeg. Ik vind het triest genoeg dat we regenbooggemeente moeten creëren en vlaggen moet hijsen om elkaar als mensen te accepteren. En dat geldt natuurlijk ook voor de acceptatie van andere culturen, gewoontes of kleuren. Tolerant zijn en elkaar accepteren, dat uit je niet. Dat doe je gewoon.

DELEN MAAR!Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInEmail this to someonePrint this page

Rodermarkt Inside met Rik van der Es (het echte slot of een nieuw begin?)

wp-1476092206390.jpg

Visje na afloop van een morgen opruimen in onze loods

De afgelopen vijf weken heb ik jullie met mijn publicaties in De Krant mee mogen nemen in de voorbereidingen, organisatie, werkzaamheden en mijn eigen belevenissen tijdens en rondom de Rodermarkt. Het slot van vorige week dinsdag heeft helaas de papieren krant niet gehaald maar is gelukkig wel online te lezen. Het ergste vind ik nog dat ik daardoor mijn belofte aan Yvette en Else niet waar heb kunnen maken. Geen vermelding en foto van hun in De Krant. En dat terwijl ze toch heel knap 8e zijn geworden in de auto oriënteringsrit. Desalniettemin heb ik met heel veel plezier gewerkt aan de reeks ‘Rodermarkt Inside met Rik van der Es’ en dank Vincent en De Krant voor het podium dat ze mij geboden hebben. Ik heb in de afgelopen weken ook heel veel positieve reacties gekregen. Erg leuk om te horen.

Dinsdag 4 Oktober was dus de dag van het slotstuk. En dat begon afgelopen weekend toch wel een beetje te knagen. Het slot was eigenlijk het slot nog niet. Ja, na de woensdag zaten alle activiteiten en festiviteiten m.b.t. de Rodermarkt erop maar daarmee was voor ons de Rodermarkt nog niet afgesloten. Integendeel zelfs.

Lees verder

DELEN MAAR!Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInEmail this to someonePrint this page